Uniwersytet Zielonogórski
Wyślij wiadomość Strona główna
Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego



 
 
Nowości

Aktualna oferta nowości wydawniczych

Mickiewicz

LITERATUROZNAWSTWO

libera_mickiewicz.jpg

Leszek Libera, Mickiewicz, 21 x 13 cm, oprawa miękka, s. 286, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-180-1


Twórczość

Rękawiczka
Don Carlos
Świtezianka – parafraza ballady ludowej
Dziady, Faust, Ropelewski i inni Szwajcaria
Jak czytać Nad wodą wielką i czystą…?
Wszyscy byli jak najzupełniej trzeźwi… (O improwizacjach Mickiewicza)

Życie codzienne
Kawa i fajka wieszcza
Chyba się nauczę pić…
Obiad

Medyczne dylematy

Choroby wileńsko-kowieńskie
Niedoszły medyk
Gwatry i teinie
Choroba Celiny Mickiewiczowej
Cholera przyczyną śmierci Mickiewicza?


Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Language, thought and education: Exploring networks

szymanski_lte.jpg

Language, thought and education: Exploring networks, ed. Marek Kuczyński, Leszek Szymański, B5, oprawa miękka, s. 236, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-184-9, 26,00 zł


The present volume contains chapters whose content corresponds to the topical area of the Language, thought and education series published by the Department of English at the University of Zielona Góra. The contributors, affiliated at education and research institutions throughout the world, address issues related to multilingualism, learning foreign languages, and selected aspects of studying language as a system, language varieties including. The book consists of three parts: Multilingualism and language contact, In the learning context and Studying language.
The first part contains chapters concerning multilingual systems in the cognitive network. It begins with Zofia Chłopek’s ‘Conceptual transfer in the trilingual mind: the case of object categorisation’. The next chapter takes us to Italy; the problem of multilingualism amongst immigrants is addressed by Matthias Wolny. More cognitive aspects of languages in contact are presented by Teresa Maria Włosowicz, who is concerned with cross-lingual lexical links in the multilingual mind.
The second part deals with issues involved in language education and language learning. Alexander Kapranov describes the process of self-evaluation in speech fluency amongst Korean students during their exchange program in Sweden. Assessment, this time in a Polish secondary school and a British college, is explored and discussed by Beata Kouhan. Agnieszka Piątek, in turn, investigates issues which may help us discover better ways of internalising phrasal verbs in English.
As said above, the third section is devoted to exploring language as such. It also examines the tools which are used in linguistic research. This part begins with Leszek Szymański’s article, which concerns the application of the World-Wide Web to empirical research in linguistics. Further, semantic properties of lexemes in signed languages are discussed by Krzysztof Kosecki, whereas networks of slogan stylistics in re-branding are described by Zivile Niemickiene. Karolina Rosiak presents the use of diminutive forms in Welsh, while Ahmad Izadi views language from the perspective of institution. The paper is followed by Joanna Kapica-Curzytek’s considerations on Global English, a language variety which is inevitable in contemporary ‘network societies’. Jacek Rachfał carries out a detailed analysis of ‘castle’ vocabularies, including considerations upon word-formation and etymology of English and Polish lexical items. The volume also contains Edyta Rachfał’s dissection of the ways in which a crisis communicating message may be carried out pragmatically. Our publication concludes with Gian Claudio Batic and Sergio Baldi’s article which investigates the linguistic encoding of emotions in Hausa, an Afro-Asiatic language.
We hope that the contributions presented in this volume will allow scholars from numerous corners of the globe to share with others their insights into language, language education and language exploration. We would like to thank all those who have contributed to the present publication as well as those who have provided assistance in the process of publishing this book.


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Łemkowie, Bojkowie, Rusini – historia, współczesność, kultura materialna i duchowa, t. 5

halczak_bojkowie.jpg

Łemkowie, Bojkowie, Rusini – historia, współczesność, kultura materialna i duchowa, t. 5, red. Bohdan Halczak, Stefan Dudra, Roman Drozd, Miroslav Sopoliga, Artur Izhevskyy, Oksana Kuzmenko, Lesya Horoshko, Paul J. Best, Evhen Ladna, Michal Smigel’, B5, oprawa miękka, s. 884, Oficyna Wydawnicza UZ, Słupsk–Zielona Góra–Svidnik 2015, ISBN 978-83-7842-190-0, 49,00 zł


