Uniwersytet Zielonogórski
Wyślij wiadomość Strona główna
Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego



 
 
Strona główna > Książki

Rok 2012

Zobacz także

Zachowania zdrowotne i sprawność fizyczna studentów

PEDAGOGIKA

lisicki.jpg

Zachowania zdrowotne i sprawność fizyczna studentów– studium badawcze, red. Tomasz Lisicki, s. 170, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-095-8, 27,00 zł


Od lat w pracach wielu autorów, jak również podczas ogólnopolskich konferencji naukowych poświęconych problematyce zdrowotnej, pojawiają się postulaty prowadzenia badań diagnozujących zachowania zdrowotne i ich zmiany w różnych grupach społecznych oraz środowiskach. Podkreśla się również konieczność prowadzenia badań interdyscyplinarnych, które umożliwiałyby uzyskanie stosunkowo pełnego obrazu interesującej nas problematyki. Młodzież akademicka była uwzględniana w badaniach poświęconych wspomnianej problematyce, jednak relatywnie rzadko były to badania o dużym zasięgu obejmujące przedstawicieli kilku szkół wyższych. Dlatego w trakcie jednej z ogólnopolskich konferencji, z inicjatywy piszącego te słowa, doszło do spotkania części jej uczestników, reprezentujących różne ośrodki akademickie. W rezultacie przeprowadzonych wówczas rozmów, wszyscy biorący w nim udział wstępnie wyrazili zgodę na uczestnictwo w proponowanym przedsięwzięciu, tzn. przeprowadzeniu wspólnych badań wśród studentów według opracowanej koncepcji. Zakres planowanych zamierzeń badawczych zawężono do młodzieży akademickiej rozpoczynającej studia w różnych typach szkół wyższych, a ich celem miało być poznanie zachowań zdrowotnych tej grupy studiujących.
[...] Na podstawie rezultatów tak przeprowadzonej diagnozy, łatwiej będzie sprecyzować i popularyzować wśród studentów wiedzę sprzyjającą działaniom podejmowanym w trosce o zdrowie własne oraz publiczne. Poza tym, uzyskanie takich informacji może ukierunkować działania władz uczelni zdecydowanych uatrakcyjniać programy studiów.
[...] Praca składa się z ośmiu rozdziałów i podsumowania. Otwiera ją opis koncepcji przeprowadzonych badań oraz analiza środowiska studentów uczestniczących w naszych badaniach. Ponieważ edukacja zdrowotna jest realizowana w szkołach niższych stopni, zatem wyniki przedstawione w kilku kolejnych rozdziałach pracy odnoszą się do treści wybranych bloków tematycznych tej edukacji. Drugi rozdział poświęcono żywieniowym nawykom studentów. W trzecim rozdziale omówiono problematykę aktywności ruchowej respondentów, a w czwartym przedstawiono rezultaty analizy wyników ich sprawności fizycznej. W rozdziale piątym poruszono problem zdrowia psychospołecznego młodzieży rozpoczynającej studia. W kolejnym opisano zachowania antyzdrowotne badanych. Dwa ostatnie rozdziały pracy, siódmy i ósmy, stanowią próbę weryfikacji oczekiwań studentów wobec macierzystej uczelni dokonaną na podstawie ich oceny akademickiej oferty fakultatywnych zajęć wychowania fizycznego oraz m.in. zainteresowania uzyskiwaniem, podczas studiów, wiedzy o zdrowiu. Pracę zamyka podsumowanie wraz z wnioskami wynikającymi z przedstawionych rezultatów własnych badań. Po zestawieniu piśmiennictwa wykorzystanego w pracy, umieszczono aneksy zawierające kwestionariusz ankiety oraz opis prób sprawności fizycznej zastosowane w tych badaniach. Ponadto w aneksach ujęto tabele prezentujące bardziej szczegółowe wyniki naszych badań, do których odnoszone są uwagi zawarte w tekście. Pracę zamykają wykazy tabel i rysunków ujętych w pracy.


Pobierz wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment

"Powiedz prawdę, do tego służysz"

FILOLOGIA POLSKA

kucharska_dziedzic.jpg

Anita Kucharska-Dziedzic, „Powiedz prawdę, do tego służysz”. O literaturę niezależną i pełną wolność słowa (1968-1989), s. 334, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-420-1, 27,00 zł


Głęboko zakorzeniona tradycja chrześcijańska każe Polakom widzieć w słowie gest Boga, skomplikowana historia uczy, że słowo poety może być jedynym znakiem tożsamości narodowej dla kilku pokoleń. Pisarzom przydawano demiurgiczne atrybuty. Poeta wypowiadał się w imieniu milionów i w imieniu milionów zanosił prośby do Stwórcy, nie będąc pyszałkiem i bluźniercą – ale wieszczem. Tu „Słowo stało się Ciałem, a Wallenrod – Belwederem”; nie można było więc być tylko rzemieślnikiem zarabiającym na życie dzięki literackiemu talentowi. Należało być kapłanem i strażnikiem świętego ognia prawdy i patriotyzmu, pisarstwo traktowano jak służbę, nie zawód.

Bycie polskim pisarzem wymuszało postawę niezłomną, ascetyczną, rycerską lub kapłańską, należało dać świadectwo, poświęcić się, zginąć. Tradycja ciążąca niczym głaz stawiała w trudnej sytuacji twórców w Polsce Ludowej. Komunistyczna władza dostrzegła propagandowy potencjał tkwiący w sztuce. Pisarze mieli przestać dzierżyć rząd dusz, a stać się dusz inżynierami. Zakneblowano im usta, pozwalając mówić tylko to, co było wygodne dla władzy i przez nią pożądane. Pięćdziesiąt lat totalitaryzmu w Polsce odebrało pisarzom półboskie atrybuty. Z końcem komunizmu, paradoksalnie, skończyła się w Polsce wiara w szczególną rolę i społeczne usytuowanie pisarzy.
Praca niniejsza próbuje pokazać usiłowania ostatniego pokolenia – pokolenia ’68 walczącego z aparatem państwowym i stagnacją środowiskową – odbudowania autorytetu artysty w społeczeństwie poprzez rekonstrukcję zaufania do słowa pisanego, manifestowanie buntu wobec opresyjnego systemu oraz rzecznictwo zniewolonych. We wstępnych rozdziałach starano się pokazać stan świadomości twórców i literatury ukształtowany przez ponad dwie dekady używa¬nia sztuki do celów propagandowych. Próbowano także odnaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego pokolenie, które przeżyło wojnę i uczestniczyło w ustrojowym przekształcaniu państwa, okazało się bezradne wobec narzuconego mu knebla.
Korzystano przede wszystkim z zapisków prywatnych pisarzy, ze świadomością, że dzienniki, pamiętniki, listy i wspomnienia są także dziełami kreującymi wizerunek autora. Wiele wniosków wysnuto z pisarskiej publicystyki, relacji ze spotkań oficjalnych i nieoficjalnych w gronie pisarzy oraz wypowiedzi o charakterze manifestu. Książka ta powstała na podstawie pracy doktorskiej napisanej pod kierunkiem profesora doktora habilitowanego Mariana Stępnia i obronionej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w 2006 roku.


[Fragment Wstępu]
Pobierz Wstęp 

Pobierz Spis treści
Pobierz Fragment 1
Pobierz Fragment 2

Black Theological Intra-racial Conflicts in the Novels of Toni Morrison

FILOLOGIA ANGIELSKA

lobodziec.jpg

Agnieszka Łobodziec, Black Theological Intra-racial Conflicts in the Novels of Toni Morrison, s. 140, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-462-1, 29,00 zł


Dr. Lobodziec has produced an excellent work. It is interdisciplinary, quite complex, theoretical, accessibly written, and steeped in a deep grasp of a wide range of books and articles. An additional impressive characteristic of her writing is her profound grasp of the inner nuance and refined texture of black American and USA cultures. Such an accomplishment would be challenging even for a “native” scholar. Yet, it is striking how skillfully she succeeds, even though her primary social location is Poland. Moreover, her methodical and deep interrogation of the particularity of African American experiences (in black theology, womanist theology, black literary criticism, and Toni Morrison’s novels) has implications for a larger conversation for America and, indeed, for western culture. Finally, she could have simply stayed at the level of deconstruction. That is to say, she could have left us with her engaging and artful unpacking of the adverse social and personal structures within African American religion and literature. Such a book would have made a contribution. But, instead, she offers the reader an array of scholarly solutions to the problematics elaborated on throughout her text. Dr. Lobodziec’s goal is an inquiry into intra-racial conflicts in Toni Morrison’s fiction. To reach this aim, she yokes together the disciplines of black theology and black literary criticism. In her critical argument, these are natural analytic partners. Both carry out hermeneutical practices of black cultural expressions. Black theology interprets black religion; black literary criticism interprets black literature. Both investigate the black community and black folk culture. Both pursue the traces of liberation in African American life. And these common concerns of both disciplines are mirrored in Toni Morrison’s novels. A reader will find that this is a tight thesis substantiated by a convincing rationale. Dr. Lobodziec’s text is quite scientific. (1) She employs theoretical contributions from a host of disciplines. We discover insights from historians, sociologists, black theologians, psychologists/psychiatrists, religious studies authors, womanist theologians, literary critics, and, to a certain degree, political scientists. (2) The scientific value of her work is further enhanced by the objective and rational approach she takes in studying her subject matter. (3) This theoretical approach is deepened by her multi-sided look at her project. (4) Scientifically speaking, she weighs the pros and cons and competing oppositional perspectives on a topic. And (5) she takes the reader seriously by offering an abundance of evidence for her thesis. … In conclusion, by deploying black theology and Toni Morrison’s work, perhaps one of Dr. Lobodziec’s major accomplishments is that she broaches a discourse crossing cultures, communities, countries, and continents: How does one take seriously the self, the family, and the broader community?

[Review of Agnieszka Lobodziec’s Black Theological Intra-racial Conflicts in the Novels of Toni Morrison. By Dwight N. Hopkins, Professor of Theology, University of Chicago Divinity School.]

Kobieta w gospodarstwie domowym

HISTORIA

kobiety_wyder.jpg

Kobieta w gospodarstwie domowym. Ziemie polskie na tle porównawczym,  red. Katarzyna Sierakowska, Grażyna Wyder, s. 348, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-452-2


W niniejszym tomie Kobieta w gospodarstwie domowym. Ziemie polskie na tle porównawczym zaprezentowano wyniki badań nad rolą kobiety w gospodarstwie domowym, przede wszystkim na ziemiach polskich, podjęte przez naukowców związanych z Komisją Historii Kobiet przy Komitecie Nauk Historycznych PAN oraz znawców problematyki z wielu ośrodków naukowych w kraju. W swoich studiach i szkicach autorzy starali się wskazać, opisać i przybliżyć różne aspekty związane ze specyfiką ról kobiet jako pań domu w poszczególnych grupach i środowiskach społecznych i wyznaniowych w szerokiej perspektywie czasowej. Położyli nacisk na aspekt kulturowy i rolę kobiety jako kreatorki nowych wzorów w gospodarstwie domowym, m.in. w sferze nawyków żywieniowych, higienicznych i obyczajowych. Ważnym elementem prezentowanych badań okazała się próba oglądu gospodarstwa domowego przez pryzmat prądów emancypacyjnych oraz dyskusji, zwłaszcza XX-wiecznej, dotyczącej godzenia pracy domowej z pracą poza domem. W kontekście zmian pozycji kobiety w społeczeństwie nie sposób było uciec od pytania o definiowanie kobiecości oraz również, w jakim stopniu i czy w ogóle opinia publiczna r-eagowała na zachodzące zmiany. Czy była im przeciwna, a może raczej stwarzała mechanizmy sprzyjające redefiniowaniu ról domowych i rodzinnych kobiet? Czy zmiany zachodzące w gospodarstwie domowym przyczyniały się do poszerzania zakresu swobody kobiet, czy też utrwalały tradycyjne wzorce ról płci w społeczeństwie.
Tom składa się z dwudziestu artykułów obejmujących okres od średniowiecza do współczesności. Charakteryzują się one różnym stopniem szczegółowości. Tematyka opracowań w przedstawianej książce jest bardzo zróżnicowana ze względu na szeroko zakreślony temat badawczy. Ta różnorodność – mamy nadzieję – przyczyni się z jednej strony do pokazania bogactwa problematyki mieszczącego się w zakresie definiowanym jako gospodarstwo domowe, z drugiej zaś będzie inspirować badaczy, którzy w przyszłości zdecydują się poświęcić uwagę zagadnieniom związanym z gospodarstwem domowym. Kobieta w gospodarstwie domowym… ma układ chronologiczny, który zdaniem redaktorek najlepiej służy zaobserwowaniu kierunków długofalowych zmian.
[...] Przedstawione wyniki badań z pewnością nie odpowiadają na wiele pytań dotyczących roli kobiet w gospodarstwie domowym. Udało się jednak autorom zarówno poszerzyć naszą wiedzę, jak i zaprezentować nowe podejście do niektórych zagadnień. Zdajemy sobie sprawę, że przedstawiany Czytelnikom tom nie wyczerpuje w pełni tytułowej problematyki, zaś opracowania tylko sygnalizują pewne kwestie. Mamy jednak nadzieję, że staną się one inspiracją dla przyszłych badań.

[Fragment Wstępu]
Pobierz Spis treści i Wstęp

Zur Inszenierung von Erinnerung im Werk von Peter Härtling

FILOLOGIA GERMAŃSKA

hernik_kindheit.jpg

Zur Inszenierung von Erinnerung im Werk von Peter Härtling, red. Monika Hernik-Młodzianowska, s. 324, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-058-3, 27,00 zł


Die vorliegende Arbeit stellt sich das Ziel, die literarische Tätigkeit des Autors Peter Härtling insbesondere mit Blick auf die Rolle des Aspektes Erinnerung zu untersuchen. Grundsätzlich wird dabei einem Ansatz von Carsten Gansel gefolgt, der ausgehend von den Positionen von S.J. Schmidt zwischen dem‚ Handlungs- bzw. Sozialsystem Literatur’ und dem‚ Symbolsystem Literatur’ unterscheidet. Danach fasst Carsten Gansel unter dem‚  Handlungs- bzw. Sozialsystem’ einen spezifischen Kunstbereich, der sich von den anderen Bereichen wie den übergeordneten Systemen von Wirtschaft, Politik, Wissenschaft durch besondere Handlungen (systemspezifische Handlungen) unterscheidet. Das‚  Handlungssystem Literatur’ verfügt somit über eine innere Struktur, die sich modellhaft jeweils durch spezifische Handlungen kennzeichnen lässt. Es sind dies die Handlungsrollen von literarischer Produktion, literarischer Vermittlung sowie Rezeption und Verarbeitung. Diese Handlungsrollen sind gewissermaßen in Professionen wie Institutionen materialisiert. Im Unterschied zum‚ Handlungssystem Literatur’ werden unter dem‚ Symbolsystem Literatur’ – einfach formuliert – die Texte selbst mit ihren Stoffen,  Themen, Darstellungsweisen, Gattungen gefasst.


[Fragment Wprowadzenia]
Pobierz Wprowadzenie
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Janusz Korczak i oblicza dzieciństwa, t. 1: Janusz Korczak i jego poglądy w recepcji współczesych,

PEDAGOGIKA

korczak_1.jpg

Janusz Korczak i oblicza dzieciństwa, t. 1: Janusz Korczak i jego poglądy w recepcji współczesych, red. Katarzyna Barbara Kochan, Ewa Małgorzata Skorek, s. 206, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-051-4, 34,00 zł (nakład wyczerpany)


Na 2012 rok zaplanowano licznych inicjatyw związanych z Korczakiem i promujących jego idee. Wśród wielu podmiotów działających na rzecz uświetnienia Roku Janusza Korczaka znalazł się także Wydział Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Zielonogórskiego, na którym m.in. zorganizowano w kwietniu 2012 roku ogólnopolską konferencję oraz imprezy aktywizujące szkoły pod-stawowe i ponadpodstawowe (konkurs plastyczny i literacki). Inną inicjatywą uświetniającą rok korczakowski jest wydanie – oddanej do rąk Czytelników – niniejszej dwutomowej publikacji. Włączając się w ten ogólnopolski dyskurs dotyczący spuścizny Starego Doktora, pragniemy jako społeczność uniwersytecka przypomnieć nowatorskie, jak na ówczesne czasy, idee pedagogiczne Korczaka oraz wspólnie poszukać odpowiedzi na pytanie, czy we współczesnym świecie jest czas i miejsce na ich kontynuowanie. [...] Publikację adresujemy do szerokiego grona odbiorców: przedstawicieli nauki, historyków wychowania, specjalistów z zakresu pedagogiki specjalnej, opiekuńczej, resocjalizacji, edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej, nauczycieli, przedstawicieli instytucji, wymiaru sprawiedliwości, organizacji działających na rzecz dzieci oraz działaczy społecznych, harcerzy, studentów oraz wszystkich, którzy działają dla dobra dzieci. Osoby zainteresowane poruszoną tematyką zachęcamy do lektury drugiego tomu dzieła Aktualność poglądów Janusza Korczaka w XXI wieku. W obu tomach opracowania przypomniana została – po pierwsze – sylwetka Korczaka, po drugie – jego poglądy na temat prawa do godnego i szczęśliwego życia każdego dziecka bez względu na jego pochodzenie i stan zdrowia oraz po trzecie – rola, jaka przypada m.in. rodzicom i pedagogom kreującym różne momenty wychowawcze prowadzące do osiągnięcia tego celu. Pomimo tego, że nie wszyscy autorzy w tekstach bezpośrednio powołują się na nazwisko Korczaka lub jego poglądy, to przedstawione przez nich treści w pełni nawiązują do pedagogiki Starego Doktora i świadczą o jej ponadczasowym, uniwersalnym charakterze. Mamy nadzieję, że niniejszą publikacją udało się nam włączyć w nurt dyskusji o dziecku i dzieciństwie, który w przyszłości będzie kontynuowany z korzyścią dla teorii i praktyki edukacyjnej i wychowawczej.


[Fragment Wprowadzenie]
Pobierz Wprowadzenia
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Janusz Korczak i oblicza dzieciństwa, t. 2: Aktualności poglądów Janusza Korczaka w XXI wieku

PEDAGOGIKA

korczak_2.jpg

Janusz Korczak i oblicza dzieciństwa, t. 2: Aktualności poglądów Janusza Korczaka w XXI wieku, red. Katarzyna Barbara Kochan, Ewa Małgorzata Skorek, s. 226, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-052-1, 34,00 zł (nakład wyczerpany)


Publikację adresujemy do szerokiego grona odbiorców: przedstawicieli nauki, historyków wychowania, specjalistów z zakresu pedagogiki specjalnej, opiekuńczej, resocjalizacji, edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej, nauczycieli, przedstawicieli instytucji, wymiaru sprawiedliwości, organizacji działających dla dzieci oraz działaczy społecznych, harcerzy, studentów i wszystkich, którzy działają dla dobra dzieci. Osoby zainteresowane poruszoną tematyką zachęcamy do lektury pierwszego tomu publikacji Janusz Korczak i jego poglądy w recepcji współczesnych. Mamy nadzieję, że w ten sposób udało się nam włączyć w nurt dyskusji o dziecku i dzieciństwie, który w przyszłości będzie kontynuowany z korzyścią dla teorii i praktyki edukacyjnej i wychowawczej. W obu tomach opracowania przypomniana została – po pierwsze – sylwetka Korczaka, po drugie – jego poglądy na temat prawa do godnego i szczęśliwego życia każdego dziecka bez względu na jego pochodzenie i stan zdrowia oraz po trzecie – rola, jaka przypada m.in. rodzicom i pedagogom kreującym różne momenty wychowawcze prowadzące do osiągnięcia tego celu. Pomimo tego, że nie wszyscy autorzy w tekstach bezpośrednio powołują się na nazwisko Korczaka lub jego poglądy, to przedstawione przez nich treści w pełni nawiązują do pedagogiki Starego Doktora i świadczą o jej ponadczasowym, uniwersalnym charakterze. Mamy nadzieję, że niniejszą publikacją udało się nam włączyć w nurt dyskusji o dziecku i dzieciństwie, który w przyszłości będzie kontynuowany z korzyścią dla teorii i praktyki edukacyjnej i wychowawczej.


[Fragment Wprowadzenia]
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Tadeusz Baird

MUZYKA

baird.jpg

Barbara Literska, Tadeusz Baird. Kompozytor, dzieło, recepcja, s. 766, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-041-5, 72,00 zł

Tadeusz Baird (1928-1981) – polski kompozytor działający w II połowie XX wieku – był twórcą wybitnym. Niestety, dzisiaj jego postać i muzyka są znane zaledwie wąskiemu gronu odbiorców. Baird – „poeta dźwięków” – był erudytą, osobą niezwykle zaangażowaną w sztukę, twórcą świadomym zagrożeń i problemów współczesnego świata, działającym w poczuciu swoistej misji. Traumatyczne przeżycia z czasów II wojny światowej oraz przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku uformowały jego osobowość – niezwykle wymagającą od siebie i innych. Nagła śmierć zamknęła jego trzydziestodwuletni okres powojennej aktywności, której efektem jest zbiór 54 kompozycji autonomicznych, muzyka do 63 sztuk teatralnych oraz 40 filmów, liczne wypowiedzi na łamach prasy i radia. Od śmierci Bairda (1981) minęło ponad 30 lat, co z jednej strony pozwala spojrzeć na jego dokonania z pewnym dystansem, a z drugiej jest ostatnim momentem, aby takiego kompleksowego podsumowania dokonać.
Zielona Góra wpisała się w nurt recepcji sztuki Bairda okresu posthume decyzją o nadaniu jego imienia Filharmonii Zielonogórskiej oraz tym, że tutaj powstała niniejsza publikacja. Co interesujące, za życia kompozytor nigdy nie był w Winnym Grodzie, w żaden sposób nie był z nim związany. Inspiracją do podjęcia przeze mnie monograficznego ujęcia twórczości Bairda była nieodparta chęć uporządkowania myśli o kompozytorze, który jest postacią ważną dla polskiej kultury muzycznej, a mimo to obecnie coraz słabiej rozpoznawaną. Zatem jedynie imperatyw naukowy połączony z osobistym upodobaniem tej muzyki był pierwszą i jedyną przyczyną.
[...] Przedmiotem badań jest postać Tadeusza Bairda, jego twórczość oraz jej recepcja. Uzasadnieniem dla podjęcia pracy była konieczność wypełnienia luki w historii polskiej kultury muzycznej. Konieczność ta zbudowana została na przekonaniu, że podstawowym zadaniem nauki polskiej jest dbałość o dokumentację, krytyczną analizę oraz interpretację dorobku istotnych wybitnych polskich postaci, do jakich należy Tadeusz Baird. Jego dorobek nie doczekał się jak dotąd dogłębnej i szerokiej monografii, choć w pełni na to zasługuje. Mamy nadzieję, że niniejsza książka będzie w jakimś stopniu pomocna przy próbach rekonstruowania historii polskiej twórczości muzycznej po 1949 roku. Prawdopodobnym, praktycznym zastosowaniem pracy, a raczej jej bardzo ważnym efektem, będzie – być może – ponowne zainteresowanie muzyką Bairda i jej powrót na estrady polskich filharmonii i innych jednostek kultury muzycznej w kraju. Celem niniejszego opracowania jest wskazanie na ważne miejsce i znaczącą rangę twórczości Tadeusza Bairda w historii muzyki polskiej. Tytuł sygnalizuje zamiar stworzenia szerokiego, wieloaspektowego monograficznego ujęcia twórczości i poglądów kompozytora w kontekście stylistycznym, kulturowym i estetycznym. Problem główny projektu wyraża się w pytaniu: jakie miejsce w  historii muzyki   polskiej  zajmuje  postać i  muzyka   T.   Bairda? Będzie on rozwiązywany na podstawie problemów szczegółowych: 1. Jaka była postawa estetyczna T. Bairda w odniesieniu do idei artystycznych jego epoki oraz epok minionych, do roli kompozytora w kulturze XX wieku, procesu twórczego, roli muzyki w życiu człowieka? Jaki typ osobowości twórczej reprezentował? – k o m p o z y t o r. 2. Jakim przemianom podlegał styl kompozytorski T. Bairda? – d z i e ł o. 3. Kim był T. Baird dla kultury polskiej w czasie swojej twórczej aktywności oraz kim jest dla dzisiejszego odbiorcy muzyki? – r e c e p c j a. Problemy te wyznaczają tok narracji z podziałem na trzy części niniejszej pracy: Kompozytor – Dzieło – Recepcja. Teza, która przyświeca tej pracy, brzmi: Tadeusz Baird to jeden z najwybitniejszych kompozytorów polskich II połowy XX wieku, znawca muzycznej tradycji i prorok muzycznej przyszłości (ponowoczesności), twórca o światowym formacie, erudyta. Nowym, dotychczas nieznanym elementem będzie prezentacja psychologicznie pogłębionej sylwetki kompozytora przez pryzmat zachowanej korespondencji, katalog twórczości oraz recepcja jego muzyki. Monografia niniejsza nie obejmuje muzyki stworzonej na potrzeby teatru i filmu, która jest zbiorem odrębnym stylistycznie i gatunkowo.

Pobierz Spis treści
Pobierz fragment 1
Pobierz fragment 2
Pobierz fragment 3

Dwa oblicza biedy

SOCJOLOGIA

kaluzna1.jpg

Izabela Kaźmierczak-Kałużna, Dwa oblicza biedy. Subiektywne i obiektywne aspekty sytuacji życiowej ubogich, B5, s. 266, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-031-6, 26,00 zł


Od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia w społeczeństwie polskim obserwuje się narastanie zjawisk niedostatku i ubóstwa. Bieda, która w pewnych kategoriach społecznych pogłębia się i utrwala, jest tematem obecnym, choć niewystarczająco, w dyskursie politycznym, publicystycznym i naukowym. W publicznej debacie definiowana jest jako paląca kwestia społeczna, wymagająca szybkich i zdecydowanych działań zaradczych, zmierzających do redukcji przyczyn zjawiska i minimalizowania jego społecznych konsekwencji. Jednak nie tylko profesjonaliści postrzegają biedę w kategoriach problemu społecznego. Wyniki badań sondażowych prowadzonych na ogólnopolskich próbach wskazują, że zasięg ubóstwa w Polsce już dawno przekroczył społecznie akceptowany próg [...].
Niniejsza praca stanowi próbę poznawczego spojrzenia na biedę interpretowaną w kategoriach wąsko zdefiniowanego problemu społecznego [...]. W prezentowanym ujęciu jest to zjawisko dysfunkcjonalne dla systemu społecznego, implikujące wiele negatywnych skutków w postaci marginalizacji społecznej i wykluczenia, które jest przedmiotem zainteresowania badaczy społecznych, profesjonalistów-praktyków zaangażowanych w problem, jak również członków zbiorowości, w której występuje i których bezpośrednio dotyczy.
W opracowaniu zastosowano szerokie rozumienie ubóstwa jako wielopłaszczyznowej deprywacji, nieograniczającej się wyłącznie do deficytów o charakterze materialnym. Przyjęto, że bycie biednym oznacza konieczność ciągłego zmagania się z niedoborami w zaspokajaniu potrzeb w zakresie konsumpcji, ochrony zdrowia, edukacji dzieci czy uczestnictwa w życiu społeczno-kulturalnym i politycznym. Tym, co różni świat biedy od świata dostatku są zatem nie tylko możliwości finansowe, ale także zredukowane warunki społecznej partycypacji, odmienne hierarchie potrzeb, specyficzne strategie życiowe i cechy osobowościowe. Ubodzy, w przeciwieństwie do „życiowo wygranych”, wyposażonych w przydatne współcześnie atrybuty, takie jak indywidualizm, niezależność, dobra tolerancja zmian i umiejętność szybkiego adaptowania się do nowych sytuacji, żyją w społeczno-kulturowej próżni: zmarginalizowani, pozbawieni dostępu do podstawowych instytucji społecznych, nastawieni niemal wyłącznie na przetrwanie, nie na rozwój, bez możliwości i umiejętności planowania, bez nadziei na lepszą przyszłość [...].

[Fragment wstępu]
Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Analiza gospodarki odpadami budowlanymi w województwie lubuskim

OCHRONA ŚRODOWISKA

adamczyk.jpg

Janusz Adamczyk, Robert Dylewski, Analiza gospodarki odpadami budowlanymi w województwie lubuskim, s. 154, A5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-053-8, 29,00 zł


Analiza gospodarki odpadami budowlanymi w województwie lubuskim powstała w ramach projektu badawczego własnego N N112 33 9438 w dyscyplinie makro- i mikroekonomii, pt. Ocena poziomu ekoefektywności gospodarki odpadami w województwie lubuskim w kontekście rozwoju zrównoważonego. Analiza systemowa z wykorzystaniem techniki LCA i GIS do optymalizacji gospodarki odpadami. Publikacja została opracowana na podstawie metodologii badań ilościowo-jakościowych, wykorzystujących technikę ankiety. Populację statystyczną stanowiły przede wszystkim firmy, które wykazały, że na terenie województwa lubuskiego w latach 2007-2009 w Wojewódzkim Systemie Odpadowym wytwarzały, odzyskiwały, unieszkodliwiały, transportowały lub przeprowadzały recykling odpadów budowlanych. Populację ograniczono do firm, których przedstawicielstwo znajduje się na terenie badanego województwa, pominięto jednostki wojskowe. Główne kryterium służące wyborowi populacji statystycznej opierało się na doborze tych przedsiębiorstw, które wytwarzały, odzyskiwały, unieszkodliwiały, transportowały lub przeprowadzały recykling odpadów budowlanych z grupy odpadów 17 oraz podgrupy 1701. Działalność związana z odzyskiem, unieszkodliwianiem, transportem, recyklingiem i/lub wytwarzaniem musiała trwać przynajmniej dwa lata w ciągu trzech analizowanych lat.
Celem publikacji jest próba zoptymalizowania systemu gospodarki odpadami budowlanymi na terenie województwa lubuskiego. Teza badawcza głosi, że zastosowanie gminnych punktów gromadzenia odpadów w istotny sposób wpłynie na poprawę efektywności funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami.
Książka składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy przybliża wymagania legislacyjne stawiane tej grupie odpadów, prezentuje również założenia planów gospodarki odpadami krajowymi i wojewódzkimi. W drugim rozdziale ukazano obecny stan gospodarki odpadami budowlanymi w województwie lubuskim. Ocenę ekonomiczną i ekologiczną systemu odzysku i wykorzystania odpadów budowlanych w województwie lubuskim zawiera rozdział trzeci, prezentujący studium przypadków odzysku i wykorzystania odpadów budowlanych. W rozdziale czwartym poddano ocenie efektywność ekonomiczną i ekologiczną gospodarki odpadami budowlanymi w województwie lubuskim. Rozdział piąty jest zestawieniem końcowych wniosków wypływających z publikacji.

[Wstęp]
Pobierz Spis treści
Pobierz Fragment

Szkodniki roślin ozdobnych i ich zwalczanie

BIOLOGIA

roland.jpg

Elżbieta Roland, Szkodniki roślin ozdobnych i ich zwalczanie, s. 102, A4, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-061-3, 12,00 zł

Pobierz Spis treści

Labor czy Opus? Socjopedagogiczne konteksty ludzkiej pracy

SOCJOLOGIA

prufer_labor1.jpg

Labor czy Opus? Socjopedagogiczne konteksty ludzkiej pracy. Labor or Opus? Sociopedagogical contexts of human work, red. Anna Dobrychłop, Ewa Kowalska, Paweł Prüfer, s. 386, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-045-3, 29,00 zł


Jest wiele sposobów, metod i technik, których człowiek używa, aby wykonywać swoją pracę. Ostatecznie każda aktywność jako twórcza lub odtwórcza, zmierza ku jednemu: ku zaspokojeniu własnych potrzeb, często przeobrażających się w bardziej lub mniej cenne wartości, w ich wymiarze użyteczności i autoteliczności. Sposoby na podejmowanie teoretycznej analizy pracy są analogiczne do tych, które umożliwiają jej wykonywanie. Jest ich wiele i wiele mogą wywoływać pośrednich i ostatecznych efektów. Teoretyczno-empiryczna praca nad pracą (metapraca lub coś na wzór intelektualnego rzemiosła, o którym z pasją pisze Charles Wright Mills) wykonywana przez badacza będzie z pewnością wiązać się z trudem, nierzadko zniechęceniem i wysiłkiem, ale także z satysfakcją, poczuciem sprawstwa i z radością w korzystaniu z jej owoców. Autorzy rozprawy na temat pracy, przetłumaczonej na język włoski (tłumaczenie okazało się dostępne dla piszącego te słowa), zatytułowanej Il gusto di lavorare. Soddisfazione, felicità e lavoro z zauważalną dla czytelnika lotnością i erudycją powołują się na przykłady potwierdzające prawdę o tym, że pracować można na różne sposoby i dla różnych celów. Wskażę chociażby jeden z nich, który dotyczy pewnego żonatego mężczyzny wydłużającego w czasie wykonywaną pracę tylko po to, by nie wracać do domu zbyt wcześnie, aby tym samym wykluczyć możliwość kłócenia się z żoną. Czy zatem praca będzie skutecznym remedium na krzykliwo-konfliktogenną naturę ludzką? W jakimś sensie także. Inny z kolei autor jest przekonany, że praca stanowi najlepszą formę rozrywki, jaką człowiek może zaaplikować swojej leniwej, ale i skłonnej do aktywności naturze. Wielość kategorii, które można by uszeregować w nurcie opus i w nurcie labor, odpowiada w pewnym sensie rozróżnieniom dotyczącym już nie samej czynności związanej z pracą, ale człowieka, który ją wykonuje. Będzie to zatem „dwugłos” w postaci homo faber i animal laborens.

[Paweł Prüfer]

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
 Pobierz Spis treści
Pobierz Fragment
 Pobierz Fragment

Choroby Stanisława Ignacego Witkiewicza w korespondencji do żony Jadwigi jako przyczynek do identyfikacji

BIOGRAFIA

hoffmann_aulich.jpg

Joanna Hoffmann-Aulich, Choroby Stanisława Ignacego Witkiewicza w korespondencji do żony Jadwigi jako przyczynek do identyfikacji, s. 212, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-010-1, 29,00 zł


Opracowanie ma charakter badawczy, oparte na materiałach źródłowych [...]. Autorka zachowała się niezwykle skromnie i powściągliwie, bardzo ostrożnie. Przy otwartości i fantazji jaką reprezentował Stanisław Ignacy Witkiewicz taka postawa autorki jest jak najbardziej uzasadniona. Z drugiej strony skrupulatność, dokładność niemal matematyczna z jaką traktował kwestie zdrowotne sam Witkacy zasługuje na pełną wiarę pisanym przez niego relacjom. Chorował na schorzenia, które mało są przydatne w identyfikacji szczątków artysty. Jego życie miało charakter metafizyczny, filozoficzny, artystyczny, absurdalnych skojarzeń, groteski, absurdu i fantastyki i pełnej oceny jego stanu zdrowia nie sposób określić wyłącznie w kategoriach fizycznych. Z definicji też zdrowie jest kategorią mentalną, bowiem ten jest zdrowy kto zdrowym się czuje.

[Z recenzji prof. Jacka Rudnickiego]
 


Postacią Stanisława Ignacego Witkiewicza zajmowało się wielu badaczy. Ich wszystkie wysiłki skupiały się jednak niemal wyłącznie wokół jego dokonań artystycznych. Twórcę przedstawiano jako człowieka obciążonego wielkim bagażem ułomności psychicznych. O niedoskonałości Witkiewiczowskiej somy pisano rzadziej. Do niedawna tylko nieliczni znawcy twórczości Witkacego mogli się zapoznać z materiałami, które znajdują się w Książnicy Szczecińskiej – listami do żony Jadwigi. O chorobach trapiących Stanisława Ignacego napisano niewiele, a przecież to właśnie codzienne przypadłości ciała i ducha najczęściej zaprzątały umysł Witkiewicza.
Rozprawa Choroby Stanisława Ignacego Witkiewicza w korespondencji do żony Jadwigi jako przyczynek do identyfikacji jest próbą ustalenia potencjalnych chorób, które mogły wyryć ślad na szkielecie Witkacego. Przyczyniłoby się to do identyfikacji jego szczątków.
[...] Niniejsza rozprawa ma na celu: ustalenie, na jakie choroby chorował Stanisław Ignacy Witkiewicz; określenie, czy te choroby mogły być przyczyną śmierci artysty; stwierdzenie, czy tego rodzaju schorzenia mogły pozostawić ślady, mające wpływ na ewentualną identyfikację szczątków znajdujących się na Polesiu.
Podstawowy materiał do badań stanowiły, nieopracowane dotąd, szczecińskie archiwalia. Poddano analizie 1258 listów, telegramów, kart pocztowych, pisanych przez Witkiewicza głównie do żony Jadwigi. Całość korespondencji znajduje się w Książnicy Pomorskiej w Szczecinie, w starej części budynku, w Dziale Rękopisów – Muzeum Literackim. Jest to miejsce szczególne. Wśród wielu pamiątek znanych Polaków są tutaj te bardzo bliskie Witkiewiczowi. Czerwone, tekturowe pudełko, a w nim dwie kule, połowa trzeciej, trzy kamyki i ołowiany żołnierzyk bez głowy, tudzież srebrny zegarek. Jest też drewniany stolik, przy którym pracował artysta, stare fotografie oraz prace Witkacego. Jednak najpiękniejszy jest portret Jadwigi Witkiewiczowej, łaskawie spoglądającej na czytelnika na tle egzotycznej roślinności. A wszystko to dzięki państwu Flukowskim, zaprzyjaźnionym z Jadwigą Witkiewiczową, jej spadkobiercom i wykonawcom ostatniej woli.
[...] Wartość naukowa tego zbioru to nie tylko wzmianki o samym Witkacym. Korespondencja stanowi bogactwo informacji o dawnych sposobach leczenia oraz zapobiegania chorobom. Pisarz często dostarczał informacji temat samoleczenia, cytując gotowe recepty. Miał też inne, własne, wypróbowane sposoby radzenia sobie z dolegliwościami.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
 Pobierz Spis treści
Pobierz Fragment
 Pobierz Fragment

Zachowania kooperacyjne w sytuacjach zadaniowych u młodzieży w okresie wczesnej adolescencji

PEDAGOGIKA

babka.jpg

Jarosław Bąbka, Zachowania kooperacyjne w sytuacjach zadaniowych u młodzieży w okresie wczesnej adolescencji. Analiza porównawcza młodzieży pełnosprawnej i z różnymi ograniczeniami sprawności, s. 338, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-022-4, 39,00 zł


Książka ma na celu dostarczyć wiedzy o możliwościach wyzwalania zachowań kooperacyjnych, które sprzyjają integracji społecznej młodzieży niepełnosprawnej i pełnosprawnej poprzez zadania realizowane w grupie. Praca wpisuje się orientację psychologiczną w badaniach nad wychowaniem [...]: wiele razy odwołuję się do dorobku psychologii, aby lepiej wyjaśnić problem współpracy uczniów, tym bardziej że zarówno zagadnienie zachowań kooperacyjnych, jak i zadań ma swoje źródło w psychologii. Bogusław Śliwerski [...] dostarczył argumentów, które uzasadniają poszukiwanie inspiracji dla pedagogiki z nauk pogranicza.
Wyniki badań eksperymentalnych mają również służyć projektowaniu rozwiązań edukacyjnych w klasach integracyjnych i masowych, zgodnie z założeniami edukacji włączającej. Zdaniem Jerzego Brzezińskiego [...] rezultat badań eksperymentalnych jest zawsze zanurzony w kontekście praktyki, dlatego badania po to zostały zaprojektowane, aby ją zmieniać oraz czynić bardziej efektywną.
Opracowanie może odnosić się do różnych kategorii wychowanków oraz etapów kształcenia. Współczesna szkoła stanowi przestrzeń, w której koegzystencja to jedno z wielu aspektów kształtującego się światowego porządku, idei integracji państw, narodów, grup etnicznych, kulturowych, religijnych, rasowych, pomimo występujących pomiędzy nimi różnic [...].
Odstąpiłem od analizy zachowań kooperacyjnych ze względu na rodzaj niepełnosprawności uczniów, zrezygnowałem z opisu ograniczeń. Zgodnie z humanistyczno-podmiotową koncepcją [...], teorią wspólnych i swoistych cech niepełnosprawnych i pełnosprawnych [...] starałem się odszukać, co łączy obie grupy wychowanków, ukazać, że współpraca młodzieży jest możliwa mimo pewnych różnic. Zdaję sobie sprawę, że koegzystencja ludzka jest uwarunkowana wieloma czynnikami, których w badaniach nie uwzględniłem.


[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz Streszczenie
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Studium wykorzystania dodatków eksploatacyjnych do olejów smarowych w systemach tribologicznych

MECHANIKA

laber.jpg

Alicja Laber, Studium wykorzystania dodatków eksploatacyjnych do olejów smarowych w systemach tribologicznych, s. 188, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-038-5, 61,01 zł


Niniejsza praca składa się z dziewięciu rozdziałów. We Wstępie przedstawiono informacje dotyczące konieczności oszczędzania surowców energetycznych ze względu na ich wyczerpywalność, obniżenia emisji spalin, obniżenia hałasu przez przemysłowe urządzenia techniczne ze względu na ochronę środowiska. W rozdziale drugim na podstawie cyklu życia maszyny przedstawiono możliwość wpływania na etapie konstruowania i eksploatacji na ochronę środowiska. Dotyczy to przede wszystkim prawidłowego doboru materiałów na parę trącą, odpowiedniego ukształtowania technologicznej warstwy wierzchniej (TWW) oraz doboru środka smarowego w fazie projektowania, które będą wpływały na oszczędzanie energii, obniżenie emisji spalin, obniżenie hałasu oraz na wydłużenie trwałości i niezawodności podczas eksploatacji maszyn i urządzeń. Rozdział trzeci obejmuje problematykę systemu tribologicznego ze szczególnym uwzględnieniem problematyki warstwy granicznej oraz zjawisk zachodzących na powierzchniach trących się ciał. Dokonano również podsumowania piśmiennictwa dotyczącego tworzenia warstwy granicznej. W rozdziale czwartym przeanalizowano stan wiedzy o dodatkach eksploatacyjnych (DE), mechanizmach i skutkach ich działania w systemach tribologicznych. W rozdziale piątym sformułowano tezę, cel i zakres badań oraz przedstawiono program i metodykę badań własnych. W rozdziale szóstym przedstawiono wyniki badań właściwości tribologicznych skojarzeń modelowych smarowanych wybranymi olejami smarowymi z dodatkiem DE. W rozdziale siódmym przedstawiono własne modele warstwy granicznej ukształtowanej z udziałem dodatków eksploatacyjnych (w fazach eksploatacji i wytwarzania warstwy wierzchniej – WW). Rozdział ósmy obejmuje wyniki badań zastosowania olejów z dodatkiem eksploatacyjnym do smarowania wybranych obrabiarek (urządzeń technologicznych) w celu obniżenia emitowanego przez nie hałasu i zmniejszenia energochłonności. Rozdział dziewiąty zawiera ocenę możliwości wykorzystania olejów smarowych z dodatkiem DE w silnikach spalinowych, zwłaszcza w aspekcie ekologicznym.

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz Fragment

Protokół jako świadectwo komunikacji wspólnotowej w drugiej połowie XIX wieku

FILOLOGIA POLSKA

wojciechowska.jpg

Anna Wojciechowska, Protokół jako świadectwo komunikacji wspólnotowej w drugiej połowie XIX wieku. Studium genologiczne, s. 280, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-039-2, 52,00 zł


Przedmiotem charakterystyki w prezentowanej monografii są rękopiśmienne księgi protokołów rejestrujące funkcjonowanie polskich towarzystw społecznych z drugiej połowy XIX wieku i reprezentujące zastępcze sfery obiegu polszczyzny administracyjnej. Badania nad obszernym (liczącym ponad 1000 stron) i funkcjonalnie jednorodnym, lecz pod wieloma względami zróżnicowanym zbiorem tekstów inspirują do stawiania pytań tyczących stanu języka, sposobów komunikowania się, okoliczności, w jakich komunikacja przebiega – dają szansę dostrzeżenia cech skumulowanych, które w innego rodzaju tekstach albo są obecne w mniejszym natężeniu, albo się nie pojawiają.
Atrakcyjności zajmowania się rękopisami dorównuje ryzyko rozproszenia uwagi wywoływane informacyjną obfitością źródła. W takich przypadkach pomagała autorce świadomość, że jest językoznawczynią i swoje zadanie widzi przede wszystkim w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o język i sposoby jego używania. Jest to więc monografia historycznojęzykowa. W niniejszej pracy niektóre z pytań domagają się odpowiedzi w sposób konieczny, inne tylko możliwy, toteż ich uhierarchizowany rejestr ma istotne znaczenie dla sposobu zorganizowania naukowej narracji. Rejestr ów pozostaje w związku z naturą źródeł prymarnych, tj. rękopiśmiennych dokumentów językowej przeszłości; archiwalia stowarzyszeń są traktowane jako przykład realizacji konkretnego gatunku – protokołu oraz jako dostępne badaniu świadectwa komunikacji wspólnotowej. Ta ich natura wyznacza dwa zasadnicze cele pracy.
Pierwszym jest opis krystalizowania się konwencji gatunkowych protokołu jako ważnej formy stylu urzędowo-kancelaryjnego. Tu podstawową kwestią jest pytanie o jednolitość, ewentualnie różnorodność gatunkową tego złożonego zachowania językowego, a w następstwie o granice przymusu genologiczno-stylistycznego oraz pisarskiej swobody. Analiza porównawcza zgromadzonych dokumentacji służy zatem ustaleniu zakresu kreatywności (swobody wyboru reguł) i konwencji w realizowaniu wzorca gatunkowego protokołu w okresie, gdy sposób funkcjonowania wspólnot komunikacyjnych różnego rzędu ulegał szybkim przekształceniom, a poprzez dokumentowanie działań sprzyjał ekspansji gatunku, i zarazem – w okresie poprzedzającym wykształcenie się form dzisiejszych. Drugim celem jest wzbogacenie i uszczegółowienie wiedzy historycznojęzykowej o opisy komunikacji w obrębie małych wspólnot komunikacyjnych. Protokół jest więc ukazany jako działanie tekstotwórcze człowieka, jako złożone zachowanie językowe, które mimo dużego stopnia standaryzacji może przybierać różną postać, ponieważ jest determinowane okolicznościami społecznymi i kulturowymi. Na odmiennej zasadzie wyniki analiz są w pracy konfrontowane z ukształtowanym już obrazem polszczyzny ogólnej drugiej połowy XIX wieku, wszak wszelkie monograficzne opracowania swój cel ostateczny znajdują w syntezie cząstkowej, obejmującej wiedzę o języku narodowym w konkretnym czasie i przestrzeni.