W 2006 r. w Instytucie Politologii Uniwersytetu Zielonogórskiego powstała inicjatywa przygotowania pracy zbiorowej, o charakterze interdyscyplinarnym, poświęconej Łemkom, Bojkom, Hucułom oraz Rusinom zakarpackim. Inicjatywa spotkała się z pozytywną reakcją środowisk naukowych zarówno w Polsce, jak i za granicą. Napłynęło wiele ciekawych artykułów, które zostały opublikowane w pracy zbiorowej, wydanej w 2007 r. przez Łemkowski Zespół Pieśni i Tańca „Kyczera” w Legnicy [...]. Ponieważ redaktorzy nie planowali jeszcze wówczas kolejnych publikacji tego cyklu, książka nie była sygnowana jako tom pierwszy.
Publikacja spotkała się z pozytywnym przyjęciem w środowisku naukowym, jak również wzbudziła zainteresowanie szerokiego grona czytelników. Instytut Politologii UZ zdecydował się na kontynuację wydawnictwa we współpracy z Zakładem Europy Wschodniej Instytutu Historii Akademii Pomorskiej w Słupsku. Ponownie napłynęło bardzo dużo artykułów. W 2009 r. ukazał się tom drugi, opublikowany nakładem Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz Akademii Pomorskiej [...]. Pozytywne przyjęcie książki i widoczne zapotrzebowanie na tego rodzaju publikacje spowodowało, że redaktorzy przygotowali kolejną pracę zbiorową. Tom trzeci ukazał się nakładem Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz Akademii Pomorskiej przy wsparciu ze strony Zjednoczenia Łemków, jednej z głównych organizacji łemkowskich w Polsce [...]. Podobnie jak poprzednie tomy ten również spotkał się z pozytywnym przyjęciem. Redaktorzy podjęli zatem przygotowania do publikacji tomu czwartego, który ukazał się w 2012 r. nakładem Akademii Pomorskiej w Słupsku oraz Uniwersytetu Zielonogórskiego4. Obecny, piąty tom jest efektem współpracy tych uczelni oraz Muzeum Ukraińskiej Kultury w Svidniku (Słowacja), będącego oddziałem Słowackiego Muzeum Narodowego.
Łemkowszczyzna, Bojkowszczyzna, Huculszczyzna oraz Zakarpacie to regiony peryferyjne Europy Środkowo-Wschodniej. Jednak dzieje tej górskiej krainy są ciekawe dla badaczy. Umożliwiają studium zjawiska wielokulturowości. Przez stulecia w bezpośrednim sąsiedztwie żyli w Karpatach przedstawiciele kilku narodów. Współżycie nie było wolne od konfliktów, lecz układało się na ogół zgodnie. Wzajemne relacje regulowały niepisane prawa ukształtowane przez pokolenia. Ich istota sprowadzała się z jednej strony do konsekwentnego podtrzymywania własnej tożsamości, a z drugiej poszanowania tożsamości innych. W przypadku powstania konfliktów precyzyjnie rozgraniczano „strefy wpływów”. Ustalonych granic nie wolno było przekraczać. Swoista „poprawność polityczna” górali karpackich bywała uciążliwa, lecz pozwalała na pokojową koegzystencję grup o bardzo różnym obliczu kulturowym.
Kiedy w mieście Kołomyja, uważanym za nieoficjalną stolicę Hucułów, w XIX w. powstało gimnazjum, kadra pedagogiczna musiała rozwiązać problem wzajemnych relacji w zróżnicowanym narodowo zespole uczniowskim. W trakcie przerw międzylekcyjnych ciągle dochodziło do bójek między gimnazjalistami narodowości polskiej i ukraińskiej. Dyrekcja doprowadziła zatem do założenia dwóch odrębnych dziedzińców – „ruskiego” oraz polskiego. W trakcie przerw uczniowie udawali się na „swój” teren i nie mieli ze sobą bezpośredniego kontaktu. W gimnazjum na długie lata zapanował spokój.
Uczniem gimnazjum w Kołomyi był m.in. Stanisław Vincenz (1888-1971), wybitny polski pisarz, a zarazem znawca i propagator Huculszczyzny. W swojej twórczości konsekwentnie popularyzował idee tolerancji oraz współdziałania ludzi różnych narodowości. Niejednokrotnie podkreślał, że źródła jego światopoglądu tkwią w latach młodości spędzonej na Huculszczyźnie. Często odwoływał się w swych dziełach do huculskiej mądrości ludowej. Przykład Stanisława Vincenza wskazuje, że historia, współczesność, kultura Hucułów, ale także Łemków, Bojków i Rusinów z Zakarpacia są warte zainteresowania i nawet intelektualiści niejednego mogą się od nich nauczyć.


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„Obcy świat” w dyskursie europejskim, „Scripta Humana”, t. 4

FILOLOGIA POLSKA

sh_4.jpg

„Obcy świat” w dyskursie europejskim, red. Nel Bielniak, Dorota Kulczycka, „Scripta Humana”, t. 4, B5, oprawa miękka, s. 208, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-177-1, ISN 2353-1681, 27,00 zł


Zamysłem, jaki przyświecał redaktorkom książki, było stworzenie zbioru rozpraw o percepcji geograficznie lub – co ważniejsze – mentalnie „obcych” zakątków świata w ujęciu emigranta – podróżnika – wędrowca europejskiego. W 2010 roku w Warszawie ukazała się praca zbiorowa Europejczyk w podróży 1850-1939 [...]. Niniejszy tom jest sui generis kontynuacją badawczych obserwacji zaprezentowanych w tamtej książce. Za szczególnie istotne należałoby uważać zmiany, jakie dokonały się w XX i XXI wieku. Współcześnie bowiem Europejczyk – dzięki rozwojowi techniki – może odbywać dalekie podróże, nie wyruszając z domu. I odwrotnie: jeśli wyjeżdża, wydaje się, że jest zapoznany za pośrednictwem mediów, przewodników, bedekerów, filmów dokumentarnych z „całym” światem i że nie odczuwa nawet najbardziej egzotycznych jego części jako „innych”, „odrębnych”. Niniejsza monografia powinna jednak przekonać, że istnieją jeszcze sfery „obce” – w sensie dosłownym, ale i przenośnym – rejony anomalii i krzywd „nie do pogodzenia” w świadomości mieszkańca Starego Kontynentu. Możliwe są też miejsca i przestrzenie azylu, zakątki idealnie upatrzone na schronienie przed dotychczasowym, niedoskonałym życiem. Wrażliwi i – jak zawsze – obdarzeni wyobraźnią pisarze i poeci dają świadectwo kolejnych zadziwień, odkryć, udanych, ale i daremnych prób oswajania miejsc i przestrzeni. Odsłaniają prawidłowość mentalnego przenoszenia własnej ojczyzny do miejsc nowych, nieznanych. Relacjonują własną lub/i innych dezaprobatę wobec obojętności i zła, jakie obserwują albo jakich sami doświadczają w obcych krajach i krainach. Zdradzają przy tym własne nostalgie i tęsknoty, euforie i olśnienia.
Chociaż „Historia mentalności jest jedną z tych dziedzin poznania historycznego, w których najtrudniej uchwycić zarówno moment przemiany, jak i określić element nowości” [...], wydaje się, że można zaobserwować przepaść między światoodczuciem podróżnych XVIII i XIX wieku a recepcją nieznanych lądów przez następne pokolenia. Badacze, którzy w niniejszej monografii zabrali głos, w przejmujący niejednokrotnie sposób przedstawili stan badań polskiej i europejskiej literatury reprezentatywnej dla tematu „obcości światów”.


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„Dyskursy Młodych Andragogów”, t. 16

DMA_16_Strona_1.jpg

„Dyskursy Młodych Andragogów”, t. 16, red. Małgorzata Olejarz, Emilia Paprzycka, Sylwia Słowińska, B5, oprawa miękka, s. 402, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-189-4, ISSN 2084-2740, 44,00