Pobierz Wprowadzenie
Pobierz Spis treści

„Słowem potrafię wszystko”

PEDAGOGIKA

czerwinska.jpg

Małgorzata Czerwińska, „Słowem potrafię wszystko”. O piśmienniczości osób z niepełnosprawnością wzroku. Studium bibliologiczno-tyflologiczne, s. 896, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-033-0, 79,00 zł


Książka stanowi rzetelny materiał dydaktyczny dla studentów pedagogiki specjalnej, filologii polskiej i bibliotekoznawstwa. Jej interdyscyplinarny charakter przyczyni się do powiększenia grona czytelników. Z pewnością odbiorcami będą wszystkie osoby zajmujące się edukacją i rehabilitacją osób niewidomych i słabowidzących, ale także bibliolodzy i literaturoznawcy. Zamieszczone wyniki przeprowadzonych przez autorkę badań zwiększają dorobek naukowy z zakresu tyflologii i bibliologii. Jest to książka naukowa o dużym ładunku innowacyjnych i oryginalnych treści. 


[Z recenzji dr hab. Jadwigi Kuczyńskiej‑Kwapisz, prof. UKSW]


Rozprawa Małgorzaty Czerwińskiej zapełnia w dużym stopniu dotkliwą lukę w badaniach bibliologiczno‑tyflologicznych. Jest dobrym punktem wyjścia (zważywszy na aneks zawierający bibliografię twórców z dysfunkcjonalnością wzroku) do dalszych badań i ustaleń. Praca przynosi zatem dobrze sformułowaną metodę badawczą, źródła i materiały, gruntownie przemyślane wnioski i spostrzeżenia, daje też panoramę zjawiska w kontekstach: antropologicznym, etnologicznym i literaturoznawczym, dzięki czemu staje się inspirująca dla innych badaczy. Jest również niezwykle pożyteczna dydaktycznie i warsztatowo, przede wszystkim ze względu na szczegółowe i dokładne bazy danych (ujęte w osobnej części w formie tabel). [...] Książka Małgorzaty Czerwińskiej to pozycja niezwykle ważna, ze wszech miar godna upowszechnienia, dlatego gorąco ją polecam, mając nadzieję, że po ukazaniu się od razu zdobędzie należne jej miejsce w obszarze nauk bibliologiczno‑tyflologicznych.

[Z recenzji dr hab. Sławomira Kufla, prof. UZ] 

Pobierz Wprowadzenie 
Pobierz spis treści 
 Pobierz fragment

Polemiczna twórczość Marcina Czechowica w perspektywie genologii lingwistycznej

FILOLOGIA POLSKA

hawrysz.jpg

Magdalena Hawrysz, Polemiczna twórczość Marcina Czechowica w perspektywie genologii lingwistycznej, s. 310, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-042-2, 36,00 zł


Powtarzanie sądu o wielkiej roli reformacji dla kultury polskiej, zwłaszcza dla rozwoju języka narodowego, jest truizmem, wciąż jednak pozostaje aktualny postulat, by znaczenie to kompleksowo zbadać i przedstawić. Rozprawa niniejsza, wpisując się w nurt badań nad uwarunkowaniami komunikacji językowej w przeszłości, stawia sobie za cel uzupełnienie szesnastowiecznego pejzażu o aspekty religijnej walki na słowa. Wybór obszaru badawczego, polemicznej twórczości Marcina Czechowica, jednego z luminarzy braci polskich, podyktowany został przekonaniem, że tego typu piśmiennictwo ma dla historyka języka znaczenie nie tylko dlatego, że pozwala dokumentować język osobniczy, ale przede wszystkim dlatego, że polemiki religijne aktywizowały szerokie rzesze uważnych czytelników i słuchaczy – tym samym z dużą dozą prawdopodobieństwa można powiedzieć, iż Marcin Czechowic oddziaływał na innych wzorcotwórczo, a przynajmniej brał udział w procesie kształtowania się wzorów szesnastowiecznej polemiki konfesyjnej. Chciałabym wierzyć, że podjęte badania pozwolą uzupełnić wiedzę z zakresu szesnastowiecznej polszczyzny oraz choćby w małym zakresie zaspokoją ciekawość poznawczą (nie tylko moją) dotyczącą gorącego okresu w dziejach państwa polskiego i Kościoła oraz ich wzajemnych relacji. Być może staną się także wskazówką do poszukiwania źródeł współczesnej „mowy nienawiści”.

[Przedmowa] 

 
Pobierz spis treści 
 Pobierz fragment

Naprawdę czeka ktoś. 20 lat lubuskich prezentacji wokalnych dzieci i młodzieży specjalnej troski w Lubsku

PEDAGOGIKA

naprawde_czeka.jpg

Naprawdę czeka ktoś. 20 lat lubuskich prezentacji wokalnych dzieci i młodzieży specjalnej troski w Lubsku, wybór i oprac. Jan J. Karmiński, s. 248, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-040-8, 29,00 zł (nakład wyczerpany)


Zwrot „naprawdę czeka ktoś” przypomniał mi się w czasie rozmyślań nad formą książki, która powstaje z okazji 20. edycji Lubuskich Prezentacji. Mimo że słuchałem tego utworu setki razy, nigdy nie przyszło mi do głowy proste pytanie: Kto na kogo czeka?
Od czasu pierwszego festiwalu (1993) Lubsko, miasteczko na zachodnim krańcu Polski, odwiedziło kilkaset osób z niepełnosprawnością z Polski i Niemiec. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego, pokonując czasami setki kilometrów, przyjeżdżają tu, na tygodniowe święto. Nie tylko świętują – uczestniczą w wielogodzinnych warsztatach muzycznych, przygotowują się do koncertu. Monotonię codziennych prób rozpraszają liczne niespodzianki, nazywane imprezami towarzyszącymi. Są to spotkania przygotowane przez organizatora i gospodarzy kolejnych atrakcyjnych festynów i spotkań integracyjnych. Po kilku dniach następuje kulminacja festiwalu – koncert, na którym spotykają się artyści, organizatorzy, wolontariusze i publiczność, mieszkańcy Lubska i okolicznych miejscowości. Wreszcie, na zakończenie występów – wspólny finał. Radość z udanej prezentacji artystycznej i łzy na pożegnanie.
Będą czekali cały rok do następnego festiwalu – zarówno goście z niepełnosprawnością i ich opiekunowie, jak i organizatorzy, wolontariusze, pracownicy domu kultury i ośrodka szkolno-wychowawczego, pensjonariusze domu pomocy, członkowie stowarzyszeń, mieszkańcy Lubska i sąsiednich wsi. Będą czekali na kolejne spotkanie Przyjaciół, lub – jak mawia „wujaszek” Lechu – na Święto Lubskiej Rozśpiewanej Rodzinki. Wszyscy czekamy na kolejne Lubuskie Prezentacje Wokalne Dzieci i Młodzieży Specjalnej Troski.
Tę pracę miałem początkowo napisać sam. Upoważniało mnie do tego 20 lat bezpośredniego uczestnictwa w festiwalu w charakterze opiekuna artystycznego i reżysera koncertów oraz organizowanie od 18 lat podobnej (wzorowanej na Lubsku) imprezy w Wałbrzychu, a także napisanie i wydanie już jednej książki poświęconej artystom z niepełnosprawnością. Upoważniała mnie w końcu, a właściwie zobowiązywała, propozycja „nie do odrzucenia” mojego Przyjaciela, Leszka Krychowskiego – pomysłodawcy i dyrektora Prezentacji.


Pobierz Wstęp 
Pobierz Spis treści 
Pobierz fragment

Zagrożeni i skazani na resocjalizację

PEDAGOGIKA

toron.jpg

Barbara Toroń, Zagrożeni i skazani na resocjalizację, s. 224, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012,  ISBN 978-83-7842-032-3, 29,00 zł


Ars educandi, czyli sztuka wychowania, którą zajmuje się pedagogika, to dzisiaj nie tylko rozwiązywanie problemów dzieci i młodzieży w okresie przedszkolnym i szkolnym. Zakres pola społecznego, jaki interesuje współczesnego pedagoga, to także m.in. samowychowanie i samokształcenie młodzieży i dorosłych, oddziaływanie wychowawcze instytucji wychowania pozaszkolnego, głównie: środków masowej komunikacji, organizacji młodzieżowych, placówek kulturalnych (teatrów, klubów, muzeów i in.), instytucji wychowania religijnego, instytucji penitencjarnych itd.
W swej pracy pedagogicznej, życiu zawodowym pedagog napotyka wiele problemów, które musi rozwiązywać lub próbować rozwiązywać. Wszystkie one dotyczą podmiotu, jakim jest człowiek podlegający procesowi socjalizacji w toku wzrastania, relacji interpersonalnych i dorastania do pełnienia rozmaitych, akceptowalnych społecznie ról życiowych. Doświadczenia pedagogiczne jednostki korelują z doświadczeniami i badaniami innych pedagogów, zarówno tych współczesnych, jak i poszukujących rozwiązań dawniej. Korzystając z wielu pokrewnych dziedzin wiedzy, m.in. z psychologii, socjologii, kryminologii, ale także medycyny i ekonomii, współczesny pedagog próbuje opisywać i rozwiązywać problemy współczesnego społeczeństwa.
Wybrane do niniejszej publikacji artykuły stanowią przekrój dorobku pedagogicznego autorki. Każdy z nich oscyluje wokół spraw ludzkich i dotyczy analizy problemów pedagogicznych, jakie pojawiały się w toku wieloletnich badań. Artykuły przedstawiają nie tylko sprawy związane z dziećmi, m.in. problemy dysleksji i stygmatyzacji, młodzieżą w wieku szkolnym, np. problematyka narkomanii, agresji (rozdział pierwszy), ale także dorosłymi, którzy doświadczyli w swym życiu zaburzeń socjalizacji, a swój styl życia zawdzięczają pobytowi za więziennymi murami (rozdział drugi).


Pobierz Wstęp 
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

W stronę Orientu

FILOLOGIA POLSKA

kulczycka_orient.jpg

Dorota Kulczycka, W stronę Orientu. Polscy i francuscy romantycy o Bliskim Wschodzie, s. 316, B5, oprawa broszurowa, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-030-9, 26,00 zł


Autorka monografi i w swoich rozważaniach o romantycznym Wschodzie-Oriencie prezentuje nie tylko rozległą znajomość literackich świadectw tamtego okresu, ale też uwrażliwienie na sztukę, jej historyczny rozwój i estetykę. Udowadnia, że romantycy przestrzeń Ziemi Świętej przyjmowali zarówno w wymiarze sakralnym, religijnym, jako miejsce duchowych wzruszeń, ale też jako namacalne świadectwo długotrwałej kultury i twórczej działalności człowieka. Miejsce sprzyjające mityzacji i legendowej pracy kolejnych pokoleń.
[…] Książkę Doroty Kulczyckiej od pierwszej do ostatniej strony czyta się z wielką przyjemnością i zaciekawieniem. Jest to zasługą zarówno jej barwnego, precyzyjnego stylu i bogactwa języka, jak też tematu, który porusza. Autorka jest cierpliwą tropicielką faktów – drobnych, lecz niezwykle istotnych, odkrywającą te, które zostały przeoczone przez badaczy w zbyt pobieżnej lekturze dzieł romantycznych, nawet tak wydawałoby się znanych jak listy Juliusza Słowackiego. Nie waha się też wytknąć błędy swoim poprzednikom […], a z drugiej strony – wskazać cudze zasługi, które zainspirowały ją do własnych badań.
[…] Umiejętne śledzenie interesujących drobiazgów przeoczonych przez innych badaczy decyduje o wysokich walorach tej książki, która dzięki temu ma wartość odkrywczą i historyczną, co zresztą Autorka podkreśliła we wstępie, precyzując cel swoich badań. Prof. Barbara Zwolińska


Pobierz Uwagi wstępne
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Zatrudnienie i rehabilitacja zawodowa osób z niepełnosprawnością w Europie

SOCJOLOGIA

garbat.jpg

Marcin Garbat, Zatrudnienie i rehabilitacja zawodowa osób z niepełnosprawnością w Europie, s. 578, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-009-5, 85,00 zł


Niniejsza praca ma na celu zaprezentowanie systemowych rozwiązań w zakresie zatrudniania i wspierania zatrudnienia osób z niepełnosprawnością funkcjonujących w 46 krajach Europy. Opisano podsystemy rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz zatrudniania funkcjonujące na otwartym i chronionym rynku pracy. W ramach rozpatrywanych zagadnień – dla większej czytelności opisywanych zjawisk – ograniczono się do przedstawienia jedynie części systemu zabezpieczenia społecznego, obejmującej orzecznictwo o niepełnosprawności i niezdolności do pracy, gdyż określa ono status osób z niepełnosprawnością na rynku pracy i stanowi punkt wyjścia dla dalszych działań, podejmowanych wobec tych osób przez podmioty zajmujące się szeroko pojętą aktywizacją zawodową i zatrudnianiem.
[...] Struktura pracy oraz wybór tematów i zagadnień stanowią wynik wyboru dokonanego przez autora. Mając świadomość szerokiego zakresu ekonomicznych i społecznych uwarunkowań rynku pracy i rehabilitacji zawodowej osób z niepełnosprawnością (wśród których można wskazać chociażby problemy dotyczące zakresu wsparcia, powiązania z systemem ubezpieczeń społecznych, rehabilitacji oraz pomocy społecznej, a także barier o różnym charakterze i zabarwieniu), wyboru dokonano bez intencji podważenia znaczenia innych zagadnień. Określając zakres tematyczny pracy, skupiono uwagę na tradycyjnie pojmowanym rynku pracy oraz na problemach, które pozwalają na zakreślenie poważnej części obszarów badawczych zainteresowań polityki społecznej.
Praca składa się z pięciu rozdziałów. W pierwszym rozdziale zostały ujęte zagadnienia teoretyczne, stanowiące tło rozważań oraz analizę szacunkowych danych dotyczących liczby i struktury osób z niepełnosprawnością w Europie. W drugim rozdziale przedstawiono genezę i rozwój rehabilitacji osób z niepełnosprawnością na świecie. Kolejny, trzeci rozdział opracowania zawiera opis modeli polityki zatrudniania, form zatrudniania oraz szczególnych uwarunkowań zatrudniania osób z niepełnosprawnością, które funkcjonują w Europie. W czwartym rozdziale opisano działalność organizacji i instytucji o charakterze międzynarodowym, jak ONZ, MOP i Unia Europejska. Piąty rozdział ma charakter porównawczy i uzupełniający w odniesieniu do poprzednich. Przedstawiono w nim systemy polityki zatrudniania i rehabilitacji zawodowej osób z niepełnosprawnościami w 46 krajach Europy. Omówiono poszczególne prawne i finansowe instrumenty rynku pracy w zakresie wspierania zatrudnienia osób z niepełnosprawnością oraz ich aktywizacji na rynku pracy. Analiza obejmuje stan prawny na dzień 31 maja 2011 roku.
Pracę kończą podsumowanie analizy i wynikające z niej ogólne wnioski dla polityki zatrudniania osób z niepełnosprawnością.

[Ze Wstepu]


Pobierz Wstęp 
Pobierz Spis treści 
Pobierz fragment

Opór cieplny warstwy przejściowej w procesie krzepnięcia

INŻYNIERIA ŚRODOWISKA

lipnicki.jpg

Zygmunt Lipnicki, Opór cieplny warstwy przejściowej w procesie krzepnięcia, s. 138, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-036-1,  49,00 zł


Opór przepływu ciepła przez warstwę przejściową, występującą na granicy różnych stykających się ze sobą faz wymieniających ciepło, jest zjawiskiem często spotykanym w technice i przyrodzie.
[...] Materiały PCM są przeważnie złymi przewodnikami ciepła i dlatego strumienie przepływającego ciepła z akumulatora do otoczenia nie są wysokie. Duży opór cieplny warstwy przejściowej w trakcie przemiany fazowej powoduje, że niezbędne jest względne zwiększania powierzchni przepływu ciepła, zależnie od geometrii układu faz podlegającej przemianie. Dlatego w niniejszej pracy rozważany jest wpływ geometrii zewnętrznej materiałów PCM na proces przepływu ciepła. Drugą istotną przyczyną hamującą przepływ ciepła jest sama warstwa przejściowa, która powstaje na granicy między krzepnącą cieczą a zimną ścianką. Analiza wpływu oporu cieplnego tej warstwy na przepływ ciepła między ścianką a cieczą stanowi główny przedmiot rozważań niniejszej pracy.
[...] Praca składa się z sześciu rozdziałów i podsumowania. W rozdziale pierwszym omawiany jest ogólny model krzepnięcia cieczy z uwzględnieniem występującej warstwy przejściowej między ścianką a krzepnącą cieczą. Sformułowane są równania zachowania dotyczące zjawisk przepływu cieczy i ciepła, które poddane są odpowiedniej interpretacji fizycznej. Przedstawione są możliwe sposoby rozwiązywania tych równań. W rozdziale drugim i trzecim omówione są przykłady zjawiska krzepnięcia ciekłych materiałów PCM, przy czym w rozdziale drugim skupiono się na zjawisku krzepnięcia przepływającej cieczy będącej w kontakcie z zimną płytą. Omówiono tu przykłady krzepnięcia, zarówno dla cieczy przegrzanych, jak i nieprzegrzanych, znajdujących się w przestrzeniach zamkniętych o płaskich kształtach. W rozdziale trzecim skoncentrowano się na krzepnięciu cieczy zamkniętych w pierścieniowych przestrzeniach walcowych. Krzepnięcie dynamiczne cieczy wypełniającej kanał chłodzący przedstawiono w rozdziale czwartym pracy. Rozdział piąty jest poświęcony badaniom wpływu oporu cieplnego warstwy kontaktu na proces krzepnięcia. W rozdziale szóstym przedstawiono koncepcję akumulatora fazowego.
Niniejsza praca adresowana jest do naukowca-badacza, inżyniera energetyka czy też mechanika interesującego się zjawiskiem przepływu ciepła towarzyszącego przemianom fazowym oraz określeniem dynamiki krzepnięcia cieczy, czyli procesem rozwoju warstwy zakrzepłej i zależnością rozkładu temperatury i generowanego strumienia ciepła od czasu. Istotnym parametrem, oprócz ilości pochłanianego lub uwalnianego ciepła w trakcie przemiany fazowej, jest moc cieplna, która w prosty sposób zależy od wielkości powierzchni zewnętrznej materiału PCM oddającego lub pobierającego ciepło. W pracy przedstawiono podstawowe i przydatne w praktycznych zadaniach projektowych równania opisujące omawiane procesy transformacji energii.


Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści

Historia Zielonej Góry

HISTORIA

zg_2.jpg


Historia Zielonej Góry, t. 2: Dzieje miasta w XIX i XX wieku, , red. W. Strzyżewski, s. 834, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-021-7,  książka niedostępna w naszej dystrybucji, można ją nabyć w punkcie Informacji Turystycznej w zielonogórskiej Palmiarni - 60,00 zł


Drugi tom historii Zielonej Góry obejmuje dzieje miasta w XIX i XX wieku. Znajdowało się ono wówczas najpierw w granicach Królestwa Pruskiego (od 1741 r.), a po 1871 roku — Cesarstwa Niemieckiego. W latach 1919–1932 Zielona Góra pozostawała w obrębie Republiki Weimarskiej, natomiast od 1933 roku — III Rzeszy. Historyczna zmiana nastąpiła w roku 1945 — w wyniku rozstrzygnięć geopolitycznych po II wojnie światowej miasto znalazło się w granicach Polski.
W XIX wieku Zielona Góra odgrywała rolę lokalnego centrum administracyjnego, będąc siedzibą władz powiatu. Jako miasto śląskie wchodziła od 1815 roku w skład rejencji legnickiej stanowiącej część pruskiej Prowincji Śląskiej. W 1922 roku miasto uzyskało status powiatu wydzielonego. W 1932 roku w ramach komasacji powiatów śląskich połączono w jeden zielonogórski i kożuchowski, zlikwidowano jednocześnie powiat miejski. Jednak już w następnym roku ponownie je rozdzielono i Zielona Góra stała się stolicą powiatu ziemskiego w dawnych granicach, nie odzyskała jednak statusu miasta na prawach powiatu. Po II wojnie światowej Zielona Góra i powiat w latach 1945–1950 wchodziły w skład województwa poznańskiego. Wraz z utworzeniem w 1950 roku województwa zielonogórskiego miasto uzyskało status stolicy regionu, którą pozostaje do dziś.
Materiał źródłowy, wykorzystany w niniejszym tomie, jest znacznie obfitszy niż w części pierwszej. Jego zasadnicza część zgromadzona została w miejscowym Archiwum Państwowym, a podstawowym zespołem wykorzystanym w badaniach były Akta miasta Zielonej Góry z lat 1538–1945. W odniesieniu do XIX i XX wieku znajdujemy tam między innymi materiały dotyczące funkcjonowania władz miejskich, gospodarki komunalnej, oświaty, spraw wyznaniowych, policji i straży pożarnej. Uzupełnieniem dokumentacji archiwalnej były drukowane systematycznie od XIX wieku sprawozdania z działalności władz miejskich. Oprócz akt miejskich zachowały się także archiwalia związane z funkcjonowaniem innych urzędów, między innymi starostwa powiatowego z lat 1826–1943 oraz wydziału powiatowego z lat 1906–1941. Należy również wspomnieć o aktach dotyczących jednej z największych zielonogórskich firm — Spółki Akcyjnej Niemieckiego Przemysłu Wełnianego z lat 1884–1944. Ważnym źródłem historycznym była zielonogórska prasa, zwłaszcza najstarszy, ukazujący się od 1825 roku, tytuł „Grünberger Wochenblatt” („Tygodnik Zielonogórski”). Zachowane do dnia dzisiejszego dostępne także w Zielonogórskiej Bibliotece Cyfrowej kolejne roczniki zawierają cenne wiadomości o życiu codziennym mieszkańców, ważnych wydarzeniach w mieście, a także, dzięki zamieszczanym reklamom i ogłoszeniom, dają obraz aktywności gospodarczej i społecznej zielonogórzan. Spośród innych drukowanych źródeł należy jeszcze wymienić wydawane regularnie książki adresowe Zielonej Góry (Adressbuch von Grünberg) zawierające informacje o dawnych mieszkańcach.