„Dyskursy Młodych Andragogów” są czasopismem naukowym Wydziału Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Zielonogórskiego, znajdującym się w wykazie czasopism punktowanych MNiSW. Rocznik zawiera artykuły badaczy z różnych środowisk naukowych, polskich i zagranicznych, prowadzących studia i badania nad szeroko rozumianą aktywnością edukacyjną oraz różnymi kontekstami uczenia się i rozwoju ludzi dorosłych. Wielowątkowy dyskurs prowadzony jest na łamach czasopisma w ramach węższych tematycznie, lecz związanych ze sobą i przenikających się obszarów. Czasopismo ma w dużej mierze charakter interdyscyplinarny i skierowane jest w pierwszej kolejności do młodych autorów – doktorów i magistrów, w tym również tych, którzy dopiero rozpoczynają swoją drogę naukową. Samodzielni pracownicy nauki pojawiają się w czasopiśmie najczęściej w roli współautorów tekstów naukowych pisanych wspólnie z młodymi badaczami.
W skład międzynarodowej Rady Naukowej „DMA”, obok uznanych polskich naukowców, wchodzą również badacze z kilku krajów – z Niemiec, Szwecji, Austrii i Estonii (z Uniwersytetu Humboldta w Berlinie, Uniwersytetu Leibniza w Hanowerze, Uniwersytetu w Magdeburgu, Uniwersytetu w Grazu, Uniwersytetu w Sztokholmie, Uniwersytetu Pedagogicznego w Tallinie). Na liście stałych Recenzentów zewnętrznych czasopisma znajduje się obecnie ponad 30. samodzielnych pracowników nauki z najważniejszych ośrodków akademickich w kraju. „Dyskursy Młodych Andragogów” indeksowane są w bazie Index Copernicus (IC Journals Master List www.indexcopernicus.com) oraz w bazie CEJSH (The Central European Journal of Social Sciences and Humanities www.cejsh.icm.edu.pl), gdzie od tomu 15. czasopismo dostępne jest też pełnotekstowo. Pierwotną wersją rocznika jest wersja papierowa. Elektroniczna wersja „DMA” dostępna jest na stronie www.dma.wpsnz.uz.zgora.pl (w Indeksie numerów). Na stronie internetowej czasopisma dostępne są także wszelkie informacje dotyczące jego koncepcji, historii, tematyki oraz zasad przyjmowania tekstów do publikacji i procedur recenzowania.
W 16. tomie „Dyskursów Młodych Andragogów” pod redakcją naukową M. Olejarz, E. Paprzyckiej i S. Słowińskiej zamieszczonych jest 26 artykułów uporządkowanych w pięciu dyskursach tematycznych: andragogicznym, poradoznawczym, edukacji medialnej, animacji kultury i genderowym, oraz dwa sprawozdania. W sumie w 16. tomie „DMA” opublikowało swoje teksty 32. autorów z kilkunastu ośrodków akademickich w kraju, w tym z: Uniwersytetu Gdańskiego, Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, UMCS w Lublinie, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Uniwersytetu Wrocławskiego, Uniwersytetu Śląskiego, Uniwersytetu Zielonogórskiego, Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu, Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Wszechnicy Świętokrzyskiej w Kielcach, jak też dwóch autorów z Federation University (Faculty of Education & Arts) w Australii.
www.dma.wpsnz.uz.zgora.pl


Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Wolność pracy ludzkiej

PRAWO

markiewicz_stany_wolnosc.jpg

Joanna Markiewicz-Stanny, Wolność pracy ludzkiej. Studium z zakresu praw człowieka, B5, oprawa twarda, s. 274, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-166-5, 36,00 zł


Niniejsza książka stanowi studium wielopłaszczyznowych związków pomiędzy pracą a wolnością w perspektywie praw człowieka, w której objęto analizą międzynarodowe prawa człowieka, międzynarodowe prawo pracy i prawo krajowe. W koncepcji praw człowieka praca jest działaniem wolnym i będącym wyrazem wolności. Nie jest to jednolita konstrukcja, w tym znaczeniu, że składają się na nią gwarancje zawarte w treści normatywnej praw obywatelskich i politycznych, jak też praw gospodarczych i socjalnych. U podstaw regulacji prawnych odnoszących się do zatrudnienia leży założenie, iż wartość pracy wynika z jej wymiaru podmiotowego. Praca jest procesem, w który człowiek angażuje swoją osobę; zatem, jak to wskazano w Deklaracji Filadelfijskiej, praca nie może być traktowana jak towar – jest to specyficzne dobro będące przejawem wolności, z wolności wynikające i ku wolności prowadzące. [...] W niniejszym opracowaniu pojęcie pracy obejmuje wszelkie rodzaje aktywności ekonomicznej człowieka, niezależnie od jej form prawnych. Co prawda, w głównej mierze rozważania dotyczą szeroko pojętej pracy najemnej, ale podjęta problematyka obejmuje różne inne sposoby zarabiania na życie, zwłaszcza zaś te, które cechuje relacja podporządkowania pomiędzy podmiotem wykonującym pracę a podmiotem zlecającym. Tak szerokie podejście jest motywowane przemianami, jakie zaszły w ładzie pracy na przestrzeni ostatnich lat. Ocena i kwalifikacja tych ograniczeń winny być przeprowadzone na podstawie założenia, że wśród fundamentów praw człowieka oprócz wolności wymienić należy także godność, równość i sprawiedliwość. Podstawowym problemem badawczym, który wymaga analizy, jest jurydyczne znaczenie takich pojęć jak niewolnictwo i praca przymusowa. Rozumieć przez to należy precyzyjny opis relacji pomiędzy zakazem niewolnictwa i praktyk zbliżonych do niewolnictwa a zakazem pracy przymusowej i obowiązkowej. Książka ma odpowiedzieć na pytanie, na ile są to pojęcia normatywnie zbieżne i jakie przesłanki pozwalają kwalifikować określony stan faktyczny w kategoriach naruszenia wskazanych zakazów. Są to rozstrzygnięcia, które obejmują również odpowiedź na pytanie o ewolucję zakazu pracy przymusowej w stronę normy ius cogens lub ewentualnie prawa niederogowalnego. A zatem, czy praca niewolnicza zawsze ma charakter przymusowy? Czy każda praca przymusowa jest jednocześnie pracą niewolniczą? Jaki poziom zniewolenia osoby determinuje stwierdzenie, że mamy do czynienia z pracą przymusową, a jaki, że możemy pisać o poddaństwie lub innej praktyce zbliżonej do niewolnictwa?