[Ze Wstępu]
Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści

Weryfikacja modelowa specyfikacji sterowników logicznych

INFORMATYKA

grobelna_2012.jpg


Iwona Grobelna, Weryfikacja modelowa specyfikacji sterowników logicznych, s. 176, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-020-0, 16,00 zł


Specyfikacja sterownika logicznego jest pierwszym etapem w procesie jego projektowania oraz tworzenia. Niezmiernie ważne jest zatem, aby spełniała wymagania stawiane jej przez przyszłego użytkownika. Specyfikacja może zostać formalnie zapisana w różnych postaciach, na przykład przy wykorzystaniu algorytmicznych maszyn stanów, sieci Petriego, czy też diagramów czynności lub maszyn stanów języka UML 2.x. Wymagania ze strony rynku dotyczące jakości sprzętu są zazwyczaj wyższe niż te dotyczące oprogramowania.
Formalna weryfikacja przygotowanej specyfikacji (jej walidacja) pozwala na wczesne wykrycie błędów wynikających z nieprawidłowej interpretacji specyfikacji. Jedną z metod, oprócz innych, jak na przykład automatycznego dowodzenia twierdzeń (ang. theorem proving), jest technika weryfikacji modelowej (ang. model checking) która pozwala na automatyczną weryfikację behawioralnej specyfikacji systemu przy wykorzystaniu narzędzi komputerowego wnioskowania (narzędzia typu model checker). Jest ona stosowana do weryfikacji systemów związanych z oprogramowaniem oraz ze sprzętem. Weryfikacja jest przeprowadzana automatycznie przez narzędzia wnioskowania komputerowego.
Autorka skupia się głównie na weryfikacji formalnej specyfikacji rekonfigurowalnych sterowników logicznych przedstawionej w postaci interpretowanych sieci Petriego sterowania. Uwzględnione są także pewne aspekty związane z syntezą sterowników logicznych, które pozwalają na zachowanie spójności pomiędzy modelem syntezowalnym a modelem podlegającym weryfikacji. Interpretowane sieci Petriego sterowania (oraz dodatkowo algorytmiczne maszyny stanów ASM są wykorzystywane jako formalna postać specyfikacji osadzonego sterownika logicznego. Język logiki temporalnej jest wykorzystywany do określenia wymagań behawioralnych stawianych projektowanemu sterownikowi logicznemu, a więc do podania wymagań, jakie powinny być spełnione w utworzonej specyfikacji. Formalna weryfikacja modelowa wykorzystująca aparat logiki temporalnej, jest stosowana w celu sprawdzenia sporządzonej specyfikacji systemu pod kątem stawianych mu wymagań.

[Z Wprowadzenia]
Pobierz Wprowadzenie
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Książę Zerbino, czyli podróż w poszukiwaniu dobrego smaku

DRAMAT NIEMIECKI

zerbino.jpg


Ludwig Tieck, Książę Zerbino, czyli podróż w poszukiwaniu dobrego smaku. W pewnym sensie dalszy ciąg Kota w Butach. Komedia niemiecka w sześciu odsłonach, przekł. z niem., objaśnienia i posłowie Leszek Libera, s. 258, A5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-035-4, 28,00 zł


Książę Zerbino, czyli podróż w poszukiwaniu dobrego smaku
. Raczej tytuł powieści. Ale strona tytułowa rozszerza informację: W pewnym sensie ciąg dalszy Kota w butach. Komedia niemiecka w sześciu odsłonach.
Powieść zatem czy dramat? Może jedno i drugie. „Powieścią dramatyczną” nazwał Tieck Götza von Berlichingen Goethego. Romantycy chętnie mieszali, żenili i krzyżowali z sobą rodzaje i gatunki w retorcie nazwanej przez Friedricha Schlegla literaturą uniwersalną.
Pewnie najbardziej interesująca dla ówczesnego czytelnika była zapowiedź kontynuacji Kota w butach, nowatorskiej komedii wydanej w roku 1797 aż trzy razy. Ale też niepokoiła chyba uwaga, coś w rodzaju ostrzeżenia: „w pewnym sensie”. Rzeczywiście, przecież na pierwszym miejscu figuruje jakiś książę Zerbino. Jakiś? Uważny i obdarzony dobrą pamięcią czytelnik przypominał sobie – postać o tym imieniu występuje w Orlandzie szalonym Ariosta (Ariostem wtenczas zaczęto się na nowo interesować). A więc powrót do historii opartej na motywie bajki Perraulta, ale też aluzja do szalonych opowieści renesansowego fabulisty. Tak rekonstruować można sytuację ówczesnego czytelnika biorącego nową książkę Tiecka do ręki. Ale interesowała go jeszcze zapowiedź podróży po dobry smak, o który toczyła się ostra walka w czasach Oświecenia. Dobrego smaku głośno domagali się widzowie w poprzedniej sztuce Tiecka Kot w butach. Lecz jak to połączyć z podróżą? Opis podróży stał się niezwykle popularnym gatunkiem literackim w Europie XVIII i XIX wieku. Drukiem ukazywały się niezliczone opisy, dzienniki podróży (itineraria), powieści w listach. Była to popularna forma epicka, nieraz przypominająca praktyczny przewodnik, piśmiennictwo z pogranicza literatury faktu (reportaż). Więc co to ma być: komedia czy powieść, czy też opis podróży? I co to za podróż, której celem jest poszukiwanie dobrego smaku? Dobry smak – centralne pojęcie w sporze o wzorce nowej literatury i kultury literackiej – jako cel podróży? Można domyślać się alegorii, peryfrazy, poetyckiego szyfru dla podróży kształcącej. Niemcy celowali w gatunku zwanym Bildungsroman. Jednak nowy tytuł Tiecka tyle wyjaśnia, co mąci. Podejrzenie budzi też zapowiedź żartu dramatycznego (niem. Lustspiel – więc komedia lżejszego kalibru, żart sceniczny) w sześciu odsłonach. Utworów w sześciu aktach raczej nie znano. Sam Tieck w dialogowanym zbiorze Phantasus (1812) uzasadniał i wyjaśniał kwestię podziału dramatu na trzy, pięć lub siedem aktów. Wreszcie wypowiada bez ogródek podstawową regułę artystyczną: „Liczba sześć jest nieprzydatna w sztukach pięknych”. Zdumiony czytelnik czytał dalej, iż sześć aktów w Księciu Zerbino jest rozwiązaniem nieszczęśliwym, z jakiego należałoby zrezygnować.
Za Szekspirem można by żartobliwie powiedzieć: Książę Zerbino – or What you will. W rzeczy samej utwór ten jest kalejdoskopem rodzajów i gatunków literackich, motywów i aluzji, komicznych obrazów i programowych postulatów, liryki i bezpardonowych osobistych napaści.

[Z Posłowia]

Pobierz Uwagi o tekście i Od tłumacza
Pobierz fragment 1
Pobierz fragment 2
Pobierz fragment 3
Pobierz Posłowie

Między mitem a rzeczywistością

FILOLOGIA POLSKA

szostak_miedzy.jpg


Anna Szóstak, Między mitem a rzeczywistością. Topos dzieciństwa w prozie polskiej po roku 1989, s. 216, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-037-8, 26,00 zł


Książka Anny Szóstak poświęcona została zagadnieniu ciekawemu, ważnemu, a przy tym wciąż jeszcze niezbadanemu i niepopisanemu na taką skalę. Autorka proponuje spojrzenie na prozę polską po roku 1989 przez pryzmat różnych realizacji toposu dzieciństwa. Sposób prezentacji tytułowego problemu, jak i dobór obszaru badawczego, sprawiają, że praca ta jest zarówno interesującą monografią ściśle określonego zagadnienia, jak i swego rodzaju syntezą – sproblematyzowanym spojrzeniem na prozę polską ostatnich lat. Poprzez refleksję na temat dzieciństwa Autorka wprowadza bowiem tak ważne zagadnienia jak: autobiografizm, mikrohistorie, literatura zaangażowana.
Niewątpliwie Autorka, dobierając materiał badawczy, kierowała się kryterium tematu, ale trudno nie zauważyć, że uwzględniła w ten sposób książki najważniejsze (w pewnym stopniu nawet reprezentatywne) dla literatury polskiej po roku 1989.
Interesujący i zastanawiający jest nie tylko dobór materiału badawczego, ale także sposób jego sproblematyzowania [...]. Badaczkę interesują przede wszystkim „kulturowe modele” toposu dzieciństwa, odwołuje się głównie do spraw uniwersalnych, domeny mitu. [...] „Odświeżanie lektury” uważam za jedną z wielu zalet pracy – Autorce rzeczywiście udało się zaproponować odczytania ciekawe, nowe, intrygujące, a przy tym jak najbardziej uzasadnione.
Porządek reprezentacji interpretacji poszczególnych utworów jest bardzo przemyślany i celowy – układa się opowieść o przemianach toposu dzieciństwa w literaturze najnowszej. Jest to fascynująca historia rozpoczynająca się zdecydowanym odejściem od wizji wyidealizowanych, nostalgicznych, przez pytania o konsekwencje przerwanego gwałtownie, „nieprzeżytego” dzieciństwa (swego rodzaju stygmatu) i próby odzyskania go poprzez różne poszukiwania, pytania, po dostrzeżeniu w nim metafory, elementu wizji świata i człowieka i wreszcie po swego rodzaju odgrywanie, stwarzanie na nowo dzieciństwa i zupełnie instrumentalne potraktowanie tego toposu, które staje się równocześnie apelem o to, by dzieciństwo na powrót stało się właśnie dzieciństwem.


[Z recenzji wydawniczej prof. UŚ, dr hab. Elżbiety Dutki]

Pobierz spis treści
Pobierz Podsumowanie
Pobierz fragment

Obraz Ziemi Świętej w prozie polskiej doby romantyzmu

FILOLOGIA POLSKA

kulczycka_obraz.jpg


Dorota Kulczycka, Obraz Ziemi Świętej w prozie polskiej doby romantyzmu, s. 576, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-034-7, 79,00 zł


„Pospieszmy się z podróżą, póki ziemia nie ma jeszcze wszędzie tego samego oblicza!” – tak pisał przed laty Fernand Braudel. Maksyma ta nabiera szczególnego znaczenia na przełomie XX i XXI wieku. Zmieniły się bowiem zasadnicze współczynniki bytu cywilizacyjnego, a globalizacja dokonała tyle unifikujących zmian, że trudno w wielu miejscach świata dopatrzyć się ich pierwotnego i niepowtarzalnego kształtu, możliwego do uchwycenia w poprzednich epokach.
Wiadomą też rzeczą jest, że każde pokolenie wytwarza własny model literackich odniesień do istotnych pod względem kulturowym przestrzeni – nawet obojętność, niechęć zwiedzenia bądź zapomnienie są pewną formą odpowiedzi wobec ich obiektywnego istnienia. Model ów powstaje zarówno pod wpływem czynników społeczno‑kulturowych, głównie dominującej filozofii, sytuacji politycznej we własnym kraju, tradycji własnego narodu, jak i obowiązujących konwencji literackich, zakotwiczenia w danej religii, wreszcie możliwych do zastosowania na danym etapie rozwoju świadomości i języka środków wyrazu. Na przecięciu tych wszystkich uwarunkowań torujących drogę spotkaniu, a następnie deskrypcji nieznanego, „innego” świata stoi bardzo już indywidualny, wewnętrzny impuls skłaniający autora do ryzyka opuszczenia domu, przyjaciół, ojczyzny i udania się w „nieznane”. Dzięki temu jednak może powstać coś naprawdę cennego i autentycznego. Opis budowany na kanwie doświadczenia żyje swoim odrębnym życiem, z założenia też powinien być cenniejszy od tego, który wspierała tylko erudycja.
Oddawana do rąk Czytelnika monografia dotyczy właśnie takiej szczególnej przestrzeni i szczególnego jej opisu: Ziemi Świętej zwiedzanej, „przeżywanej” i prezentowanej przez twórców w powracającej do źródeł i poszukującej „nowości” postoświeceniowej epoce. Stanowi próbę uchwycenia specyfiki doświadczeń Ziemi Świętej w tym momencie dziejowym, w którym wyprawy na Wschód nie wiązały się jeszcze ze zmasowanym ruchem turystycznym, ale były najczęściej niezapomnianą przygodą życiową, swoistym odkrywaniem dziedziny sacrum, brawurowym, a zatem – „romantycznym” docieraniem do największych ludzkich i boskich tajemnic. Sama Palestyna, nieskażona jeszcze unifikującą infrastrukturą wprowadzaną na modłę europejską, wolna od przyćmiewającej sferę ducha natrętnej komercjalizacji, mimo że niejednokrotnie rozczarowywała romantycznych przybyszy, zachowywała dla nich urok ziemi Starego i Nowego Testamentu. Spodziewane wartości duchowe były głównym imperatywem skłaniającym do podróży, Miejsca Święte – najważniejszym obiektem zainteresowań. Dlatego ważnym, aczkolwiek trudnym przedsięwzięciem jest prześledzenie percepcji i opisu palestyńskiej rzeczywistości u tych spośród podróżnych, dla których Ziemia Święta nie była zwykłym krajem, podobnym do wielu innych, lecz stanowiła przenikający głębie myśli i angażujący uczucia topos. Rozumiany jest on jako zuniwersalizowany, intersemiotyczny obraz myślowy, koncept mądrościowy czy raczej światopoglądowy, temat transhistoryczny, będący przejawem wspólnoty i ciągłości kultury śródziemnomorskiej. U podłoża niniejszej pracy leży przekonanie, że pisarze doby romantyzmu dodali nowy rozdział do dziejów toposu Ziemi Świętej, stworzyli nową jego „sygnaturę”. Jak łatwo przewidzieć, funkcjonował on na dwóch poziomach. Z jednej strony będziemy mieli „czyste” wyobrażenie, zakotwiczone niejako na stałe w umysłach ludzkich, a generalizowane Logosem Pisma świętego, swoisty „locus theologicus”; z drugiej zaś – indywidualne konkretyzacje owego toposu przybierające literacką postać w poszczególnych dziennikach, pamiętnikach, itinerariach, listach z podróży.
Należy przy tym dodać, że w omawianych tekstach zauważalna stanie się iteratywność jeszcze innych toposów i symboli kultury – nie tylko Ziemi Świętej, ale na przykład nierozłącznie z nią funkcjonującego wyobrażenia ziemskiego Edenu, niebiańskiej Jeruzalem, czeluści piekielnych itd. Pod kątem owych aktualizujących się w tekstach toposów, rozbijanych na poszczególne motywy i wątki, a składających się w efekcie na obraz Ziemi Świętej, badana będzie jej archaika kulturowa. Dlatego właśnie w tytule zaproponowałam pojęcie o szerszym polu semantycznym: wspomniany tu „obraz”. Będzie on obejmował poszczególne toposy i archetypy, wyobrażenia i spostrzeżenia, mity i kreacje, składające się na wizję Ziemi Świętej zarejestrowaną w najbardziej reprezentatywnej pod tym względem polskiej, ale i – duchowo jej patronującej – francuskiej prozie doby romantyzmu.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Instytucjonalne doskonalenie nauczycieli w PRL (1956-1989)

PEDAGOGIKA

kahl_instyt.jpg


Edyta Kahl, Instytucjonalne doskonalenie nauczycieli w PRL (1956-1989). Ideologia – polityka –  praktyka, s. 160, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-028-6, 34,00 zł


Oddana do rąk Czytelników książka jest próbą zarysowania tych zależności, ukazania sprzężeń występujących między różnymi czynnikami a fundamentem teleologicznym, koncepcją i praktyką doskonalenia nauczycieli. Przedmiotem badań uczyniłam instytucjonalne doskonalenie nauczycieli w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a więc w okresie, w którym szeroko pojęta oświata pozostawała pod presją ideologii i polityki państwowej. Analizą objęłam w związku z tym zarówno działalność systemu doskonalenia, czyli organizatorów, cele i założenia, formy, treści i metody oraz kadrę szkoleniową poszczególnych ośrodków, jak i uwarunkowania, które stanowiły wykładnię polityki oświatowej władz, oddziałując wydatnie na proces ciągłości i zmiany w tych obszarach.
[...] Przyjęta periodyzacja zadecydowała o konstrukcji pracy. Ma ona charakter chronologiczno-problemowy. Jej strukturę tworzą cztery rozdziały odnoszące się do wydzielonych okresów oraz wstęp i zakończenie.
W rozdziale 1 została nakreślona sytuacja społeczno-polityczna w okresie częściowej „odwilży” ideologicznej w latach 1956-1959 oraz dokonane w jej klimacie pozorne i rzeczywiste zmiany w edukacji, w polityce kadrowej oraz w systemie doskonalenia zawodowego nauczycieli. Rozdział 2 obejmuje lata 1960-1970. Ukazano w nim proces umacniania podstaw systemu państwowego oraz centralizacji władzy, istotę reformy szkolnej i koncepcji jednolitego frontu wychowania oraz wynikające stąd strukturalne i merytoryczne przeobrażenia w instytucjonalnym doskonaleniu nauczycieli. Rozdział 3 dotyczy lat 1971-1980. Przedstawiona w nim została ówczesna sytuacja społeczno-polityczna i ekonomiczna, istota propagandy sukcesu i wpisanej w nią reformy oświaty, a także wynikające stąd zmiany w polityce kadrowej oraz w organizacji i programie doskonalenia nauczycieli. W rozdziale 4 nakreślony został proces rozłamu różnych obszarów życia państwowego w latach 1981-1989. Przybliża on istotę walki władzy z opozycją, przejawy i konsekwencje wielowarstwowego kryzysu w oświacie oraz działalność instytucji doskonalenia nauczycieli wobec oczekiwań środowiska pedagogów i nauczycieli.
Zakończenie stanowi próbę syntezy ułatwiającą Czytelnikowi ocenę procesu przemian dokonanych w PRL w latach 1956-1989 w zakresie doskonalenia zawodowego nauczycieli.
Problematyka podjęta w niniejszym opracowaniu może stanowić przyczynek do dalszych badań nad zagadnieniem edukacji nauczycielskiej w najnowszej historii Polski.

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment 1
Pobierz fragment 2

"In Gremium", t. 6

HISTORIA

in_gremium_6.jpg


"In Gremium. Studia nad Historią, Kulturą i Polityką", t. 6, red. Dariusz Dolański, Bernadetta Nitschke, s. 240, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISSN 1899-2722, 33,00 zł


Ze spisu treści:

Daria Janiszewska-Sieńko (UZ), Wyprawa cesarza Septymiusza Sewera do Brytanii w latach 208-211 w świetle źródeł historiograficznych i numizmatycznych
Maciej Lubik (UZ), Norwegia a Bizancjum w okresie rządów Haralda Srogiego (1047-1066) Kamil Wasilkiewicz (UZ), Reguła Pierwotna Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona Alina Polak (UZ), Formuły subskrypcyjne stosowane w dokumentach arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego oraz personel kancelarii arcybiskupiej w latach 1345-1374 Anna Jabłońska (UJK), Obraz kobiety w twórczości śpiewanej okresu staropolskiego Legal Case
Alix Winter (UwP), Jean Calas in the German Public Sphere: Medial Transformations of a Aleksander Gotowicz (UKW), Przyczynek do historii prostytucji oraz chorób wenerycznych w gubernii piotrkowskiej na przełomie XIX i XX wieku
Grzegorz Wnętrzak (Bielsko Biała), Polityczne znaczenie ruchu ślązakowskiego w obliczu plebiscytu na Śląsku Cieszyńskim
Małgorzata Świder (UO), Solidarność związkowa. O zaangażowaniu niemieckich związków zawodowych na rzecz NSZZ „Solidarność”
Cezary Pieńkowski (Zielona Góra), Działalność Służby Bezpieczeństwa wobec duchowieństwa na Ziemi Lubuskiej w latach siedemdziesiątych XX wieku. Casus księdza Kazimierza Piechowiaka
Kamil Glinka (UZ), Strategia promocji miasta na przykładzie Wałbrzycha
Marta Kasztelan (UW), Fenomen pamięci zbiorowej

R E C E N Z J E
Lars Ericson Wolke, Jan III Waza. Władca renesansowy, tłumaczenie Wojciech Łygaś, Gdańsk 2011, ss. 371 (Przemysław Szpaczyński)
Knut Carlqvist, Eryk XIV Waza. Król ludu, tłumaczenie Wojciech Łygaś, Gdańsk 2010, ss. 671 (Przemysław Szpaczyński)
Widziane z zewnątrz. I Kongres Zagranicznych Badaczy Dziejów Polski, red. M. Baczkowski, T. Gąsowski, B. Szlachta, A. Nowak, Z. Piecha; t. 1-2, Warszawa 2011, ss. 243 + 273 (Maria Barbara Piechowiak Topolska)
Między socjologią polityki a antropologią polityki, red. i wstęp J. Wódz, Katowice 2009, ss. 206 (Piotr Drzewiński)

P O L E M I K I
Tadeusz Oracki, W związku z artykułem Grażyny Wyder o Witoldzie Skarżyńskim
Grażyna Wyder, W odpowiedzi na uwagi profesora Tadeusza Orackiego w związku z artykułem Grażyny Wyder, Poglądy dr. Witolda Skarżyńskiego, posła do parlamentu, filozofa – przedstawiciela nurtu konserwatywnego – na aktywność społeczno-zawodową kobiet w Wielkopolsce w drugiej połowie XIX wieku („In Gremium” 2009, t. 3, s. 71-82)

Pobierz Spis treści
Pobierz fragment 1
Pobierz fragment 2

Psychological and social problems of children with stuttering

PEDAGOGIKA

skorek_psycholog.jpg

Ewa Skorek, Psychological and social problems of children with stuttering. The role of speech therapists in integrative therapy, s. 158, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-468-3, 49,00 zł


This publication deals with: – the synthesis of theoretical considerations concerning stuttering. Yet, the author’s intention is to present the complexity and the specific nature of the phenomenon in the context of its psycho-social aftermath rather than organize the findings of the exhaustive research on the essence of stuttering and present it in the manner of a handbook (chapter 1); – methodological problems of author’s own research (chapter 2); – the results of the author’s own research on peer relations in stuttering primary school children, comprising the following: their peer relations (chapter 3), their social position in the structure of school forms (chapter 4), emotional acceptance of children with stuttering by their peers (chapter 5), the characteristics as cribed to the children by their classmates (chapter 6), life quality in children with stutter (chapter 7); – research findings related to the participation of speech therapists in the integrative therapy of children with stuttering (chapter 8); – the characteristics of psychological, social and educational problems of children with stuttering (chapter 9), as well as a proposal of an extensive therapy program for improving the quality of their lives (chapter 10); – summary and conclusions. The monograph is accompanied by an appendix with the names of famous people who stutter or stuttered in childhood; among the 273 names there are both living people as well as historical figures. The monograph has been written with the intent of presenting the intricate psycho-social situation of children with stuttering, which tends to go unnoticed in the everyday speech therapy practice, in the course of which therapists mainly focus on the improvement of fluency. It is also meant to indicate the role of therapists so that they are not only involved in the eradication of speech problems, but also in the treatment of the accompanying psycho-social, social and educational aftermath.

[Introduction]

Pobierz Wstęp i Spis treści

„Skądże to zbłaźnienie świata?”

FILOLOGIA POLSKA

sztyber_skadze.jpg

Radosław Sztyber, „Skądże to zbłaźnienie świata?”. Wojciecha Dembołęckiego „Wywód jedynowłasnego państwa świata” (studium monograficzne i edycja krytyczna), s. 488, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-453-9, 49,00 zł


Książka [...] składa się z obszernej [...] rozprawy, która jest wnikliwym i gruntownym studium monograficznym, oraz [...] edycji krytycznej tekstu Dęmbołęckiego [...]. Celowość wydania całości jest oczywista i nie wymaga obszernych uzasadnień. Wywód Dęmbołęckiego to dzieło swoiste, można powiedzieć kuriozalne, ale niezwykle ważne, często przywoływane w badaniach nad polską kulturą, historiografią i historiozofią, historią literatury, sarmatyzmem, historią języka wreszcie. Stan badań jest więc bogaty, różnorodny i rozproszony. [...] Sztyber komponuje całość zawartą, [...] monograficzną, zmierzającą do konkluzji odważnej, intrygującej, acz przekonująco dowiedzionej: że Dembołęcki był „bajarzem”, łgającym z premedytacją. [...] W dowodzeniu tej fascynującej hipotezy badawczej pomógł [...] Ignacy Krasicki i odpowiednio interpretowana Myszeida.

 

[Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. J.T. Pokrzywniaka]


Niechętnie i dość rzadko przywoływany tekst księdza Wojciecha Dęmbołeckiego z pewnością zasługuje na baczniejszą, niż dotąd, uwagę badaczy, [...] niekiedy dość powierzchownie traktowali dzieło Dęmbołęckiego [...], poświęcając co najwyżej baczniejszą uwagę jego eksperymentom językowym. Tymczasem rozprawa księdza Wojciecha zdaje się czymś o wiele więcej. [...] Dęmbołecki [...] nie jest jakimś gryzipiórkiem, ale i nie jest tępym apologetą chorych pomysłów. Widać wyraźnie, że przyświeca mu określony cel [...]. Drobiazgowe rozważania [zamieszczone we Wstępie] prowadzą do [...] konstatacji, w których największego znaczenia nabierają [...] teksty Ignacego Krasickiego. Ten [...] w sposób [...] bardzo czytelny miał się odnieść do dzieła księdza Wojciecha z Konojad. [...] Krasicki bowiem, okazuje się, doskonale rozumiał przesłanie Wywodu i, zachowując cały krytycyzm, „uznał, że niekiedy bajka wnosi więcej, mimo jej zafałszowań i nadużyć, aniżeli obiektywny obraz prawdy”.
 

[Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. S. Kufla]


Pobierz  Wstęp

Słowacki i wiek XIX

FILOLOGIA POLSKA

slowacki_ruszczynska.jpg

Słowacki i wiek XIX, t. 1, red. Marta Ruszczyńska, s. 188, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-460-7, 29,00 zł


Książka Słowacki i wiek XIX powstała jako publikacja okolicznościowa, wydana z okazji dwusetnej rocznicy urodzin poety. Pomieszczone w niej szkice i rozprawy odnoszą się do patronatu Słowackiego nad XIX wiekiem. Autor Króla-Ducha wyraża bowiem swoją twórczością drugi oprócz Mickiewicza model romantyzmu, a jego filozofia i estetyka inspiruje i współtworzy duchowy klimat niezbędny także dla literatury drugiej połowy XIX wieku. Walorem publikacji jest zwrócenie uwagi na niedocenianą w naszym romantyzmie tematykę egzystencjalną, zwłaszcza po roku 1831, która przecież nie zostaje całkowicie wygaszona na rzecz ideologii, historii i historiozofii, ale żyje dalej właśnie w twórczości Słowackiego. Autor Beniowskiego czytany przez kolejne pokolenia XIX-wiecznych odbiorców jawi się jako twórca wciąż żywy, choć nie do końca przez tę epokę odkryty, a zadziwiający swoją migotliwą estetyką. Jest poetą, który nadal inspiruje, gdyż w jego twórczości znaleźć można motywy i tematy charakterystyczne dla literatury romantycznej. Te właśnie tematy umieściliśmy w pierwszej części naszej książki. Do nich należą popularne motywy grozy, a także temat egzotycznej podróży na Wschód, którymi inspirować się będzie również podróżopisarstwo i powieść popularna drugiej połowy XIX wieku. Autora Kordiana, podobnie jak wielu innych, fascynować też będzie dziedzictwo słowiańskie, które zinterpretuje poeta w niezwykły sposób, nadając mu swoisty charakter, polemiczny wobec najczęstszych prezentacji idyllicznej Słowiańszczyzny, i wpisując pod koniec twórczości w obręb swojej filozofii genezyjskiej. Należy tu zwrócić uwagę na obecność w różnych dekadach polskiego romantyzmu wątków słowianofilskich. Pojawiająca się w latach dwudziestych pierwsza fascynacja Słowiańszczyzną przedchrześcijańską zostaje skrytykowana przez środowiska konserwatywno-katolickie, oskarżające słowianofilów o neopoganizm. Jednakże nurt zainteresowań Słowiańszczyzną także i później nie był zapomniany i chyba można bez przesady, biorąc pod uwagę twórczość Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego, nazwać go trwałym rysem polskiego romantyzmu. W niniejszej publikacji pokazany też został Słowacki jako jeden z największych twórców dramatu tej epoki – Snu srebrnego Salomei, przedstawionego w kontekście wielorako rozumianego misterium – gatunku szczególnie bliskiego romantykom, ale także poety zafascynowanego barokiem i potrafiącego, co istotne, osadzić go i spożytkować w poetyce swoich utworów. Natomiast w promieniach literatury owładniętej myślą genezyjską sytuuje się wielki temat Apokalipsy, z którym Słowacki, podobnie jak Zygmunt Krasiński, próbuje się zmierzyć, ale inaczej niż jego wielki adwersarz, stając się zarazem nowym, bo romantycznym głosicielem prawd ostatecznych i utożsamiając się niejednokrotnie ze słowem Janowym. Jednak związek z twórczością autora Nie-Boskiej komedii widać nie tylko w pokrewieństwie tematycznym. Jest on obecny również w polemice obu wieszczów, a późna twórczość Krasińskiego staje się oprócz Mickiewicza drugim obszarem dialogu, inspirując zarazem bliskiego autorowi Przedświtu filozofa – Bronisława Trentowskiego jako autora Przedburzy, co być może wskazuje na powinowactwo i związek z nazwą „przedburzowców”.
W naszej publikacji Juliusz Słowacki zostaje również pokazany jako odkrywany przez późniejsze pokolenie poetów romantycznych, będący autorem trwałych wartości kultury tej epoki, żywej przez cały wiek XIX, tak jak dzieje się to w Skargach Jeremiego Kornela Ujejskiego, w których autor Anhellego jawi się jako przewodnik tego poety po mesjanistycznym szlaku myśli. Innego Słowackiego odnajdziemy z pewnością w twórczości pozytywistów. Dla Henryka Sienkiewicza jako autora Bez dogmatu będzie ten romantyczny poeta przede wszystkim twórcą Beniowskiego, a więc mistrzem ironii, odsłaniającym paradoksy i pułapki zastawiane przez życie, a cytaty z jego utworów, doskonale wkomponowane w powieść, tworzyć będą „obramowanie wątku erotycznego”. Te „skrzydlate słowa”, przez które bohater – narrator Leon Płoszowski filtrować będzie innych wielkich autorów, pełnią w powieści złożoną funkcję intertekstualną, ale dzięki temu czytelnik może dostrzec ich interpretacyjną głębię. Zatem Słowacki Sienkiewicza jest wysublimowanym poetą myśli i kreatorem piękna. Natomiast dla Elizy Orzeszkowej zacieśnione związki z romantycznym wieszczem odkryją na nowo wartości patriotyczne jego Lilli Wenedy subtelnie odczytanej poprzez powieść Ad Astra. Dla autorki Nad Niemnem Słowacki będzie poetą istotnym z perspektywy nie tylko wartości patriotycznych, które mają spełnić się w walce, ale co ważniejsze, dających także siłę długiego trwania w życiu narodu, gdyż kultura romantyczna, której patronem staje się Słowacki, posiada, zdaniem Orzeszkowej, moc ocalającą. Pisarka ma bowiem świadomość, że zarówno romantyzm, jak i pozytywizm są w jakiś sposób sobie bliskie, gdyż jako epoki walczą o narodowe i duchowe trwanie. Inne są tylko narzędzia owej batalii toczonej o życie narodu.

[Fragment Wstępu]
Pobierz  Spis treści i Wstęp

Edukacja integracyjna i włączająca w doświadczeniach pedagogów i nauczycieli

PEDAGOGIKA

niescioruk_edukacja.jpg

Edukacja integracyjna i włączająca w doświadczeniach pedagogów i nauczycieli, red. Zdzisława Janiszewska-Nieścioruk, s. 204, A5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-399-0, 25,00 zł


Publikacja „[...] w swych treściach ukazuje słabości integracyjnego i włączającego kształcenia osób z niepełnosprawnością. Problemy i ich przyczyny na podstawie własnych, związanych z tym kształceniem doświadczeń, identyfikują i wskazują pedagodzy i nauczyciele, skupiają się m.in. na niedostatkach w zakresie specjalistycznego wsparcia uczniów, ich najczęściej niskiej pozycji w społeczności klasy/szkoły, ograniczaniu ich ról społecznych, słabym wykorzystaniu szans edukacyjnych z powodu trudności we współpracy z rodziną, brakach w jej edukacji. Ważne znaczenie mają refleksje wskazujące jednoznacznie na potrzebę skutecznego wykorzystania profesjonalno-organizacyjnego potencjału szkolnictwa specjalnego i współpracy z ogólnodostępnym w celu zwiększenia integracji ich działań na rzecz osób z niepełnosprawnością.
Prezentację doświadczeń nauczycieli i pedagogów wzbogacono o część terapeutyczną, którą stanowią propozycje pro integracyjnych bajek. Są to utwory nasycone nadzieją, uruchamiające wyobraźnię, o celu wyraźnie integrującym dzieci/osoby, które z jakichś względów czy powodów mają trudności w relacjach interpersonalnych, w zadomowieniu się w grupie rówieśniczej. Szczególny obszar możliwości w tym zakresie otwiera Kuchniowa Bajeczka, która poprzez odwoływanie się do wrażeń zapachowych i smakowych dzieci/osób uwrażliwia je i otwiera na potrzeby innych.
Całość opracowania, które może stanowić zarówno kontynuację rozważań na temat realizacji pro integracyjnej edukacji zawartych w książce Uczeń o specjalnych potrzebach w przestrzeni współczesnego systemu edukacji, jak też odrębną i odnoszącą się do tego problemu propozycję, poprzedza niniejsze wprowadzenie oraz artykuły ukazujące przemiany pro integracyjnego kształcenia na podstawie przepisów prawa oświatowego oraz wymiarów społeczno-kulturowych i edukacyjnych współczesnej systemowej diagnozy osób z niepełnosprawnością.
Pedagogom i nauczycielom, absolwentom Podyplomowych Studiów Oligofrenopedagogiki w roku akademickim 2009/10 dziękuję za współpracę, której pokłosiem jest książka ukazująca osobiste, związane z edukacją włączającą i integracyjną doświadczenia i refleksje, mniemam, inspirujące dla osób angażujących się w jej realizację”.

[Fragment Wstępu]

Pobierz Wstępy i spis treści

"Dyskursy Młodych Andragogów", t. 13

PEDAGOGIKA

dyskursy_13.jpg

"Dyskursy Młodych Andragogów", t. 13, red. Małgorzata Olejarz, s. 252, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7482-006-4, ISSN 2084-2740, 39,00 zł (nakład wyczerpany)


http://www.dma.wpsnz.uz.zgora.pl/

Już po raz trzynasty mamy przyjemność spotkać się z Czytelnikami na łamach „Dyskursów Młodych Andragogów”, wydawanych corocznie i nieprzerwanie od 2001 roku przez Uniwersytet Zielonogórski. Spotkanie to rozpoczynamy od podzielenia się informacją, że nasza cykliczna publikacja, ukazująca się do tej pory jako seria wydawnicza, została zarejestrowana i zakwalifikowana jako czasopismo naukowe w Narodowym Ośrodku ISSN. W związku z tym dokonaliśmy pewnych zmian redakcyjnych, proceduralnych i organizacyjnych, z którymi można zapoznać się na naszej stronie internetowej www.dma.wpsnz.uz.zgora.pl, a także podjęliśmy starania w kierunku sukcesywnego spełniania wymogów stawianych czasopismom naukowym, tak by nasz rocznik był dobrze oceniany, zarówno przez powołane do tego zespoły ekspertów, jak też, a może przede wszystkim, przez naszych Czytelników.
Chcemy, by dotychczasowy charakter, specyfika i formuła „Dyskursów Młodych Andragogów” zostały zachowane, to jest by nadal było to miejsce w jak największej mierze otwarte na publikacje młodych badaczy – magistrów i doktorów – zajmujących się szeroko rozumianą edukacją ludzi dorosłych, ale też otwarte dla tych wszystkich młodych duchem profesorów, którzy zechcą podzielić się swoimi doświadczeniami, badaniami i teoretycznymi refleksjami z początkującymi adeptami nauki, zechcą być dla nich mistrzami, nauczycielami, doradcami i naukowymi przewodnikami. Będziemy dbać, by w gronie tym nie zabrakło przedstawicieli różnych środowisk akademickich z Polski, a także z zagranicy. Chcielibyśmy, by – tak jak do tej pory – „Dyskursy Młodych Andragogów” były miejscem, gdzie „młodość spotyka się z doświadczeniem”, gdzie stwarza się okazje i możliwości wspólnego uczenia się – dzielenia poglądami, wynikami badań i opiniami, wzajemnego inspirowania, podejmowania odważnych dyskursów, jak i polemik, czy też wyrażania różniących się niekiedy stanowisk. Chcemy wreszcie, by nasze czasopismo stwarzało, poprzez publikowane w nim teksty naukowe, okazję do wzajemnego poznawania się i budowania swoistej wspólnoty akademickiej, skupionej wokół problematyki edukacji dorosłych. Dobrym przykładem realizacji takich idei jest tu Letnia Szkoła Młodych Andragogów odbywająca się corocznie od 1999 roku pod kierownictwem prof. zw. dra hab. Józefa Kargula, z którego to inicjatywy doszło przed laty do powstania cyklicznej publikacji pod nazwą: „Dyskursy Młodych Andragogów” i który przez sześć lat pełnił funkcję redaktora naukowego tej serii wydawniczej. Przejmując po latach „dzieło Profesora”, zobowiązaliśmy się sami przed sobą i przed naszymi Czytelnikami, zarówno do szczególnej troski i dbałości o wysoką jakość naukową, merytoryczną i językową zamieszczanych tekstów, jak też do pozostawania wiernym idei, zapoczątkowanej przez prof. J. Kargula, by „Dyskursy Młodych Andragogów” pozostały forum otwartym w szczególności dla młodych badaczy, na którym mogą oni w sposób nieskrępowany mówić „własnym głosem” o tym, co ich zajmuje, ciekawi i intryguje. Ważne dla nas jest, jak już wspomniałam, by na forum tym prezentowane były głosy z różnych środowisk akademickich w Polsce, jak i z zagranicy, stąd też zaproszenie do publikacji w naszym roczniku kierujemy do możliwie jak najszerszego kręgu, szczególnie młodych autorów, prowadzących studia i badania nad aktywnością edukacyjną i kontekstami uczenia się ludzi dorosłych.

[Fragment Wstępu]

[Fragment Wstępu]

Pobierz  Spis treści i Wstęp

Zielonogórska droga do uniwersytetu

HISTORIA

droga_do_uz.jpg

Dariusz Dolański, Zielonogórska droga do uniwersytetu, wyd. 2 poprawione i uzup., s. 356, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-466-9, 36,00 zł [NAKŁAD WYCZERPANY]


Uniwersytet Zielonogórski został utworzony 7 czerwca 2001 roku z połączenia Politechniki Zielonogórskiej i Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Jest kontynuatorem dorobku i tradycji obu zielonogórskich uczelni w każdym obszarze badań naukowych i kształcenia studentów.
Uniwersytet Zielonogórski powstał po wypełnieniu wszystkich wymogów prawnych i formalnych. Wniosek o jego utworzenie pozytywnie zaopiniowały senaty Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie oraz Rada Głowna Szkolnictwa Wyższego. 7 czerwca 2001 roku Sejm RP przyjął uchwałę o połączeniu Politechniki Zielonogórskiej z Wyższą Szkołą Pedagogiczną i utworzeniu Uniwersytetu Zielonogórskiego, którą 6 lipca 2001 roku podpisał Prezydent RP.
Przed 1945 rokiem Zielona Góra nie posiadała żadnych tradycji i doświadczeń z obszaru szkolnictwa wyższego. Dopiero kilka lat po za kończeniu drugiej wojny światowej zrodził się w mieście społeczny ruch naukowy, skupiony najpierw wokół Lubuskiego Towarzystwa Kulturalnego i następnie Lubuskiego Towarzystwa Naukowego. Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku odczuwano w mieście głód kształcenia na poziomie wyższym, chociaż funkcjonowały już punkty konsultacyjne Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu i Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu.
Przełomowe znaczenie dla kształtowania się i rozwoju zielonogórskiego środowiska akademickiego miało utworzenie w 1965 roku Wyższej Szkoły Inżynierskiej (przekształconej w 1996 roku w Politechnikę Zielonogórską) oraz przekształcenie w 1973 roku Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Wyższą Szkołę Pedagogiczną. Rozwój środowiska akademickiego Zielonej Góry w początkowym okresie dokonywał się głownie z pomocą pracowników uczelni Częstochowy, Poznania i Wrocławia, a naukowcy z Zielonej Góry uzyskiwali kolejne stopnie naukowe w krajowych i zagranicznych szkołach wyższych. Dopiero w ostatnich kilkunastu latach możliwy stał się rozwój naukowy na własnej, zielonogórskiej uczelni.
[...] Książka dokumentuje ogromny dorobek naukowy i dydaktyczny zielonogórskich szkół wyższych. Absolwenci Wyższej Szkoły Inżynierskiej, Politechniki Zielonogórskiej, Wyższej Szkoły Pedagogicznej oraz – od dziesięciu lat – Uniwersytetu Zielonogórskiego stanowią podstawowy zasób kadrowy lubuskich firm, instytucji oświatowych i kulturalnych oraz administracji państwowej i samorządowej. Większość lubuskich informatyków, inżynierów budownictwa, elektryków, mechaników, nauczycieli, pedagogów, specjalistów od ochrony środowiska, matematyków i ekonomistów – żeby wskazać tylko niektóre zawody – studiowało na zielonogórskich uczelniach. Wielu spośród nich to dziś świetni menedżerowie, właściciele firm, dyrektorzy szkół, bibliotek i placówek kultury, osoby pracujące na własny rachunek.