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

45 lat kierunku budownictwo

BUDOWNICTWO

bilinski_45_lecie.jpg

Jakub Marcinowski, Tadeusz Biliński, Marek Dankowski, Paweł Błażejewski, 45 lat kierunku budownictwo, B5, oprawa twarda, s. 72, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-183-2, 29,00 zł


Mój pogląd na 45-letnią historię kierunku budownictwo sam jest drobną częścią tej historii. Historii ludzi, którzy byli zarówno jej uczestnikami, jak i twórcami. Którzy brali i biorą udział w procesie dydaktycznym i naukowym w dyscyplinie mającej długie i ciekawe dzieje. Fascynującej od strony praktycznej i naukowej. Pełniącej bardzo ważną funkcję społeczną, gospodarczą i ekonomiczną.
[...] W 1965 roku w Zielonej Górze utworzono pierwszą w dziejach miasta uczelnię, Wyższą Szkołę Inżynierską im. Jurija Gagarina. Nowa uczelnia rozwijała się dynamicznie i w 1996 roku została przekształcona w Politechnikę Zielonogórską. W wyniku połączenia z nieco młodszą Wyższą Szkołą Pedagogiczną im. Tadeusza Kotarbińskiego powołano w 2001 roku Uniwersytet Zielonogórski. Od 1968 roku jednym z wiodących kierunków było budownictwo.
Od kilkudziesięciu lat uczestniczymy w niespotykanej w dziejach rewolucji naukowo-technicznej. Pierwszej powszechnej, dostępnej dla każdego, przeobrażającej całą techniczną bazę współczesnych społeczeństw. Rewolucji, która po raz pierwszy nie ma charakteru ilościowego, ale jakościowy. W procesie tym bardzo ważną rolę odgrywają inżynierowie, których wreszcie pytamy nie o to, jakie mają kwalifikacje, ale o to, jak potrafią je wykorzystać.
W skali dziejów budownictwa 45 lat to niewiele. Ten sam okres w historii naszej Uczelni to dużo, to okres aktywnej pracy całego pokolenia. Niezależnie jednak, z jakiej perspektywy patrzę na budownictwo, wiem i jestem z tego dumny, że jesteśmy ogniwem łańcucha twórców kultury materialnej, których efekty pracy trwają dłużej niż ich pokolenie. Mam również nadzieję, że poza tym mamy wpływ na kształtowanie sylwetek, charakterów, osobowości młodzieży, którą kształcimy.

[Słowo Wstępne, W. Eckert]

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Doświadczenia zawodowe w narracjach pamiętnikarskich nauczycielek wczesnej edukacji, t. 2

PEDAGOGIKA

soroka_2.jpg

Doświadczenia zawodowe w narracjach pamiętnikarskich nauczycielek wczesnej edukacji, t. 2, red. Anetta Soroka-Fedorczuk, Mirosława Nyczaj-Drąg, B5, oprawa twarda, s. 144, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2015,  ISBN 978-83-7842-185-6, 33,00 zł


Moim zdaniem jest to bardzo wartościowy zbiór autobiograficznych narracji, który jest nie tylko świadectwem czasu kluczowych sporów w szkolnictwie podstawowym o obniżenie wieku obowiązku szkolnego, dojrzałość szkolną dzieci czy konieczność i możliwość zarazem wspierania ich rozwoju. Ten zbiór autorelacji może być wykorzystany do pracy dydaktycznej z nauczycielami, w zespołach samokształceniowych, do superwizji, jak i z kandydatami do tego zawodu.

Z recenzji wydawniczej Bogusława Śliwerskiego

Pamiętniki prezentowane w tomie II cechuje swoista indywidualność, precyzyjny opis drogi rozwoju zawodowego oraz zawodowego awansu siedmiu nauczycielek. Autorki w prezentowanych biografiach zawodowych koncentrują się głównie na zdarzeniach, ważnych punktach przełomowych/krytycznych na przestrzeni całej dotychczasowej drogi zawodowej – od momentu rozpoczęcia pracy aż do chwili obecnej. Na uwagę zasługuje niepowtarzalność opisów, bogactwo doświadczeń i refleksji, jakie snują autorki nad sensem własnej pracy, bogactwem i niepowtarzalnością zawodowych doświadczeń, którym nadają indywidualny sens oraz znaczenia.

Z recenzji wydawniczej Joanny Łukasik

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Doświadczenia zawodowe w narracjach pamiętnikarskich nauczycielek wczesnej edukacji, t. 1

PEDAGOGIKA

soroka_1.jpg

Doświadczenia zawodowe w narracjach pamiętnikarskich nauczycielek wczesnej edukacji, t. 1, red. Anetta Soroka-Fedorczuk, B5, oprawa twarda, s. 272, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-182-5, 33,00 zł


Dzięki narracjom biograficznym nauczycieli, którzy [...] przystąpili [do projektu], docieramy do subiektywnej prawdy o ich zawodowych doświadczeniach. Dobrze się stało, że jakościowymi badaniami objęto nauczycieli w jakiejś mierze już spełnionych, często finalizujących już swoją karierę, a pełniących swoją funkcję na najważniejszym etapie kształcenia i wychowania dzieci. Afirmacja pedagogii w ich praktyce edukacyjnej stanowi przecież podstawę dla wartości uczenia się dzieci przez całe życie, a nie tylko ma prowadzić do uzyskania przez nie właściwego poziomu alfabetyzacji (wiedzy, umiejętności i postaw).

Z recenzji wydawniczej Bogusława Śliwerskiego

Praca stanowi cenne źródło poznania pracy zawodowej nauczycielek przedszkoli, daje wyjątkową możliwość bezpośredniego w nią wglądu. Prezentowane w niej pamiętniki nauczycieli zawierają cenny z pedeutologicznego punktu widzenia opis doświadczeń zawodowych, jak i również dotyczących życia osobistego dziewięciu nauczycielek dyplomowanych pracujących w przedszkolu. [...] Opublikowanie zbioru pamiętników, w których autorzy opisują osobiste doświadczenia zawodowe umożliwi nie tylko lepsze ich poznanie, ale również podjęcie odpowiednich kroków wzmacniających działania zawodowe nauczycieli.

Z recenzji wydawniczej Joanny Łukasik

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Żmija zygzakowata

BIOLOGIA

najbar_zmija.jpg

Bartłomiej Najbar, Ewa Szuszkiewicz, Anna Najbar, Żmija zygzakowata, B5, oprawa miękka, s. 188,  Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-131-3, 29,00 zł


Żmija zygzakowata prowadzi właściwie skryty tryb życia, panicznie boi się człowieka i z reguły na jego widok szybko ucieka. To prawda, że niekiedy pojawia się w jego otoczeniu, ale zazwyczaj jest to związane z wkraczaniem człowieka na jej naturalne obszary występowania, a nie odwrotnie. W czasach współczesnych na populację żmij czyha wyjątkowo dużo niebezpieczeństw. Poza wspomnianymi czynnikami można jeszcze dodać choćby rozwój infrastruktury, trwałe przekształcanie siedlisk i ich fragmentację, wzmagający się ruch samochodowy oraz chemizację środowiska. Postępująca dewastacja środowiska i silnie zakorzeniona niechęć do żmij skłoniła nas do napisania monografii, w której omawiamy najważniejsze aspekty ich biologii, ekologii, w tym elementy dotyczące jadowitości i wynikające z tego realne niebezpieczeństwa. Staraliśmy się przedstawić ten gatunek w sposób możliwie przystępny dla jak najszerszej grupy potencjalnych odbiorców, z nadzieją, że nie tylko wiedza czytelników stanie się pełniejsza, ale przede wszystkim nastawienie do żmij stanie się nieco bardziej przyjazne. Duża liczba fotografii, w większości wykonanych na terenie Polski, powinna ułatwić obcowanie z lekturą i unaocznić wiele ciekawych aspektów dotyczących świata żmii zygzakowatej.