[Fragment Wstępu]

Pobierz Wstępy i spis treści
Pobierz fragment 1, fragment 2

Dyskurs ekologiczny w debacie publicznej

FILOLOGIA POLSKA

steciag.jpg

Magdalena Steciąg, Dyskurs ekologiczny w debacie publicznej, s. 362, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-461-4, 36,00 zł


Niniejsza rozprawa jest poświęcona sytuacji dyskursu ekologicznego w polskiej debacie publicznej na początku XXI w. Zaprojektowana jako jego językoznawcza monografia opiera się na bliskim Hallidayowskiemu, przyjmowanemu szerzej w ekolingwistyce od początku lat 90. ubiegłego wieku założeniu, że język w komunikacji jest fenomenem nie tylko społecznym, ale także ekologicznym, tzn. ponieważ jest on nierozerwalnie związany z rzeczywistością społeczną, to sposób jego używania może wpływać na stosunek ludzi (jako dysponentów języka) do otoczenia przyrodniczego, na jego społeczną konstrukcję i konsumpcję. W tym sensie dyskurs ekologiczny to problem stricte językoznawczy, który domaga się podjęcia nie tylko ze względu na uwydatniany przez Michaela Hallidaya kierunek oddziaływania (od języka do świata), ale także odwrotny (od świata do języka). Celem pracy będzie więc (najogólniej rzecz ujmując) rozważenie tego, jak dyskurs ekologiczny przejawia się w debacie publicznej, jakie są mechanizmy jego absorbowania i jaki wpływ ta absorpcja na nią wywiera.
Aby osiągnąć ten cel, przyjmuje się szeroką definicję dyskursu ekologicznego, rozumianego jako wszelkie mówienie o ekologii, w którym publicznie jest wytwarzana społeczna reprezentacja świata przyrody oraz określana relacja człowieka do środowiska naturalnego i jego problemów. W węższym zakresie dyskurs ekologiczny bywa postrzegany jako dyskurs ekologów, ale wówczas uwaga koncentruje się na jego specyfice komunikacyjnej, cechach konstytutywnych, dyferencjalnych. Tak ujmowała go Halina Grzmil-Tylutki w pierwszej i jedynej jak dotąd w Polsce rozprawie językoznawczej poświęconej (francuskiemu i polskiemu) dyskursowi ekologicznemu, odpowiadając na pytanie, czy taki w ogóle istnieje: „Istnieje, ponieważ istnieją wspólnoty go tworzące oraz formacje dyskursywne, czyli dokumenty, które go potwierdzają. Obydwie te manifestacje dyskursywności zakreślają ramy dyskursu ekologicznego, a więc możliwą dla niego przestrzeń podmiotową, możliwy i konieczny zakres treści, ramy przestrzenno-czasowe, sposób przekazu itd.”. Ujęcie to, w którym kładzie się nacisk na identyfikację przez odrębność, jest ważne jako pierwszy krok w refleksji nad stosunkowo nowym i nieopisanym obszarem komunikacji. Zawężenie optyki badawczej sprawia jednak, że na dalszy plan schodzą skomplikowane relacje, w jakie uwikłany jest każdy dyskurs w swoim komunikacyjnym otoczeniu.
Tymczasem obserwacja „zielonej sfery publicznej”, czyli szerokiej dyskusji odznaczającej się pluralizmem poglądów na sprawy środowiska naturalnego, umożliwia uchwycenie dynamiki dyskursu ekologicznego w kontakcie z innymi dyskursami. Treści ekologiczne krążą bowiem w debacie publicznej, zarówno w przestrzeni, przekraczając płynne granice innych dyskursów, jak i w czasie, powtarzając się w różnych konfiguracjach konsytuacyjnych, a proces ten kształtuje sposób mówienia i myślenia o świecie przyrody i problemach środowiskowych. Ujęcie dynamiczne dyskursu i nacisk na jego procesualność znajdują odzwierciedlenie w przedstawionym we wprowadzających uwagach terminologiczno-metodologicznych w tej pracy modelu „obwodu mówienia o ekologii”, w którym zobrazowano różne zakresy dyskursu ekologicznego oraz kierunki ich interferencji. Specyfika tej dynamiki z kolei, czyli cyrkulacyjność występowania treści ekologicznych w debacie publicznej, ukształtowała w dużym stopniu koncepcję pracy, wpływając zasadniczo na sposób prezentacji analiz oraz charakterystykę tendencji dyskursywnych.
[...] Zainteresowanie dyskursem ekologicznym wynika z kilku przesłanek, sformułowanych w obrębie ekolingwistyki i przekonujących o potrzebie podjęcia badań nad językiem używanym w dyskusji o środowisku naturalnym. Pierwsza z nich dotyczy wzajemnej relacji między językiem a rzeczywistością społeczną. Ekolingwiści, inspirowani osiągnięciami antropo-, psycho- i socjolingwistyki, podkreślają, że język w komunikacji nie tylko tę rzeczywistość odzwierciedla, ale także wpływa na jej kształt, co oznacza, że ma on moc tworzenia różnych jej obrazów (w różnych dyskursach), ponieważ znaczenia językowe rodzą się w wyniku włączenia użytkowników w konkretny, wspólny kontekst sytuacyjny i są kształtowane przez ich oczekiwania i rozumienie świata. Z tej przesłanki wynikają dwie kolejne: – o tym, że obraz świata przyrody i jego relacji z człowiekiem w języku nie jest „naturalny”, lecz dyskursywny i wymaga przyjrzenia się mechanizmom jego konstruowania; – o tym, że istnieją w języku „skażenia” (np. antropocentryzm, ideologia wzrostu), które przyczyniają się do niekorzystnego dla środowiska sposobu formułowania tych relacji i warto budować krytyczną świadomość ich występowania w codziennej komunikacji. Przesłanki te mogą być ważne także w kontekście zrównoważonego rozwoju cywilizacyjnego. Choć nie jest to bezpośrednim celem pracy, to wydaje się, że może być ona pomocna w podnoszeniu świadomości ekologicznej i kształtowaniu postaw ekologicznych w społeczeństwie. Przede wszystkim jednak ma ona szansę zapełnić pewną lukę w polskiej humanistyce – głosu językoznawcy na temat współczesnej debaty o środowisku.


Pobierz Wstęp
Pobierz Summary i Spis treści
Pobierz fragment

Adam Wojciech Bagiński. Malarstwo olejne. Akwarele

SZTUKA

baginski.jpg

Adam Wojciech Bagiński. Malarstwo olejne. Akwarele, s. 32, A4, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-473-7, 20,00 zł


Malarskie dokonania Adama W. Bagińskiego – w widzeniu horyzontalnym – jawią się jako odsłony wiecznego Jest, tkwiącego w Człowieku. To, co zostało tu wyrażone „mową barw”, „językiem światła”, emanuje „czymś”, czego – przy najlepszych chęciach – nie można w pełni przełożyć na znaczenia słowne. To są dokonania, z którymi należy obcować bezpośrednio, patrząc, aby doznać tego, co barwami jest uzewnętrznione, co nas przyciąga (nie ubezwłasnowolniając), harmonizując stan umysłu, przenosząc jakby w inny wymiar istnienia, w którym piękno rzeczywistości życia i świętość pozostają ciągle w nierozdzielności. W tej twórczości od początku nie ma destrukcji nihilistycznej, jest trudny do opisu fascynujący proces przekształcania zintegrowanej „formy” i „treści”. Mogą tu używane słowa „zawodowych” teoretyków malarstwa współczesnego irytować, ale to, co emanuje z tych odsłon-objawień pochodzi ze stanu (wpisanego w rdzeń Życia) duchowego, cechującego się harmonią owej „światłości życia” bezustannie przekształcającej się. Każdy obraz w tej twórczości (wyraża pewną ideę) to oryginalny kształt, ale funkcje, celowość ich zaistnienia są stałe. Tak finezyjnie ujmowana harmonia przekształcających się barw, wysublimowany stopień piękna w samym źródle Istności życia człowieczego, wzbudza na kilka sekund (to wiele!) ozdrowieńcze zachwycenie. Nie życie, ale nasze przeżycia, sposoby myślenia uległy zdegenerowaniu. Zapomnieliśmy w opisach dzieł malarskich, że one (podobnie jak dojrzałe utwory innych sztuk pięknych) uzewnętrzniają realnie istniejący stan duchowej potencji twórczego człowieka. Obrazy Adama Bagińskiego emanują energią duchową, której źródło zawsze pozostaje w przysłonach, są nierozdzielne z jego przemyśleniami, z niezachwianą pewnością, że w samym źródle Życia (nieokreślonego!) jest coś z realnej potencji „Światłości”, która albo nie jest poprawnie rozwijana lub w zdegenerowanych fazach kultury, jest tłumiona. Marianna Bocian


Pobierz fragment 1
Pobierz fragment 2

„Przegląd Narodowościowy – Journal of Nations”, Kurdowie

HISTORIA

przeglad_1.jpg

„Przegląd Narodowościowy – Journal of Nations”, Nr 1: Kurdowie, red. Bernadetta Nitschke, Stefan Dudra, s. 218, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-471-3, 35,00 zł (nakład wyczerpany)


Nadszedł czas, że mniejszości narodowe i etniczne odzyskują swoją historię, demitologizują obowiązujące dotąd interpretacje dziejów najnowszych, ale same nie są wolne od własnych mitów, uproszczeń i jednostronności. Ponadto ta dokonująca się przemiana pamięci może być po części odbiciem zmian pozycji mniejszości narodowych jako grup społecznych. We współczesnym zglobalizowanym świecie tradycje wielokulturowości winny być szczególnie cenne. Różnorodność kulturowa, a tym samym etniczna ludzkiego świata, choć trudna do całkowitego ogarnięcia, jest imponująca. Należy się zgodzić z J.J. Preece, że mniejszości są często outsiderami, rzucającymi wyzwania dominującym zasadom. To tłumaczy, dlaczego kwestie mniejszości wkraczają w sferę polityki. Bardzo często następuje bowiem zderzenie wartości pomiędzy różnorodnością i wspólnotą, dla którego nie ma ostatecznego rozwiązania.


Pobierz Spis treści i Przedmowę

Elementarze szkolne w II Rzeczpospolitej

PEDAGOGIKA

kochan_elementarze.jpg

Katarzyna Barbara Kochan, Elementarze szkolne w II Rzeczypospolitej, s. 392, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-011-8, 49,00 zł (nakład wyczerpany)


Ta książka ma charakter problemowy i składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich przedstawia periodyzację przyjętych ram czasowych badań oraz kryteria analizy elementarzy. Rozdział drugi został poświęcony nowo wydanym elementarzom szkolnym syntetycznym. Rozdział trzeci stanowi omówienie elementarzy analitycznych – wyrazowych i zdaniowych, czwarty zaś dotyczy najliczniejszej grupy podręczników analityczno-syntetycznych – zgłoskowych i wyrazowych. W obrębie powyższych rozdziałów analiza porównawcza podręczników do nauki czytania i pisania objęła: układ treści i rolę elementarzy, występujący w nich układ grafemów, treść czytanek, funkcje elementarzy, sposób kreacji tekstów i ich formę oraz grafikę. Na końcu zamieszczono aneksy.
Niniejsza publikacja przede wszystkim jest adresowana do nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej oraz do studentów tego kierunku. Powstała ona z nadzieją na wypełnienie z jednej strony luki dotyczącej analizy powstałych w II Rzeczypospolitej podręczników do nauki czytania i pisania, z drugiej zaś, aby być może stać się źródłem refleksji nad licznie powstającymi obecnie elementarzami oraz inspiracją do dalszych badań w tym zakresie.
Ponieważ w książce wykorzystane są liczne materiały źródłowe – elementarze powstałe głównie w okresie II Rzeczypospolitej – tekst ten opatrzony jest dużą liczbą przypisów. Aby nie zakłócać czytelności autorka zrezygnowała z odnośników, np. w przypadkach, gdy tylko wymieniała kolejne czytanki zawarte w elementarzach, wstawiając przypisy niemal wyłącznie tam, gdzie cytowane były dosłownie fragmenty podręczników.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp

Pobierz Spis treści

Pobierz fragment

Pobierz fragment

L'universo labirintico nella narrativa di Primo Levi

FILOLOGIA ROMAŃSKA

tichoniuk_wawrowicz.jpg

Ewa Tichoniuk-Wawrowicz, L'universo labirintico nella narrativa di Primo Levi, s. 210, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012,  ISBN 978-83-7842-024-8, 31,00 zł


Primo Levi è ritenuto uno dei più insigni autori italiani del Novecento. La sua fama, anche quella internazionale, si va diffondendo e consolidando sempre di più. Nel 2007, in occasione del ventesimo anniversario della morte dello scrittore, sono apparsi sulla stampa vari articoli a lui dedicati, sono state pubblicate riproposte, nuove edizioni e traduzioni dei suoi libri, e alcuni volumi incentrati sulla sua opera, e sono stati inoltre organizzati molteplici convegni, sessioni, mostre, laboratori, concerti, letture teatrali, ascolti radiofonici, proiezioni di film e documentari. Il 2012, in occasione del venticinquesimo anniversario della scomparsa dell'autore, l'organizzazione di eventi commemorativi si prospetta altrettanto abbondante. Il cognome di Primo Levi rappresenta un 'marchio' distintivo: gli vengono intitolati vari spazi, vengono inaugurati nuovi centri. Tutto questo interesse non stupisce, vista la ricchezza dell'opera del torinese.
Tantissime vicende personali, professionali e letterarie plasmano negli scritti di Levi un labirinto multidimensionale. La sua narrativa costituisce una risultante della cultura italiana laica e dell'ebraismo tradizionale, a cui approdò in seguito, della chimica e della letteratura, dell'astronomia e della microbiologia, del passato e di un potenziale futuro. Nei suoi scritti la multiculturalità si trasforma in una 'sovraculturalità', l'identità si scinde e sfocia nell'alienazione, le scienze si alternano alle arti, i divertimenti agli ammonimenti, le relazioni alle (pre)visioni e alle speculazioni. La poliedricità apre nuove vie analitiche, prolifera di forme e di significati.
Anche la critica leviana diventa sempre più ricca a variegata. Il materiale memorialistico e testimoniale si trova naturalmente al centro della ricerca degli studiosi e costi¬tuisce la tematica predominante anche di quei ricercatori che inizialmente rivolgono la loro attenzione alla scrittura 'non-lager' del torinese. Ovviamente tutta la narrativa di Levi può essere (ri)letta in chiave concentrazionaria, dato che il marchio auschwitziano è indelebile, ha tatuato l'anima dei deportati. Occorre comunque ricordare che per un certo periodo l'autore ha fatto di tutto per distaccarsi da quell'esperienza e per impe¬gnarsi con passione nell'attualità, nel lavoro in fabbrica, nella scrittura di fantasia.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis terści
Pobierz fragment

Strategie radzenia sobie z obciążeniem psychicznym w pracy zawodowej

ZARZĄDZANIE

strategie_2.jpg

Tatiana Rongińska, Werner A. Gaida, Strategie radzenia sobie z obciążeniem psychicznym w pracy zawodowej, s. 112, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-027-9, 17,00 zł


W obecnych czasach postępu cywilizacyjnego obserwacja zachowań człowieka w środowisku pracy staje się istotnym źródłem wiedzy psychologicznej. Rozwój osobisty w warunkach wzrastających wymagań zawodowych oraz w kontekście zdrowia psychicznego pracownika znajduje się w centrum zainteresowań psychologii osobowości, zwłaszcza w kontekście zarządzania zasobami ludzkimi. Poszukuje się psychologicznych modeli funkcjonowania jednostki, stanowiących wzory przezwyciężania zagrożeń egzystencji wynikających z ostrych przemian społeczno-gospodarczych (Ratajczak 1999, 2007). Diagnozowanie indywidualnych zdolności jednostki jako tradycyjny kierunek badań przydatności zawodowej powinno służyć nie tylko opisowi aktualnego stanu, lecz przede wszystkim zawierać informacje dotyczące prognozowania efektywności pracy.
Funkcjonowanie człowieka w środowisku zawodowym determinują wielorakie czynniki, wśród których znaczącą rolę odgrywają kompetencje fachowe, stosunek do pracy, sposoby radzenia sobie z problemami zawodowymi (indywidualne style działania), a także emocjonalne ustosunkowanie się do swej roli zawodowej. To ostatnie przejawia się w przeżywaniu i wartościowaniu skuteczności własnego działania, zwłaszcza w zakresie oczekiwań sukcesów lub porażek. Praca może być źródłem satysfakcji i samorealizacji, ale również frustracji, niezadowolenia, poczucia niespełnionych marzeń. Szczególnie w zawodach związanych z pracą z ludźmi aspekt emocjonalny determinuje efektywność działania pracownika, albowiem o jakości kontaktów interpersonalnych w znacznym stopniu decydują towarzyszące im uczucia jako indywidualna ocena własnych relacji z innym człowiekiem. Poszukiwanie czynników sprzyjających zdrowiu jednostki jednocześnie powinno służyć wcześniejszemu wykrywaniu szkodliwych, niekorzystnych dla człowieka wpływów. Innymi słowy, głównym celem podobnych działań jest analiza wewnętrznych i zewnętrznych warunków pracy kreujących „zdrowe pole życiowe” jako przeciwieństwo do „pola życiowego obciążonego ryzykiem zdrowotnym”.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

Krytyka muzyczna

SZTUKA

krytyka_2.jpg

Krytyka muzyczna. Krytyka czy krytyki?, red. Michał Bristiger, Rafał Ciesielski, s. 240, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-017-0, 39,00 zł

Niniejsza publikacja w części zasadniczej przynosi rezultaty badawczego oglądu krytyki muzycznej oraz teksty pisane z perspektywy praktyki krytycznomuzycznej. Zawarte tu wypowiedzi zostały w większości przedstawione podczas sesji poświęconych krytyce muzycznej, a będących częścią projektu Stowarzyszenia De Musica 2011 zatytułowanego: „Spotkania, koncerty, spektakle, dyskusje, wystawy, edukacja muzyczna”, którego kierownictwo naukowe i artystyczne pełnił profesor Michał Bristiger. Projekt ten zrealizowany został w Warszawie we wrześniu 2011 roku.
Ideą łączącą przedstawione w niniejszym tomie ujęcia było założenie, iż krytyka muzyczna nie jest monolitem, że w praktyce krytycznomuzycznej istnieje wiele perspektyw czy sposobów jej uprawiania wynikających ze zróżnicowania jej przedmiotu, z rozmaitych uwarunkowań i okoliczności jej funkcjonowania, z odmienności jej charakteru i tradycji w poszczególnych ośrodkach, z ulokowania w konkretnym czasie historycznym itd. Założenie takie umożliwia uchwycenie krytyki muzycznej w jej rozwarstwieniu, zbadanie istniejących tu zależności i określenie miejsca tak spolaryzowanych sądów w całości dyskursu krytycznomuzycznego. Ten punkt widzenia pozwala wskazać wstępnie na możliwe, wyodrębnione według zróżnicowanych kryteriów, wybrane orientacje postrzegania i badania krytyki muzycznej: działalność pojedynczych krytyków i formacji programowych, krytykę uzależnioną od czynników pozamuzycznych, krytykę poszczególnych gatunków czy aspektów życia muzycznego (krytyka operowa, krytyka wykonań, krytyka jazzowa itd.), krytykę twórczości muzycznej, krytykę stanu życia muzycznego, krytykę odnoszącą się do muzycznych uniwersaliów, krytykę związaną z daną formacją historyczną, nurtem czy kierunkiem, metakrytykę, krytykę w dziennikach i fachowych periodykach, krytykę lokalną (środowiskową). Orientacje te z jednej strony wskazują na rozmaitość, żywotność i dynamikę, a tym samym na potrzebę i znaczenie krytyki muzycznej w przestrzeni kultury, z drugiej skłaniają do uważniejszego spojrzenia na krytykę muzyczną przez pryzmat jej wielopostaciowości i „rozszczepiania się”: na wynikające stąd jej modele, koncepcje, uwarunkowania, uznawane wartości, rodzaje oraz sposoby działania i komentowania muzycznej rzeczywistości. Owa wielopostaciowość krytyki muzycznej jest także obecna we współczesnej kulturze, wynika choćby z jej rynkowego charakteru, faktu korzystania przez krytykę z nowych mediów czy dostrzegalnej specjalizacji poczynań wielu krytyków.
Szczególnie wyeksponowane zostały dwie formy uprawiania krytyki muzycznej: ta związana z osobowością samego krytyka, jego indywidualnym i kreatywnym oglądem rzeczywistości muzycznej, ważącym na sposobie uprawiania krytyki (która zawsze jest „czyjaś”, pozostaje wyrazem „czyichś” przekonań) oraz ta, która stanowi bodaj najszerszy zwykle nurt i dominantę refleksji krytycznomuzycznej, a wydzielona jest przez kryterium przedmiotowe: współczesną twórczość muzyczną. Stąd w dalszej części niniejszej publikacji przedstawione zostały materiały z panelu poświęconego osobie i twórczości krytycznomuzycznej Konstantego Regameya. Jest to także gest organizatorów, by w ramach konferencji krytycznomuzycznych przypominać sylwetki wybitnych krytyków (podczas pierwszej konferencji panel taki poświęcony został Zygmuntowi Mycielskiemu).
Z kolei krytyka muzyczna tycząca muzyki współczesnej reprezentowana jest przez dwa nurty odnoszące się do dwóch aktualnych wydarzeń: premiery Pasażerki Mieczysława Weinberga w ramach Bregenzer Festspiele (21 lipca 2010) i w Teatrze Wielkim w Warszawie (8 października 2010) oraz Koncertu Inauguracyjnego 54. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” 2011 (16 września 2011). Nurt pierwszy obejmuje odnośne komentarze przedstawione podczas zorganizowanego w ramach „Spotkań…” panelu, dopełnione popremierowymi recenzjami i wypowiedziami publikowanymi w prasie oraz na łamach internetowej Krytyki Muzycznej De Musica (www.demusica.pl). Nurt drugi wypełniają recenzje napisane przez pięcioro młodych krytyków muzycznych – finalistów programu Instytutu Muzyki i Tańca „Krytyka muzyczna 2.0”. W ramach udziału w programie byli oni uczestnikami „Spotkań…” oraz słuchaczami wykładu profesora Michała Bristigera i warsztatów poświęconych krytyce muzycznej muzyki współczesnej prowadzonych przez dra Andrzeja Chłopeckiego.
Nadmienić należy, iż publikowane tu materiały stanowią dorobek drugiej odsłony inicjatywy Stowarzyszenia De Musica podjęcia tematyki krytycznomuzycznej. Plon pierwszego przedsięwzięcia, będącego rodzajem rekonesansu w zakresie zainteresowań badaczy tą tematyką oraz próbą diagnozy aktualnej sytuacji krytyki muzycznej w Polsce, zawiera publikacja, która ukazała się nakładem Oficyny Wydawniczej Uniwersytetu Zielonogórskiego pod tytułem Krytyka muzyczna. Teoria. Historia. Współczesność pod redakcją Michała Bristigera, Rafała Ciesielskiego, Barbary Literskiej i Jolanty Guzy- Pasiak (Zielona Góra 2009).