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Edukacja dziecka w narracjach rodziców z klasy średniej

PEDAGOGIKA

nyczaj_edukacja.jpg

Mirosława Nyczaj-Drąg, Edukacja dziecka w narracjach rodziców z klasy średniej, B5, oprawa twarda, s. 258, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-181-8, 44,00 zł


Przyjmując, że wciąż niewiele wiemy na temat oddziaływań rodziny, które wyznaczają trajektorie edukacyjne dzieci i ich losy szkolne, jestem przekonana, że szczególnie potrzebne i uzasadnione są badania sięgające w głąb zjawisk, badania, które umożliwią jakościową ich analizę poprzez wczucie się w perspektywę innego człowieka, dające możliwość zrozumienia tego, co subiektywne i niepowtarzalne, a z jednostkowego punktu widzenia ważne. Badawczy wgląd w tak zarysowaną problematykę ma na celu jej rozpoznanie, opisanie i analizę, a w efekcie dotarcie do wiedzy nowej, wartościowej i potrzebnej społecznie. Poznanie jakości edukacji dzieci w rodzinach klasy średniej jest problemem szczególnie palącym, dotyczy bowiem środowiska społecznego, zawierającego zaczątek tego, co nowe i co może się okazać ważne społecznie w przyszłości. Z uwagi na to, że podjęte rozważania mogą stanowić przyczynek do analizy i dokumentacji zmian struktury społecznej w nowych warunkach społeczno-politycznych oraz dokonujących się współcześnie przeobrażeń w polskiej oświacie, jestem przekonana o społecznej wadze i nośności podjętego w książce problemu oraz o społecznym potencjale badanej grupy, ku której zwracam swoje zainteresowania badawcze.


Jak współcześni rodzice środowisk klasy średniej doświadczają i interpretują kwestie dotyczące edukacji potomstwa? Jakie sensy i znaczenia nadają edukacji swych dzieci? Jakie motywacje, wartości i praktyki w kwestiach związanych z edukacją dziecka składają się na styl życia przedstawicieli środowisk klasy średniej? Do jakich zasobów – w postaci kapitału ekonomicznego, społecznego i kulturowego – rodzinnego wsparcia sięgają w celu pozyskania dla swych dzieci kapitału edukacyjnego?


Publikacja pt. Edukacja dziecka w narracjach rodziców z klasy średniej stanowi wartościowe i oryginalne studium poznawcze o wysokim poziomie merytorycznym [...].
Uważam ją za dojrzałą pracę naukową, napisaną z wielką pasją [...].

Z recenzji prof. Jolanty Karbowniczek


Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Człowiek w zwierciadle przeszłości. Ucieczka od historii do Historii

FILOLOGIA POLSKA

fic_5.jpg

Człowiek w zwierciadle przeszłości. Ucieczka od historii do Historii, „Fantastyczność i cudowność”, t. 5. red. Tomasz Ratajczak, Bogdan Trocha, B5, oprawa miekka, s. 405,  Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-144-3, 35,00 zł


Jak zauważył Piotr Kowalski, nasza bezradność wobec teraźniejszości – „wielobarwnej”, „wielokształtnej” oraz pozbawionej „jasnych zasad porządkujących” – „wzmaga potrzebę poszukiwania korzeni, odwoływania się do mitów, które rozstrzygałyby o sensie wszystkich fragmentów świata i o znaczeniu każdej chwili ludzkiego żywota” [...]. W ten sposób rodzi się nieustanne zapotrzebowanie na kulturę, która dostarczałaby „niezbędnych instrumentów pozwalających świat porządkować, wydzielać i nazywać” [...]. Dla jednych będzie nią kultura magiczna [...], dla innych – odwoływanie się do duchowości Wschodniej i/lub Zachodniej [...], a dla jeszcze innych – najbardziej nas interesujące – teksty literackie i obecne w nich takie zjawiska, jak nowa mitologia, realizm magiczny, literatura religijna, speculative fiction, czy szeroko pojmowana fantasy [...].
Według dość powszechnie przyjętych poglądów w dziejach literatury przeszłość należy do najdawniejszych tematów bądź motywów, natomiast współcześnie – do najpopularniejszych [...], a w przypadku fantasy możemy wręcz mówić o jej uzależnieniu od historii, bowiem przywoływanie tego, co było kiedyś, ma ułatwić jej czytelnikom odnalezienie rozwiązań dla tego, co dzieje się dziś [...].
Poszukując zrozumienia otaczającego nas świata oraz własnej tożsamości, często zaczynamy powielać w sposób mniej lub bardziej świadomy obecne w kulturze mityczne wzorce. Stąd rodzi się pytanie o pewność Wzorca wyłaniającego się z tekstów tradycji, historii oraz rozproszonych mitologemów.
[...] Czytelnik zebranych tutaj studiów dostrzeże ich niejednorodność, to znaczy zauważy, że zgromadzono tu rozprawy o ambicjach syntetyzujących i teoretycznych wraz z pracami analitycznymi poświęconymi pewnym tylko zagadnieniom szczegółowym. Zróżnicowane jest także spektrum metod wymuszone przez złożoność i wieloaspektowość analizowanych zjawisk i związane z tym konotacje badawcze. Tej niejednorodności nie tyle nie dało się uniknąć, ile uznaliśmy ją za w pełni uzasadnioną, tym bardziej że artykuły, które pogrupowaliśmy w cztery działy tematyczne, mówią w istocie o tej samej sprawie – człowieku w zwierciadle przeszłości.

Pobierz wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„Przegląd Narodowościowy – Review Of Nationalities. Romowie”, nr 3

POLITOLOGIA

przeglad_nar_3.jpg

„Przegląd Narodowościowy – Review Of Nationalities. Romowie”, nr 3, red. Stefan Dudra, Piotr Pochyły, B5, oprawa twarda, s. 218, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISSN 2084-848X, ISBN 978-83-7842-138-2, 29,00 zł
(nakład wyczerpany)

Niniejszym oddajemy w Państwa ręce trzeci numer „Przeglądu Narodowościowego – Review of Nationalities”. Po wcześniejszych edycjach poświęconych Kurdom (nr 1) i problematyce tożsamości narodowej (nr 2) zdecydowaliśmy się podjąć temat Romów. Kwestia romska wywołuje od lat żywą dyskusję zarówno w Polsce, jak i za granicą. Dość tylko wspomnieć napięcia społeczne w Czechach czy niedawną ostrą retorykę antyromską walczącego o reelekcję we Francji prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, co skończyło się debatą społeczną w wielu państwach, a obserwatorzy i eksperci zastanawiali się, jak oddzielić brak poszanowania praw człowieka od próby rozwiązania realnego problemu romskiego w Europie (tworzenia nielegalnych osiedli wokół dużych miast, proszenia o pieniądze, oskarżeń o szerzenie przestępczości). Z polskiej perspektywy obserwujemy np. z jednej strony protesty w Andrychowie, a z drugiej strony należy odnotować sukces i popularność filmu Papusza Joanny i Krzysztofa Krauze opowiadającego o życiu pierwszej romskiej poetki Bronisławy Wajs-Papuszy, której twórczość przetłumaczono na język polski, co zaowocowało wzrostem zainteresowania kulturą romską, problematyką funkcjonowania w naszych realiach.
Do napisania artykułów udało nam się zaprosić autorów reprezentujących różne środowiska (politologia, historia, antropologia, literatura, sztuka). Numer otwiera tekst Romowie – naród bez ojczyzny (Anita Adamczyk). Ponadto podjęto kwestie: romskich imigrantów w Europie Zachodniej (Joanna Talewicz-Kwiatkowska), polityki wobec Romów na ziemiach czeskich i słowackich po 1945 r. (Łukasz Kwadrans), problematyki Cyganów w Azji Centralnej (Przemysław Ozierski), sytuacji bytowej krakowskich Romów (Robert Żurek), mitu cygańskiego w kulturze muzycznej Europy (Anna G. Piotrowska), motywów cygańskich w poezji rosyjskiej (Anna Sobieska). Publikujemy też założenia międzynarodowego projektu badawczego dotyczącego Romów w Europie (Michal Kozubík).
Od niniejszego numeru inaugurujemy także stałą kategorię tematyczną pt. Studia i materiały, gdzie będziemy zamieszczać artykuły z szeroko pojętej tematyki narodowościowej związanej z podstawową działalnością pisma. W niej prezentujemy: praktykę działalności Biura Paszportów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych jako element polityki wyznaniowej w PRL (Ryszard Michalak) oraz działalność Rady Narodowościowej wobec mniejszości narodowych i narodów wschodnich w czasie II wojny światowej (Dariusz Miszewski). Ponadto zamieściliśmy sprawozdania z cyklicznych konferencji dotyczących działalności mediów należących do mniejszości narodowych i samych mniejszości (Elżbieta Muciek, Piotr Pochyły) oraz recenzje.

Pobierz Od Redakcji
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Studium nad doborem metod inteligencji numerycznej do rozwiązywania problemów z geodezji inżynieryjnej

GEODEZJA

mrowczynska_studium.jpg

Maria Mrówczyńska, Studium nad doborem metod inteligencji numerycznej do rozwiązywania problemów z geodezji inżynieryjnej, B5, oprawa miękka, s. 150, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2015, ISBN 978-83-7842-158-0, 18,00 zł



Niniejsza praca przedstawia syntetyczne ujęcie możliwości związanych z zastosowaniem sztucznych sieci neuronowych oraz systemów neuronowo-rozmytych do rozwiązywania wybranych zagadnień z geodezji inżynieryjnej. Sieci neuronowe są techniką modelowania, która pozwala na odwzorowanie nadzwyczaj złożonych funkcji. Jako wygodne narzędzie o charakterze nieliniowym są stosowane w rozwiązywaniu problemów występujących w odległych sobie dziedzinach, takich jak: finanse, medycyna, zastosowania inżynierskie, geologia, fizyka i wielu innych. Sieci neuronowe doskonale sprawdzają się wszędzie tam, gdzie do opisu zjawisk nie znajduje zastosowania aproksymacja liniowa, ponieważ tworzone z zastosowaniem sieci neuronowych modele bez trudu odwzorowują zależności nieliniowe.

Pobierz Przedmowa
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Jazz w kulturze polskiej, t. 1

MUZYKA

ciesielski_jazz_1.jpg

Jazz w kulturze polskiej, t. 1, red. Rafał Ciesielski, B5, oprawa twarda, s. 228, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-143-6, 45,00 zł


Niniejsza publikacja jest próbą zainicjowania szerszego badawczego spojrzenia na fenomen jazzu w kulturze polskiej. W perspektywie historycznej obszar występowania muzyki jazzowej wyznaczają tu z jednej strony lata 20. XX stulecia, z drugiej – współczesność. W przestrzeni tej oddziaływały rozmaite czynniki i zmieniały się uwarunkowania. Mieszczą się w niej trudne początki jazzu w Polsce, jego spektakularne sukcesy artystyczne, działalność wybitnych muzyków, proces utrwalania się jazzu w kulturze i świadomości odbiorców. Tak obszerna przestrzeń stanowi potencjalnie niezwykle żyzne pole do penetracji badawczej.
Celem publikacji jest zatem wskazanie na polską muzykę jazzową jako atrakcyjny poznawczo przedmiot zainteresowań badawczych, zasygnalizowanie niektórych obszarów i kierunków potencjalnych dociekań naukowych oraz zainspirowanie środowisk naukowych do podejmowania badań nad tą tematyką. W sposobie obecności jazzu w polskiej kulturze występuje bowiem niezrozumiała dysproporcja: szeroka, wielowątkowa i znacząca artystycznie polska twórczość jazzowa nie jest w adekwatnych proporcjach dopełniana odnośnymi refleksjami, komentarzami i postawami badawczymi.
[...] Na niniejszą publikację składają się artykuły mające bardzo zróżnicowany charakter. Ich zakres ogranicza się do obszaru samej muzyki jazzowej z uwzględnieniem niektórych, najbliższych jej kontekstów. Mimo odmienności w zakresie tematycznego, merytorycznego, jak i metodologicznego ujęcia przez autorów poszczególnych zagadnień mogą one tworzyć pewną całość: jej uzasadnieniem, a zarazem potencjalną zaletą publikacji, może być ukazanie szerokiego horyzontu możliwych perspektyw i kierunków badawczych, a zarazem otwarcie wielu pól refleksji, których punktem wyjścia jest polski jazz. Poszczególne artykuły mogą być interesujące i cenne także z uwagi na to, że w wielu przypadkach łączą one perspektywę badawczą ze spojrzeniem pasjonatów muzyki jazzowej, czynnych jazzowych muzyków, animatorów i publicystów działających w obszarze tej muzyki. Stwarza to okazję do oglądu i opisu zjawisk także niejako „od wewnątrz”, w trybie wzajemnego dopełniania się rozmaitych aspektów i relacji, co prowadzi do uzyskania tym samym pełniejszego obrazu przedstawianych zagadnień.
Na koniec można wyrazić nadzieję, że publikacja ta przyczyni się do ożywienia badawczych działań w zakresie omawianego tu obszaru, ujawni zainteresowanie autorów i poszerzy perspektywę spojrzenia na polski jazz na tyle, by uzasadnić kontynuowanie niniejszego naukowego przedsięwzięcia.