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp i Spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Notions of the Self

HISTORIA

notitons.jpg

Notions of the Self. The search for identity in the East Central Europe in the 18th century, edd. Dariusz Dolański, Agnieszka Pufelska,  s. 198, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra-Potsdam 2012, ISBN 978-83-7842-018-7, 35,00 zł

This volume is a result of nearly 10-year-long academic cooperation between the University of Potsdam and the University of Zielona Góra in the area of research on the 18th century and the Enlightenment. Researchers of the period from other academic institutions in France, Ireland, Russia, Poland and Belarus, which remain in cooperation with the two abovementioned universities, have been invited to participate in this particular project.
The volume contains studies of the eighteenth-century history, particularly in the context of the Enlightenment, concerning the area of widely comprehended East-Central Europe, from Silesia in the west to Russia in the east, and from Poland in the north to Slavonic territories in the south. These studies are chiefly related to the eighteenth-century knowledge, self-image and the depiction of the outside world, as well as to the perception of this area from the perspective of the West. This central focus is accompanied by deliberations on the formalisation of intellectual life, as well as on social structure and mobility.
In spite of thematic diversity, it is nonetheless possible to isolate the particular areas of interest that are featured in all articles in one form or another, and as such, they bind them into a larger whole. These are mainly the notions and myths conceived in the minds of the inhabitants of the territories of East-Central Europe about their own history and their historical presence in Europe. The ever-growing tendency to “construct” one’s own historical awareness by means of creating the image of the enemy is clearly discernible in the 18th century. Such a function was typically ascribed to the neighbouring countries which in the world of the European Enlightenment were regarded as intellectually backward or politically insignificant. These negative models often served as admonition and as such, allowed for positive interpretation of home-grown developmental designs. Poland, which typically came across as “anarchic” and internationally weak, frequently constituted such a pejorative point of reference. Popularization of negative images of individual countries had the additional intense influence on the formation of internal historical knowledge, as well as on the manner of comprehending, experiencing and reconstructing one’s own history, which both created new historical knowledge and was its natural consequence. Accordingly, external opinions of critical character were met with positive interpretation of own internal historical patterns.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp i Spis treści
Pobierz fragment

Problem unaukowienia etyki

PEDAGOGIKA

dudek_problem.jpg

Joanna Dudek, Problem unaukowienia etyki. Teoretyczne i normatywne aspekty twórczości Marii Ossowskiej, s. 320, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-014-9, 33,00 zł


W niniejszej książce staram się wyeksponować te aspekty twórczości Marii Ossowskiej, które do tej pory były niedoceniane a mają poważny udział w ostatecznym kształcie jej poglądów. Mam tu na myśli wpływ wyników badań z zakresu semantyki oraz nauki o nauce, które stanowią fundament jej metodologii i odegrały pierwszorzędną rolę w formułowaniu programu nauki o moralności.
Konsekwentnie podtrzymywane przez uczoną przekonanie o możliwości unaukowienia etyki każe zastanowić się nad tym, czy cała jej twórczość nie była podporządkowana właśnie temu wyzwaniu. Wydaje się, że program nauki o moralności pełnił co najmniej dwojaką funkcję: po pierwsze, miał stanowić wprowadzenie teoretyczne i metodologiczne, miał być zespołem naukowych środków możliwych do zastosowania wobec etyki normatywnej, służył jako droga i warunek do unaukowienia etyki; po drugie, miał przyczynić się do utrwalenia odrębności dyscyplin naukowych badających moralność. Dlatego ani psychologia moralności, ani socjologia moralności nie miały być ograniczone do roli podzespołu ogólnej psychologii czy socjologii, ani uchodzić za spadkobierców całości dorobku uczonej. W związku z tym należy zakwestionować wszelkie próby „zawłaszczania” spuścizny naukowej Ossowskiej przez socjologów moralności, a głównie traktowanie za wiodące w jej dorobku naukowym zainteresowanie moralnością prospołeczną. Wydaje się, że należy cały czas mieć na uwadze fakt, że punktem wyjścia była dla uczonej nauka o moralności, a nie socjologia moralności. Należy podważyć również te opinie, które określają jej teorię moralności jako socjologizację etyki czy wręcz formułują zarzuty popełniania błędu socjologizmu w uzasadnianiu ocen. Mam tu na myśli jej wyraźne preferencje perfekcjonistyczne oraz wytrwale głoszoną dyrektywę swobodnego rozwoju osobowości każdego indywiduum.
Struktura rozprawy odzwierciedla kierunek i metody poszukiwań uczonej oraz ich rezultaty. Biografia naukowa Marii Ossowskiej stanowi punkt wyjścia powyższych rozważań ze względu na inspiracje naukowe i antropologiczne wątki w jej twórczości. Podstawą teorii moralności stają się semantyczne i naukoznawcze badania uczonej, które wprowadzają nie tylko systematyzację pojęć, ale przede wszystkim poprzez analizę semantyczną pozwalają na rozstrzygnięcia definicyjne. W projekcie nauki o moralności odnajdujemy propozycję jedności przedmiotu, wielości metod i postulat unaukowienia etyki jako konsekwencji zadań postawionych przed nauką o moralności. Koncentracja uczonej na przedmiocie nauki o moralności i zastosowane przez nią kryteria pozwala na przejście od historycznych sporów w zakresie oceny i normy do własności przedmiotu podlegającego ocenie moralnej. Szczególną wagę należy przypisać tu koncepcji hybrydowego charakteru ocen moralnych, zagadnieniu prawdziwości ocen i możliwości ich uzasadniania. Problem pojęcia moralności zostaje tu rozszerzony poprzez wskazanie na integralność z innymi dziedzinami kultury. Próbą przezwyciężenia trudności z definiowaniem moralności staje się propozycja wyjścia poza analizę ocen i norm moralnych i objęcia badaniami psychologii moralności, socjologii moralności i antropologii kulturowej. Następuje istotny zwrot w kierunku poszukiwania odpowiedzi na pytanie: czym jest podmiotowość człowieka. Etyka unaukowiona zyskuje charakter systemów etycznych, które określa Ossowska poprzez charakterystykę modeli etycznych. Poglądy aksjologiczno-normatywne badaczki kształtują się wokół dyrektywy człowieka godnego szacunku, która znajdzie swoje odzwierciedlenie w postulacie realizacji postawy godnościowej, uzasadnianej przede wszystkim respektowaniem prawa do rozwoju własnej osobowości. Zwieńczeniem problemu unaukowienia etyki staje się zagadnienie obecności i przenikania etosu oraz wzorów osobowych w dziedzinę moralności i etyki. Kategoria etosu zyskuje zatem charakter aksjonormatywny.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment

Przy herbacie

PEDAGOGIKA

kołodziejska_przy.jpg

Elżbieta Kołodziejska, Przy herbacie. Rozmowy z Edwardem Hajdukiem, s. 182, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-478-2,  29,00 zł


Podejmując się przygotowania publikacji dedykowanej Profesorowi Edwardowi Hajdukowi, miałam wiele wątpliwości i dwie pewności. Pierwsze, czego byłam pewna, to to, że powstanie publikacji wymaga zgody, pomocy i współpracy Profesora. Po drugie, wiedziałam, że pomoc będzie „pomaganiem przez utrudnianie”, ponieważ taki właśnie sposób udziału w biografii innych uważa On za najskuteczniejszy dla ich rozwoju. Już pierwsza rozmowa z Profesorem utwierdziła mnie w moich przekonaniach. Co więcej, otrzymałem zapewnienie, że Bohater książki mimo akceptacji i życzliwości zachowa nadzieję, że moja praca się nie powiedzie.
Z tym większymi obawami oddaję w ręce czytelników dokument, w którym chciałam przedstawić Profesora Edwarda Hajduka w nieco inny sposób, niż jest postrzegany przez wielu współpracowników i studentów. Szanując, niewyrażoną wprost, ale odczytaną ze spotkań, wolę ochrony sfery życia prywatnego, nie przedstawiam, mimo pierwotnych zamiarów, faktów z biografii Jubilata. Nie prezentuję w pracy poglądów naukowych Profesora, uważam bowiem, że czytelnik miał wiele okazji do ich Poznania w Jego licznych publikacjach. Sylwetkę Profesora Hajduka, obszary jego działalności naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej oraz szczegółową bibliografię przedstawiono bardzo starannie w pracy przygotowanej z okazji jubileuszu Jego siedemdziesiątych urodzin.
Książka składa się z dwóch części. Pierwsza to spotkanie z Mistrzem, czyli zapisy wielogodzinnych rozmów z Profesorem o tym, czym żyje dzisiejszy świat, nie tylko nauki. Rozpoczynamy od tematów dotyczących edukacji, jej efektywności, wzorów relacji nauczyciel – uczeń. Dyskutujemy o języku ludzi nauki i polityki. Przyglądamy się wzorom konsumpcji, przywództwa oraz naszym narodowym przywarom. Rozmowy kończymy marzeniami o czasie wolnym, gdyby taki można było mieć. Inspiracją do podjęcia różnorodnych tematów, odbiegających od zainteresowań naukowych mojego rozmówcy, była niebywała erudycja i ciekawość świata, jaką się wyróżnia.
Druga część książki to rozmowy o Mistrzu, czyli zapis spotkań z tymi, którzy w swojej karierze zawodowej zetknęli się z Profesorem Edwardem Hajdukiem. Przy czym to zetknięcie się skutkowało ich awansem zawodowym. Moi rozmówcy bowiem to dziś profesorowie Uniwersytetu Zielonogórskiego, najbliżsi współpracownicy Jubilata, a dawniej jego studenci, doktoranci. To także osoby, które towarzyszyły Mu w czasie pełnienia funkcji kierowniczych, wspomagając Go w administracyjnych zadaniach.
Z zapisów rozmów można odczytać tylko to, co zostało wypowiedziane, nie można usłyszeć brzmienia głosu, jego zawieszenia, zobaczyć wyrazu twarzy, zamyślenia, uśmiechu, i wszystkich innych gestów, które dopełniają wypowiedź. Ta niemożność zachęciła mnie do uzupełnienia tej pracy moim prywatnym portretem Profesora. Prowadząc rozmowy przy herbacie, Jego ulubionym napoju, budowałam z wypowiedzi, gestów, intonacji portret. Przedstawiam ów portret zamiast zakończenia w nadziei, iż zrekompensuje brak typowej faktografii i zostanie przyjęty przez Mistrza i czytelników z życzliwością.
Rozmowy z Profesorem były dla mnie zaszczytem i intelektualną przyjemnością. Mam nadzieję, że w przypadku Pana Profesora przynajmniej smak mocnej herbaty rekompensował poświęcony na rozmowy czas. Mam także nadzieję, że dla czytelnika lektura naszych rozmów nie będzie czasem straconym.

[Ze Wstępu]

Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Świadomość językowa w komunikowaniu

FILOLOGIA POLSKA

swiadomosc.jpg

Świadomość językowa w komunikowaniu, red. Magdalena Steciąg, Marian Bugajski, s. 342, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-029-3, 25,00 zł


Tom Świadomość językowa w komunikowaniu jest kontynuacją cyklu poświęconego zagadnieniom związanym z komunikacją (językową), realizowanego przez Zakład Komunikacji Językowej Uniwersytetu Zielonogórskiego. W pierwszej prezentowanej przez nas publikacji zbiorowej Norma a komunikacja, która ukazała się trzy lata temu, podjęliśmy próbę wielowątkowej charakterystyki współczesnej normy komunikacyjnej. W tym tomie, którego autorzy są przedstawicielami różnych ośrodków naukowych, tradycji i postaw badawczych, zmierzyliśmy się z kolejnym ważnym pojęciem i problemem współczesnej komunikacji.
Refleksja nad świadomością językową ma w językoznawstwie długą tradycję. Pojęcie to nie jest jednak monolitem – wręcz przeciwnie: wraz z ewolucją myślenia o języku i samym językoznawstwie jako dyscyplinie, której przedmiotem jest język, ale która pozostaje w ścisłych związkach z innymi dyscyplinami, zmienia się optyka postrzegania świadomości językowej. Pisze o tym w otwierającym nasz tom tekście Krzysztof Maćkowiak, autor książki U źródeł polskiej świadomości językowej (X-XV wiek), która – jak się przekona uważny Czytelnik – okazała się ważną inspiracją dla wielu uczestników prezentowanej publikacji zbiorowej.
Świadomość językowa tradycyjnie rozpatrywana jest w ujęciu preskryptywnym, w ścisłej zależności od pojęcia normy językowej (wręcz jako świadomość normy, czyli tego, co w języku wolno, a co jest zabronione; co poprawne, a co niepoprawne) i w kręgu zagadnień związanych z działalnością kulturalnojęzykową. Trzeba jednak zaznaczyć, że choć ujęcie to znajduje w niniejszym tomie reprezentację, na przykład w artykule o rodzajach świadomości językowej, o stanie i potrzebach współczesnego poradnictwa językowego, o etykiecie językowej w korespondencji między wykładowcą a studentem czy w normatywnej ocenie wypowiedzi komentatorów sportowych itd., to zwykle nie jest ono wyłączne.

Pobierz Spis treści i Wstęp
Pobierz fragment

Qualität des Lebens und Qualität der Schule

PEDAGOGIKA

qualita.jpg

Qualität des Lebens und Qualität der Schule. Wohlfühlen in der Schule aus der Sicht  Beteiligten, ed. Iris Mortag, Inetta Nowosad, s. 320, A5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Leipzieg-Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-469-0, 23,00 zł


Dieses Buch ist der dritte Band einer trinationalen Lehrbuch-Reihe zum Thema „Qualität des Lebens − Qualität der Schule“, welches im Rahmen eines dreijährigen ERASMUS-Intensivprogramms entstanden ist. Es ist der deutschsprachige Beitrag in diesem polnisch-tschechisch-deutschen (trinationalen) Projekt, welches von den Universitäten Uniwersytet Zielonogórski (PL), Univerzita Hradec Králové (CZ) und Universität Leipzig (D) von 2009 bis 2012 mit künft igen Lehrerinnen und Lehrern durchgeführt wurde. Nachdem in einem ersten Band in polnischer Sprache und in einem zweiten Band in tschechischer Sprache3 die jeweils nationale Perspektive auf „Lebensqualität und Schulqualität“ aufgezeigt wurde, soll mit dem nun dritten Band das Th emenspektrum insbesondere um die schulpädagogische Fragestellung erweitert werden. Damit soll zugleich ein Beitrag zum besseren Verständnis von Schul- und Unterrichtsprozessen mit Blick auf die Zufriedenheit und das Wohlbefi nden von Schülern, Lehrern und Eltern im schulischen Kontext geleistet werden. Es werden Ansätze dargestellt, wie Schul- und Unterrichtsqualität und Lebensqualität vereinbart werden können.

Pobierz Spis treści
Pobierz Wstęp

Physics and applications

FIZYKA

leonski.jpg

Physics and applications. Quantum optics I, ed. Wiesław Leoński, s. 238, B5, oprawa twarda,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-477-5, 29,00 zł


Quantum optics was born in the first years of the 20th century. The first papers leading to further ideas of quanta of light were presented by Max Planck and Albert Einstein. Their pioneering papers laid the foundations for the theory of quantum optics. However, one should remember that for the birth of the formal theory of quantisation of light, the development of quantum mechanics was necessary. Interestingly, the word ’photon’ appeared for the first time in a paper by a Gilbert Lewis, a chemist, in 1926 and was later used by P.A.M. Dirac, a physicist, the next year. The modern sense of the term quantum optics was established in 1956 when Hanbury Brown and Twiss built the intensity interferometr and performed their famous experiment in which correlations between two light beams were measured. Although the results of their experiment could be explained on the basis of the classical theory of light, with some quantumcomponent to the process of photodetection, their result is commonly accepted as the beginning of the modern quantum optics era. The next milestone in the development of quantum optics was the invention of laser in 1960. The physical properties of the light generated by lasers were considerably different from those characterising the light generated by classical thermal sources. This fact was a great impulse leading to further development of quantum optics’ ideas. The first of them were presented in the fundamental papers written by Glauber, describing new states of light quantum coherent states.

Pobierz Spis treści i Wstęp

Szkice o godności człowieka

FILOZOFIA

piechowiak_godnosc.jpg

Szkice o godności człowieka, red. Marek Piechowiak, Tomasz Turowski, s. 202, B5, oprawa miękka,  Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-481-2, 20,00 zł


Niniejszy tom zawiera opracowania dotyczące fi lozofi cznej koncepcji godności człowieka. Autorzy mieli za zadanie podjąć problematykę tego, co dla człowieka specyfi czne, co decyduje o jego wyjątkowości, co pozytywnie wyróżnia go w sposób, który skłania nas do mówienia o człowieku, że jest kimś, a nie czymś, że jest osobą. I nie chodzi tu wyłącznie o same słowa i nazwy (choć i one – jako wypracowane w kulturze narzędzia „oswajania” świata – nie są bez znaczenia), ale przede wszystkim o refl eksję nad człowiekiem jako osobą. Rzeczą drugorzędną jest, czy to, co wyjątkowe, nazwiemy „godnością” czy w inny sposób. Cele, które przyjęli poszczególni autorzy, nie obejmują wprost próby odpowiedzi na pytanie, czym jest godność. Niemniej jednak, przygotowując teksty do druku, daleki byłem od przekonania, że ich wartość, wyczerpuje się w prezentacji sposobów jej pojmowania. Nie mogłem oprzeć się myśli, że referowane poglądy, mimo dużej różnorodności i znacznych odmienności kontekstów teoretycznych (i nie tylko teoretycznych), w których występują, dotyczą tego samego. Jako redaktor (wraz z Tomaszem Turowskim) tego tomu będę w pełni usatysfakcjonowany, jeśli jego lektura przyczyni się do wyrobienia przekonania, że debata na temat godności nie jest debatą na temat pojęcia czy tworu kulturowego, ale jest debatą o czymś czy – raczej – o kimś; lub do przekonania, że jak dawniej, tak i dziś można i warto zastanawiać się nad sprawami dla człowieka fundamentalnymi, a zastanawiając się nad nimi, można i warto wychodzić poza ujęcia jednostronne, choćby były zaopatrzone w certyfi kat zapewniający o tym, że są rezultatem najnowszych zdobyczy nauki. Opracowania zamieszczone w niniejszym tomie powstały w ramach projektu przygotowanego w Instytucie Filozofi i Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Pobierz Spis treści i Wstęp
Pobierz fragment

Zaskroniec zwyczajny

BIOLOGIA

najbar_zaskroniec.jpg

Bartłomiej Najbar, Bartosz Borczyk, Zaskroniec zwyczajny. Biologia i ochrona, s. 170, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-003-3, 39,00 zł


Niewątpliwie jednym z bardziej interesujących gatunków zwierząt w Polsce jest zaskroniec zwyczajny, którego najciekawsze aspekty biologii i ekologii chcielibyśmy w możliwie prosty sposób przybliżyć w niniejszej monografii. Należy on do grupy zwierząt (gady) reprezentowanych w Polsce zaledwie przez kilka gatunków, z których część jest bardzo rzadka lub wręcz zagrożona wyginięciem. I choć zaskroniec zwyczajny spotykany jest na terytorium niemal całego naszego kraju, a miejscami jest niewątpliwie pospolity, to wśród przyrodników panuje powszechne przekonanie, że jest gatunkiem ginącym, który ponosi duże straty liczebności w wyniku wszechobecnego zanieczyszczenia środowiska naturalnego, prowadzenia wielkoobszarowej gospodarki rolniczej, budowy szerokich dróg przecinających jego naturalne szlaki migracyjne oraz – niestety – ciągle w efekcie agresji i zabijania go przez człowieka. Poza częścią tekstową, w monografii prezentujemy liczne ryciny ukazujące m.in. odmiany kolorystyczne zaskrońca, jego elementy anatomiczne, preferowane siedliska, różne sytuacje życiowe, upodobania, zwyczaje, zagrożenia mu towarzyszące czy sposoby jego ochrony. W końcowej części umieściliśmy słowniczek z niektórymi trudniejszymi i mniej zrozumiałymi terminami pojawiającymi się w tej publikacji. Mamy nadzieję, że monografia ta okaże się przystępna, interesująca i pozwoli szerokiemu gronu potencjalnych odbiorców nieco przybliżyć ten gatunek oraz – przede wszystkim – może zmieni stosunek niektórych ludzi do węży.

Pobierz Spis treści i Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Kobiety w filozofii

FILOZOFIA

kiejzik_kobiety.jpg

Kobiety w filozofii. Filozofowie o kobietach. Eseje subiektywne, oprac. i red. Lilianna Kiejzik oraz zespół, s. 214, A5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7482-002-6, 22,00 zł


Znamienne, że przez wieki filozofami byli przede wszystkim mężczyźni. Kobiety, zniewolone i pozbawione majątku, nie mogły się uczyć, a co za tym idzie, nie brały udziału w życiu publicznym. Ten stan opresji kobiet w licznych kulturach trwa do dziś. W Europie wiele się zmieniło od czasów, gdy na przełomie VII i VI w. p.n.e. na Wyspach Jońskich narodziła się filozofia. Nie znaczy to jednak, że zmieniło się wszystko, że kobiety mają równe prawa i takie same możliwości w nauce, pracy zawodowej, w życiu. Taka jest teoria, ale w praktyce bywa różnie. Ponieważ organizacje feministyczne zwracają uwagę i nagłaśniają przykłady stosowanej w stosunku do kobiet przemocy (nie tylko fizycznej, tej jest najwięcej, ale także intelektualnej), widzimy, jak wiele pozostało do zrobienia. Ten nienaturalny stan rzeczy utwierdził mnie, że warto pokazać, jak kobiety radziły sobie same, jak bardzo są podobne do mężczyzn intelektualnie, jak oryginalne są ich interpretacje rzeczywistości.
Kilka lat temu zaproponowałam na swych zajęciach seminaryjnych na kierunku filozofia w Uniwersytecie Zielonogórskim temat, polegający na odszukaniu w historii i historii filozofii kobiet, których poglądy, zachowanie, działania doprowadziły do zmiany (ulepszenia?) świata. Miały to być kobiety-filozofki, kobiety-myślicielki, twórczynie traktatów filozoficznych albo takie, które wpłynęły na koncepcje filozoficzne mężczyzn. Ponieważ nie było ich zbyt wiele, postanowiłam wraz z seminarzystami poszerzyć rozważania i włączyć do analizy także mężczyzn-filozofów, którzy na temat kobiet się wypowiadali. Wiązało to się z poczynionymi założeniami, że poglądy niektórych myślicieli w historii filozofii były inspirowane przez kobiety, co za tym idzie, nie były w stosunku do kobiet nieprzyjazne. Mówiąc wprost, filozofowie nie byli mizoginami. Więcej, nie byłoby niektórych filozofów, gdyby żony, przyjaciółki czy kochanki nie ukształtowały ich postaw, wizji i sposobów interpretacji świata. Oznacza to, że kobiety są twórczyniami męskiej sławy! Przynajmniej w niektórych wypadkach.
Wynikiem poszukiwań były teksty, które postanowiłam wydać. Ponieważ jednak przedstawiały różny stopień konceptualizacji problemu i różną jakość, skróciłam je, przeredagowałam i wykorzystałam, tworząc subiektywne eseje filozoficzne. Dopasowałam do podstawowej, ogólnej idei, jaka stała się tytułem publikacji oraz dopisałam kilkanaście własnych rozdziałów. Tak ewoluował niniejszy tomik, w którym w czterdziestu jeden tekstach pokazuję, w jaki sposób funkcjonowała filozofia bez kobiet i z kobietami, jak się zmieniała i jak pomagała kobietom wyjść spod opresji mężczyzn. Każdy z tekstów jest zamkniętą, samodzielną całością i może funkcjonować jako odrębna publikacja. Takie było moje zamierzenie. Dodam, że nie wszystko w rozprawkach jest prawdą, są tu zawarte także moje i uczestników seminarium przypuszczenia, subiektywne interpretacje, domysły. Nie zmienia to jednak podstawowego faktu, że eseje rejestrują powolne, lecz nieuniknione zmiany, jakie zachodziły w świadomości wykształconych ludzi odnośnie do ich wzajemnych relacji. Znajdziemy również omówienie poglądów przedstawicielek feminizmu. Jest ich jednak tylko kilka, a to dlatego, że feminizm to nie wyłącznie i nie przede wszystkim filozofia, lecz szeroko rozumiany ruch społeczny. Wybrałam te postaci kobiet, które były (lub są) przede wszystkim filozofkami, a dopiero potem przedstawicielkami feminizmu.
Z pewnością temat nie został wyczerpany. Nie omawiam na przykład tego, co mieści się w szeroko rozumianym zagadnieniu women’s studies, a czym w Polsce zajmuje się kilka ośrodków naukowych, nie piszę (poza przedstawieniem sylwetki Marii Ossowskiej) o roli kobiet w filozofii w Polsce. Powtórzę, wybór jest subiektywny. Resztę pozostawiam innym, a może powrócę do tych niewątpliwie zajmujących zagadnień w przyszłości, gdy pojawi się grupa studentów, chcąca opracowywać podobne zagadnienia. Drzwi pozostają otwarte.