Pobierz Od Redakcji
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„Scripta Humana”, t. 3

FILOLOGIA POLSKA

sh_3.jpg

„Scripta Humana”, t. 3: Eugeniusz Sue. Życie – twórczość – recepcja, red. Dorota Kulczycka, Aneta Narolska, B5, oprawa twarda/miękka, s. 394, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-161-0, ISSN 2353-1681, 39,00 zł


Kolejny, trzeci tom serii naukowej „Scripta Humana” właściwie mógłby zaistnieć samodzielnie – jako osobna monografia poświęcona jednemu z najpopularniejszych pisarzy francuskich XIX wieku. Celem wspólnych działań badaczy było bowiem opracowanie pierwszej w Polsce książki monograficznej dotyczącej Eugeniusza Sue – jego życia, twórczości, popularności w kraju i za granicą, mocy oddziaływania na innych. Pojawiły się co najmniej cztery istotne powody, aby takie badania realizować. Po pierwsze – pamięć: w 2014 roku mija 210. rocznica urodzin Sue i 170. rocznica rozpoczęcia odcinkowej edycji Żyda wiecznego tułacza (1844-1845). Pisarz zbyt duży wpływ wywarł na kształt literatury i krytyki polskiej, aby przemilczeć te historyczne wszakże wydarzenia. W tym kontekście – po drugie – konieczne wydaje się przypomnienie związków polskiej (choć nie tylko tej) prozy romantycznej i postromantycznej z prekursorską względem niej twórczością francuską. Książka o Sue byłaby pierwszym ogniwem cyklu przypominającego te sympatie, antypatie, inklinacje i zależności. Po trzecie: polski odbiorca stosunkowo mało wie o Sue jako pisarzu i jako człowieku, o jego spuściźnie (zwłaszcza z wczesnego etapu twórczości), a często także o wpływie, jaki pisarz ten wywarł na literaturę i kulturę europejską. Stąd też celem, który przyświecał Autorom pracy, było określenie zasięgu i charakteru oddziaływania twórczości Sue na kulturę literacką XIX wieku, a wreszcie i przyjrzenie się dalekosiężnym skutkom jego pisarstwa dla literatury. Sprawą niezwykle istotną stała się także weryfikacja dotychczasowych sądów na temat powieściopisarza albo przynajmniej zwrócenie uwagi na nieporuszane do tej pory w krytyce i historii literatury aspekty jego życia i twórczości. Chodziło o to, aby rzucić nowe światło na problematykę podwójnej „moralności społecznej” Sue. Czy rzeczywiście ten pisarz i dramaturg godził w porządek monarchistyczny, konserwatyzm i tradycjonalizm kościelny, ujmując się za ludem na swój sposób postrzeganym? Czy zawsze, broniąc jednych, musiał niesprawiedliwie oczerniać i potępiać drugich? Na czym polegał jego „dandyzm”? Jakie wartości Sue głosił, czy był im – jako człowiek i jako pisarz – wierny w całej swej karierze literackiej? Jakiej rangi był jego „socjalizm”? Czy wolno jego filozofię życia i pisarstwa zestawiać z dialektyką heglowską bądź późniejszą – marksistowsko-engelsowską? Co na jego temat mówił sam Karol Marks? Czy na pewno jego proza pod względem artystycznym reprezentuje nikłą wartość? Jeśli nie – jakie walory posiada, które z wątków, motywów, obrazów itd. będą na tyle żywotne, by przedostać się do literatury i sztuki rodzimej i obcej? Na jakiej zasadzie będą wówczas funkcjonować? Na te pytania odpowiada w sposób nowatorski większość współautorów niniejszej pracy.

Pobierz Od Redakcji
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Promieniowanie elektromagnetyczne a zdrowie

przybylska.jpg

Maria Przybylska, Promieniowanie elektromagnetyczne a zdrowie, B5, oprawa miękka, s. 500, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-122-1, 29,00 zł


Przejawem występowania pola elektromagnetycznego w wybranym obszarze są siły działające na ładunki i prądy występujące w tym obszarze. Z kolei pole jest wynikiem występowania ładunków oraz ich ruchu, czyli prądów. Składowe pola: elektryczna i magnetyczna indukują się wzajemnie. Zmiana pola magnetycznego (elektrycznego) z określoną częstotliwością, wywołuje zmianę z tą samą częstotliwością pola elektrycznego (magnetycznego). Rozpatrywać będziemy również szczególne przypadki pól elektromagnetycznych stałych w czasie, czyli pól elektrostatycznych i magnetostatycznych powstałych wokół nieruchomych ładunków elektrycznych lub dipoli magnetycznych.
Promieniowanie elektromagnetyczne dzieli się na promieniowanie niejonizujące i jonizujące. Promieniowanie jonizujące powoduje jonizacje ośrodka, przez który przechodzi, to znaczy powoduje oderwanie przynajmniej jednego elektronu od atomu lub cząsteczki ośrodka. Oznacza to poważne zmiany struktury ośrodka: uszkodzenie cząsteczek i możliwość zachodzenia różnorodnych reakcji chemicznych między powstałymi jonami. Promieniowanie niejonizujące ma niewystarczającą energię do wywołania jonizacji, jednak również powoduje pewne zmiany w ośrodku: polaryzacje cząsteczek ośrodka i pojawienie się prądów elektrycznych o częstościach zależnych od częstości zewnętrznych pól elektromagnetycznych w ośrodku (promieniowanie radiowe i mikrofalowe) lub też pobudza elektrony i cząsteczki ośrodka do oscylacji czy rotacji (w przypadku promieniowania optycznego).
Pole elektromagnetyczne towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów. Na naturalne pole elektromagnetyczne niejonizujące składa się pole geomagnetyczne Ziemi, pola elektromagnetyczne wytwarzane w atmosferze oraz pola pochodzenia pozaziemskiego. Organizmy żywe dostosowały się do niego i obecność tego pola wydaje się wręcz niezbędna do ich normalnego funkcjonowania.