[Fragment Zamiast wstępu]
Pobierz Zamiast wstępu
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz Spis treści

Nauczyciele w biegu życia 1945-2010

PEDAGOGIKA

fudali.jpg

Robert Fudali, Nauczyciele w biegu życia 1945-2010. Perspektywa trzech pokoleń, s. 292, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7842-000-2, 39,00 zł


O obliczu szkoły w dużej mierze decydują pracujący tam nauczyciele. Konstrukcja psychiczna, doświadczenie życiowe, poglądy, system wartości, zainteresowania, upodobania oraz wiele innych czynników ma wpływ na jakość wykonywanej przez nich pracy pedagogicznej. Wykształcenie i nabywana praktyka często nie wystarczają, jak to jest w większości profesji, do osiągnięcia sukcesu zawodowego. Jest to zawód wyjątkowy, którego sens polega na towarzyszeniu w życiu innych i przez to wpływaniu na ich rozwój. Od tej grupy zawodowej oczekuje się specjalnych predyspozycji, określanych mianem „powołania”, „talentu pedagogicznego”, a nawet „iskry Bożej”. Nauczyciele też, jak żadna inna grupa zawodowa, wpływali na dokonujące się w kraju przemiany społeczne. Dlatego ze względu na swą liczebność oraz tkwiące w tym środowisku możliwości nauczyciele zasługują na szczególne zainteresowanie badawcze.
To od potencjału, jaki niesie z sobą nauczyciel zależy, czy cele i zadania, jakie stawia sobie szkoła jako placówka dydaktyczno-wychowawcza, zostaną zrealizowane. Czy będzie miał pozytywny wpływ na młodzież, albo czy w ogóle jego osoba będzie miała znaczenie w tym procesie. Kariera szkolna młodych ludzi w znacznym stopniu zależy od nauczycieli, na ile potrafią oni dotrzeć do każdego ze swoich uczniów, na ile placówka i oni są w stanie sprostać potrzebom rozwijającego się człowieka. Nauczyciele to ogromna rzesza ludzi i tylko część z nich ma predyspozycje, by zostać wychowawcami młodzieży. Należą do nich ci, którzy chcą poznać i zrozumieć swoich wychowanków, którzy chcieliby odegrać w ich życiu pozytywną rolę. „Zawsze – jak pisała Maria Grzegorzewska – jeśli ta praca jest dobrze spełniana, zostaje w niej nasz ślad współdziałania w rozwoju – bierzemy w tym czynny udział – jesteśmy ludźmi w dziejach”. Ważne jest też, czy są skłonni działać na rzecz środowiska, z którego wywodzą się ich uczniowie. Swój zawód traktują nie tylko jako sposób zarabiania na życie, ale dostrzegają w nim wiele możliwości kreowania rzeczywistości.
To poprzez osobę nauczyciela do ucznia dociera większość bodźców, które mają mu pomóc w rozwoju i zrozumieniu otaczającego świata, w tym wartości, które chce się w nim ukształtować. To, w jakim stopniu nauczyciel jest w stanie zaświadczyć potrzebę życia zgodnego z tymi wartościami, jest dla młodych ludzi w dużym stopniu weryfikatorem sensu uznawanych wartości. Młodzi ludzie potrzebują wzorców, poszukują osób, które staną się dla nich osobami znaczącymi. Nauczyciele mają wiele atutów, by spełnić w ich życiu taką rolę, oczywiście jeżeli przyjmą aktywną postawę opartą na potrzebach swoich wychowanków, a nie na wyobrażeniach i stereotypach, w których tkwią nierzadko w dobrej wierze.
[...] Prezentowana praca oparta jest na wywiadach przeprowadzonych z trzema pokoleniami nauczycieli. Pierwsze pokolenie to seniorzy, którzy skończyli karierę zawodową, zbliżają się lub już są w okresie starości i z tej perspektywy oceniają wydarzenia, które ich spotkały oraz ich wpływ na koleje swojego życia osobistego i zawodowego. Jest to ostania okazja ze względów demograficznych, by móc zebrać od nich relacje dotyczące biegu ich życia. Nauczycieli z „wojennego pokolenia” wkrótce zabraknie i jeżeli o problemy dotychczas pomijane nie zapytamy teraz – to te możliwości przepadną bezpowrotnie. Kolejną grupą nauczycieli, z którymi zostały przeprowadzone wywiady, stanowią pedagodzy średniego pokolenia, którzy są u szczytu swej kariery zawodowej. Pracując w okresie przemian ustrojowych, mają wyjątkową perspektywę do porównań zmieniających się uwarunkowań ich pracy i życia osobistego. Ostatnia przebadana grupa nauczycieli to adepci tego zwodu, którzy w ostatnich latach podjęli pracę pedagogiczną. Ich dorosłe życie przebiegało w demokratycznej Polsce i z tej perspektywy, bez udziału w wielu historycznych wydarzeniach, których doświadczyły poprzednie pokolenia nauczycieli, mogą przedstawić swoją ocenę czynników modelujących ich życie osobiste i karierę zawodową.

[Fragment Wstępu]
Pobierz Wstępy
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz Spis treści

Hydrografia zbiorników antropogenicznych

INŻYNIERIA ŚRODOWISKA

hydrografia_druk.jpg

Urszula Kołodziejczyk, Hydrografia zbiorników antropogenicznych, s. 110, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-420-1, 29,00 zł


Woda – jako podstawowy element życia na Ziemi i rozwoju cywilizacji ludzkiej – stanowi najważniejszą substancję występującą w przyrodzie. Zasoby tego surowca są jednak ograniczone; pomimo ich odnawialności, ciągle zmniejsza się ilość wody dostępnej do eksploatacji. Istotną przyczyną tego procesu – poza zmianami klimatu – jest działalność człowieka, polegająca głównie na: niewłaściwej gospodarce rolnej lub leśnej, urbanizacji obszarów oraz rozwoju przemysłu. Wymienione procesy często bowiem prowadzą do niekorzystnych zmian bilansu wodnego oraz pogorszenia jakości wody.
Dopiero niedawno, w obliczu zwiększającego się globalnego ocieplenia klimatu, ludzkość zaczęła zdawać sobie sprawę z zagrożeń wynikających ze zmniejszenia zasobów wodnych. Wówczas też dostrzeżono konieczność szczegółowego przeanalizowania procesów hydrologicznych, zachodzących w danym regionie i uzyskania jednoznacznej odpowiedzi na podstawowe pytania: w jakiej mierze gospodarka człowieka wpływa na zachwianie ukształtowanego przez naturę cyklu hydrologicznego oraz w jaki sposób można zapobiec niekorzystnym zmianom bilansu wodnego.
Skutecznym sposobem walki z niedoborem wody (w okresie suszy) lub jej nadwyżką (podczas powodzi) jest wnikliwe rozpoznanie elementów bilansu wodnego i stanu zasobów wodnych danego obszaru, a ponadto – wskazanie perspektywicznych kierunków rozwoju gospodarki wodnej w danym regionie.
Pojezierze antropogeniczne z okolic Łęknicy (województwo lubuskie), wykształciło się wskutek naturalnego wypełnienia się wodą niecek i wyrobisk pokopalnianych – utworzonych podczas eksploatacji węgla brunatnego, jaką prowadzono tutaj w XIX i XX w. Stanowi ono największe w Polce pojezierze poeksploatacyjne, złożone z ponad 100 zbiorników wodnych. Znaczącym fragmentem tego pojezierza jest opisany w tej pracy obszar, złożony z 11 zbiorników determinujących stosunki hydrologiczne w całym pojezierzu. Na Mapie Hydrograficznej Polski – arkusz Trzebiel – obszar ten wydzielono jako strefę intensywnych przekształceń antropogenicznych.

[Fragment Wstępu]


Pobierz Spis treści i Wstęp

Powrót do domu

FILOLOGIA POLSKA

kulczycka_seul.jpg

Powrót do domu. Studia z antropologii i poetyki przestrzeni, red. Dorota Kulczycka, Anastazja Seul, s. 250, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-445-4, 27,00 zł (nakład wyczerpany)


Do zauważalnych syndromów naszych czasów należą zmienność, transgresyjność, nieustanny ruch. Następuje redefinicja i przewartościowanie wielu pojęć. Również dom, który przez wieki był synonimem zakorzenienia, stabilności – zmienia swe aksjologiczne nacechowanie. Stajemy przed faktem wielu zmian cywilizacyjnych, które widoczne są w rzeczywistości społecznej, obyczajowej, kulturowej. Takie zjawisko jak emigracja zarobkowa jednego z rodziców sprawia, że dom przestaje być wspólną przestrzenią zamieszkałą przez rodzinę. Brak zaufania do instytucji małżeństwa i waloryzacji rodziny rozumianej w tradycyjnym, judeochrześcijańskim sensie skutkuje istotnymi przeobrażeniami społecznymi, których – ze względu na ich oczywistość – nie będziemy tu wymieniać. Podobne przesunięcia semantyczne dokonują się w odniesieniu do metaforycznych określeń domu rozumianego jako ‘ojczyzna’, ‘kraj rodzinny’, ‘przestrzeń ukochana’ i ‘oswojona’. Zmiany kulturowe spod znaku dekonstrukcjonizmu sprawiły, że we współczesnym świecie dom przestaje spełniać funkcje konsolidującego „centrum”, ponieważ już dziś rzekomo centrum nie istnieje – miało ono zostać wyeliminowane wraz z pojawieniem się takich, nie tylko literackich kategorii, jak: labirynt, kłącze, porwana pajęczyna, zakwestionowany logocentryzm, dyspersja sensu itd. Na przełomie XX i XXI wieku dokonują się tak znaczne przemiany w europejskiej przestrzeni kulturowej, że wymagają one nowego spojrzenia na problematykę. Szczególnie dogodnym obszarem zgłębiania okazuje się literatura, będąca – jak mawiał o powieści Stendhal – „zwierciadłem przechadzającym się po gościńcu”. Nic więc dziwnego, że temat ten podejmowali już wcześniej badacze. Na polskim gruncie odnotować należy niezwykle inspirującą publikację Anny Legeżyńskiej, która analizuje interesującą nas kwestię widzianą z perspektywy współczesnych poetów. Małgorzata Czermińska z kolei rozważa analogiczny problem komunikowany w utworach epickich. Godna wyróżnienia jest praca pod redakcją Marii Cieśli-Korytkowskiej oraz Olgi Płaszczewskiej. Wokół interesującej nas tematyki oscylują również teksty opolskich humanistów zamieszczone w książce pod redakcją Piotra Kowalskiego oraz szkice zebrane przez Piotra Łukasiewicza i Andrzeja Sicińskiego.
Niniejsza publikacja zrodziła się z przekonania, że problematyka domu, bezdomności, opuszczenia przyjaznej przestrzeni pojawia się w naszej rzeczywistości coraz częściej. Stąd tytuł książki: Powrót do domu. Studia z antropologii i poetyki przestrzeni. Praca włącza się w nurt współczesnych poszukiwań nie tylko literaturoznawczych, ale także antropologicznych i kulturowych. Pierwsza część tytułu jest umyślnie dwuznacz-na – chodzi o powroty i „bezpowroty” możliwe w światach przedstawionych, a także o szczególną intensywność tego tematu, swoisty jego renesans we współczesnej humanistyce. Druga część tytułu uwrażliwia na problematykę antropologiczną dotyczącą sposobów istnienia człowieka, form jego egzystencji. W pracy uwzględniono szerokie rozumienie terminu przestrzeń – od horyzontów transcendentnych, wskazywanych przez autorów biblijnych i patrystycznych do mikroprzestrzeni tak zwanej małej ojczyzny i domu rodzinnego. Ukazano też, widoczne w analizowanych utworach literackich i innych wypowiedziach, zróżnicowanie aksjologiczne: dom rodzinny – dom obcy, zastępczy; dom jako przestrzeń swojska (oswojona) i wroga; dom – ojczyzna i dom – obczyzna; dom – druga ojczyzna i anty-ojczyzna.

 


[Fragment Wstępu]
Pobierz Spis treści i Wstęp

Pobierz Fragment

Zagrożenia okresu dorastania

SOCLOLOGIA

izdebski_zagrozenia.jpg

Zagrożenia okresu dorastania, red. Zbigniew Izdebski, wyd. 2 poprawione, s. 368, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7482-004-0, 25,00 zł (nakład wyczerpany)


We współczesnej Polsce narasta problem szans rozwojowych nastolatków. To właśnie ta grupa Polaków jest poddana najwyższej „próbie czasu”. Wydaje się, że (co najmniej) kilka czynników sprawia, że ci młodzi ludzie nie mają najradośniejszego życia, a ich rozwój narażony jest na wiele niebezpieczeństw.
Pierwsza grupa zagrożeń jest w jakimś sensie uniwersalna i dotyczy ich rówieśników w wielu krajach świata. Mieści się w niej wszystko, co niesie za sobą rozwój cywilizacji, tzn. oddziaływanie mediów, nowe trendy w kulturze kierowanej do młodzieży. Także reklama […].
Druga grupa czynników łączy się z procesami transformacji politycznej i gospodarczej w Polsce […].

[Fragment Wstępu prof. UZ, dr hab. Zbigniewa Izdebskiego]

Pobierz Spis treści i Wstęp

Matki Sybiraczki losy i pamięć

HISTORIA

matki_sybiraczki.jpg

Dorota Bazuń, Izabela Kaźmierczak-Kałużna, Magdalena Pokrzyńska, Matki Sybiraczki losy i pamięć. Polskie kobiety zesłane w głąb ZSRR, s. 304, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-472-0, 49,00 zł (nakład wyczerpany)


Losy Polaków na Syberii to temat rozległy, wielowątkowy i różnorodny. Jest ciągle aktualny w historiografii polskiej. Istnieje obszerna literatura podejmująca różne wątki zesłańczego życia. W niniejszej publikacji przedstawiono jeden z nich, ale jakże ważny. To problem Matek Sybiraczek. Jedne przeżyły syberyjską niedolę i wróciły do Ojczyzny, inne poniosły najwyższą ofiarę – ofiarę życia. To one były piastunkami ciepła rodzinnego w mroźnym klimacie Syberii, to one starały się dawać nadzieję, chociaż same często jej nie posiadały.
Matkom Sybiraczkom przypadła rola szczególna. Musiały odnaleźć się w „syberyjskim upodleniu”, jednocześnie zapewnić przetrwanie swoim dzieciom. Czuły się zobowiązane wzmacniać w nich poczucie pewności, wiary, miłości i inne pozytywne uczucia. Było to często zadanie graniczące z cudem w sytuacji braku bezpieczeństwa związanego z życiem w nieludzkich warunkach i ciągłej niepewności co do przyszłości. Kobiety musiały stać się silniejsze fizycznie i psychicznie niż przypisała im to natura. Ich tragizm, wewnętrzne przeżycia i rozterki trudno wyrazić słowami.
Główną treścią syberyjskiej codzienności były nieustanna troska o kawałek chleba oraz ciężka, czasem ponad siły, praca. Heroiczna walka matek o zdobycie choćby odrobiny pożywienia dla ginących na ich oczach dzieci czy też zapewnianie o własnej sytości, by dziecko zachęcić do zjedzenia ostatniej kromki chleba czy ostatniego ziemniaka to gorzka rzeczywistość zesłańczego życia.
Niewolnicza praca naszych mam dawała nam – dzieciom – i im samym choć odrobinę bezpieczeństwa i sytości. To one – Matki Sybiraczki – same niedożywione, często trawione chorobami ratowały dzieci od niechybnej śmierci głodowej. Starały się ze wszech miar zapewnić swoim pociechom choćby niewielką namiastkę normalności. Nieraz przychodziło załamanie, opadanie z sił, ale misja bycia Matką dodawała energii.
Mimo że system stalinowski postawił sobie za cel upokorzyć i pozbawić godności polskie matki, one tysiące kilometrów od domu ojczystego próbowały odtworzyć skrawek Polski. Pieczołowicie pielęgnowały najcenniejsze wartości tradycji narodowych i religijnych. Uczyły mowy polskiej i historii ojczystej, wychowywały dzieci w duchu polskości. Mimo uciążliwości i beznadziejności codziennego życia znajdowały czas i wolę, by pielęgnować uczucia patriotyczne u swoich dzieci: uczyły pieśni patriotycznych, podstaw wiary religijnej, opowiadały o Polsce. To one – Matki Sybiraczki – robiły wiele, by wyzwalać w swoich dzieciach gesty ludzkiej solidarności, gesty zyskujące wartość ratowania życia.
Dla nas – dzieci Sybiru – słowo Matka wywołuje po 70 latach skurcz serca, wzruszenie i wspomnienie dzieciństwa (por. Wiesław Krawczyński 2003). My – dzieci urodzone i wychowane na Syberii – chcemy uchronić nasze Mamy od zapomnienia. Zasłużyły na głęboki szacunek i miłość. Chylimy czoła przed tymi, które nie zniosły trudu zesłania i spoczywają w bezimiennych grobach, ale również przed tymi, które wróciły do ojczystej ziemi – dumne, zahartowane, silne duchowo. Jesteśmy wdzięczni swoim Mamom, bo tam na Syberii były dla nas najważniejszymi osobami bez względu na to, czy ktoś z nas miał dwa lata, pięć czy dziesięć. Ważność matki jest proporcjonalna do bezradności dziecka. A tam byliśmy jako dzieci bez względu na wiek szczególnie bezradni, zdani na pomoc i miłość naszych Mam. Utrwalanie faktów dotyczących życia Matek Sybiraczek uważamy za swój obowiązek, pamięć o przeszłości oznacza bowiem zaangażowanie w przyszłość również w zakresie patriotycznego wychowania młodego pokolenia.
Składamy im hołd za to, że były ciepłe tam, gdzie było strasznie zimno. My – dzieci urodzone i wychowane na syberyjskiej ziemi – jesteśmy wdzięczni naszym Mamom, że na ile to było możliwe, starały się zaspokajać nasze potrzeby biologiczne, psychiczne i duchowe, że uczyły kultywować tradycje rodzinne i narodowe. Chwała im za to, że potrafiły nas ochronić. Składamy im podziękowania i wyrazy wdzięczności za ich trud, poświęcenie, miłość i matczyne serce.
Po kilkuletniej katordze niektórym matkom udało się wrócić do Ojczyzny. Wracały zwycięskie i szczęśliwe, choć często schorowane, przedwcześnie postarzałe, z poczuciem upokorzonej młodości. Spełnione marzenie powrotu do Polski dodawało sił. Mimo wielkiej niepewności co do przyszłości Matki Sybiraczki nie traciły wiary, że poradzą sobie w nowej rzeczywistości. Ale nie zawsze było łatwo i bezproblemowo. Wróciły bez środków do życia, często bez rodziny w Polsce. Znowu musiały radzić sobie same. Matki Sybiraczki – dziś żyje ich każdego dnia coraz mniej. Wiele z nich nie doczekało się nawet moralnego zadośćuczynienia za doznane krzywdy i cierpienia. Niech ta książka utrwali pamięć o nich!

[Fragment Słowa wstępnego Sybiraków
z Koła nr 8 Związku Sybiraków w Zielonej Górze]
Pobierz Wstęp
Pobierz Spis treści
Pobierz fragment

ICT in Education Desing, Vol. 1

EDUKACJA INFORAMTYCZNA

baron_ICT1.jpg

ICT in Education Desing. Processes, Materials, Resources, Vol. 1, ed. Eunika Baron-Polańczyk, s. 156, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-479-9, 25,00 zł


The considerations are initiated by an article introducing the subject-matter that constitutes the central focus of the publication, i.e. the process of designing in the context of computer-aided creative educational activity. In this context, it analyses the definition, scope and properties of designing; the process of meeting expectations in the aspect of purposefulness of the undertaken endeavours; solving problems from the point of view of creation of ideas and creative success, as well as the process of designing in the context of computer-aided education. It indicates methods of conception that condition ‘creative success’ and it also identifies efficient (praxeologically: practical, capable and economical) procedures to be undertaken in the process of designing materials and didactic resources. Two parts have been isolated in the publication. The first part focuses on social/cultural and educational aspects, whereas the second part rather emphasises the engineering/technical aspect of the analysed phenomena. Each article (constituting a separate chapter) has been written according to the same structural pattern, i.e.: introduction, subsections, conclusions, bibliography, as well as an abstract and a short note about the author. The monograph addresses problems related to designing of the didactic/ educational process, to multimedia didactic materials and to ICT infrastructure and resources. Thus, it is meant to target all these readers who are interested in practical, efficient and economical application of ICT methods and tools in broadly understood education. The problems presented in the publication may prove useful not only to researchers of the subject-matter, but also to students and teachers who are interested in introducing new technologies into their professional practice.


Pobierz Spis treści i Wstęp

ICT in Education Desing, Vol. 2

EDUKACJA INFORMATYCZNA

baron_ICT2.jpg

ICT in Education Desing. Processes, Materials, Resources, Vol. 2, ed. Eunika Baron-Polańczyk, s. 156, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2012, ISBN 978-83-7481-480-5, 25,00 zł


The considerations are initiated by an article introducing the subject-matter that constitutes the central focus of the publication, i.e. the process of designing in the context of computer-aided creative educational activity. In this context, it analyses the definition, scope and properties of designing; the process of meeting expectations in the aspect of purposefulness of the undertaken endeavours; solving problems from the point of view of creation of ideas and creative success, as well as the process of designing in the context of computer-aided education. It indicates methods of conception that condition ‘creative success’ and it also identifies efficient (praxeologically: practical, capable and economical) procedures to be undertaken in the process of designing materials and didactic resources. Two parts have been isolated in the publication. The first part focuses on social/cultural and educational aspects, whereas the second part rather emphasises the engineering/technical aspect of the analysed phenomena. Each article (constituting a separate chapter) has been written according to the same structural pattern, i.e.: introduction, subsections, conclusions, bibliography, as well as an abstract and a short note about the author. The monograph addresses problems related to designing of the didactic/ educational process, to multimedia didactic materials and to ICT infrastructure and resources. Thus, it is meant to target all these readers who are interested in practical, efficient and economical application of ICT methods and tools in broadly understood education. The problems presented in the publication may prove useful not only to researchers of the subject-matter, but also to students and teachers who are interested in introducing new technologies into their professional practice.


Pobierz Spis treści i Wstęp

   Uniwersytet Zielonogórski (C) 2009 .:. D&C by: JARY