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Techniczne i społeczne aspekty bezpieczeństwa pracy i ergonomii

ZARZĄDZANIE

dudarski.jpg

Techniczne i społeczne aspekty bezpieczeństwa pracy i ergonomii, red. Grzegorz Dudarski, Izabela Gabryelewicz, B5, oprawa miękka, s. 214, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-164-1, 29,00 zł


Monografia Techniczne i społeczne aspekty bezpieczeństwa pracy i ergonomii stanowi kolejne wydawnictwo z serii Inżynieria Ergonomii, jest kontynuacją i rozwinięciem tematyki poruszanej we wcześniejszych publikacjach. Monografia jest wynikiem międzynarodowej i interdyscyplinarnej współpracy środowiska akademickiego oraz przedstawicieli przemysłu. Takie podejście do problematyki bezpieczeństwa i ergonomii pracy odpowiada na współczesne potrzeby holistycznego rozpatrywania problemów związanych z pracą.
Techniczne i społeczne aspekty bezpieczeństwa pracy i ergonomii są monografią naukową, w której omawiane tematy zebrane zostały w trzech obszarach. Pierwszy – Proces edukacji i wychowania, drugi – Aspekty psychospołeczne, trzeci – Aspekty techniczno-organizacyjne w środowisku pracy. Wszystkie rozdziały obejmują spójne tematycznie problemy oraz stanowią wyniki badań prowadzonych przez poszczególnych autorów.
Proces edukacji i wychowania w zakresie bezpieczeństwa pracy i ergonomii został skoncentrowany na edukacji dorosłych. Naturalnym dla ergonomii miejscem edukacji akademickiej są uczelnie i wydziały techniczne. Podjęto również propozycję utworzenia kierunku studiów o tej nazwie. Bezsprzecznie z ergonomią związane jest pojęcie kultury bezpieczeństwa i kultury technicznej. Wyraźnie podkreślona została konieczność podjęcia tej tematyki w programach studiów pedagogicznych.
Czynniki psychospołeczne w środowisku pracy i ryzyko zawodowe wynikające z ich oddziaływania wymagają zintegrowanego działania i opracowania systemu zarządzania ryzykiem psychospołecznym, w którym zasadniczą rolę przewidzieć należy również dla pracowników służby bhp. Zagrożenia psychospołeczne mają też wpływ na poczucie bezpieczeństwa pracowników. W rozdziale drugim podjęto też próbę opisu psychologicznych uwarunkowań wypadków przy pracy.
Techniczno-organizacyjne aspekty bezpieczeństwa pracy przedstawiono w szerokim ujęciu, począwszy od przedstawienia dobrych praktyk technicznego bezpieczeństwa w użytkowaniu maszyn i urządzeń technicznych na wybranym przykładzie, poprzez analizę tendencji zmian i sposobów zmniejszania wypadkowości w przemyśle. Jeden z rozdziałów poświęcono badaniom laboratoryjnym w zakresie wpływu oddziaływania ciepła konwekcyjnego na izolacyjność i rezystancję przewodów elektrycznych.
Monografia odpowiada na współczesne pojmowanie bezpieczeństwa pracy, gdzie zwraca się szczególna uwagę na systemowe ujęcie problemu. Takie podejście podkreśla potrzebę holistycznego traktowania bezpieczeństwa pracy, które zależy od prawidłowej równowagi między życiem zawodowym a prywatny, między szeroko rozumianą edukacją w szkole oraz na dalszych etapach życia człowieka, a problemami technicznymi, których bez odpowiedniego stanu psychicznego człowieka i edukacji nie jesteśmy wstanie rozwiązać. Holistyczne podejście pozwala uzyskać efekt synergii. Czyli pozytywnego wzmocnienia poszczególnych działań na rzecz bezpieczeństwa pracy.

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment

Edukacyjne konteksty nowych mediów

PEDAGOGIKA

stanikowski.jpg

Edukacyjne konteksty nowych mediów, red. Krzysztof Stanikowski, B5, oprawa miękka, s. 132, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-165-8, 17,00 zł


Spory o kształt teorii edukacji trwają nieustannie i nic nie wskazuje na to, by miały one doprowadzić do jednoznacznych rozstrzygnięć. Kierując się tymi słowami, postanowiliśmy aktywnie włączyć się w naukową dyskusję poświęconą wykorzystaniu nowych mediów w procesie edukacji. Przedstawiony tom składa się z dziewięciu rozpraw, których Autorami są młodzi badacze skupieni wokół Uniwersytetu Zielonogórskiego i rozwijającej się tam od wielu lat szkoły technologii w edukacji. Kilkoro Autorów to debiutanci.
[...] Monografia jest adresowa do tych wszystkich, których interesują rożne aspekty wykorzystania w edukacji i komunikacji społecznej zintegrowanych i interaktywnych mediów przełomu XX i XXI wieku opartych na kodzie binarnym2.Zaprezentowane zagadnienia mogą być przydatne nie tylko osobom interesującym się wymienioną problematyką, ale i studentom kierunków społecznych i humanistycznych, szczególnie o specjalności edukacja medialna i informatyczna, oraz nauczycielom korzystającym w swojej pracy z nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych (nie tylko do zajęć komputerowych czy informatyki).

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Od integracji do inkluzji

PEDAGOGIKA

banach.jpg

Iwona Banach, Od integracji do inkluzji. O problemach integracji społecznej osób niepełnosprawnych, B5, oprawa miękka, s. 128, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-159-7, 17,00 zł


W wyniku intensywnego tempa przemian życia zachodzących w ostatnim czasie zasadniczej zmianie podlega otoczenie społeczne człowieka. Żyjemy w nieustannie zmieniającym się świecie. Przemiany dokonują się we wszystkich sferach: politycznej, gospodarczej, społecznej i wielu innych. Otaczający nas świat jawi się jako niezwykle złożony. Truizmem byłoby stwierdzenie, że zmiany te stanowią najbardziej jawną i oczywistą domenę współczesnego rozwijającego się świata. Można zaryzykować określenie „faza intensywnych zmian”, aby spróbować zobrazować tło współczesnego ludzkiego życia. Warto zauważyć, że zmiany te dotyczą również postrzegania człowieka niepełnosprawnego. Coraz częściej pojawiają się konkretne działania przekonujące i uświadamiające zarazem, że niepełnosprawność nie musi „upośledzać zdolności człowieka do uczestniczenia w głównym nurcie życia społecznego”, zaznacza się również, że według niektórych koncepcji istnieje możliwość zniknięcia niepełnosprawności, jeśli społeczeństwo byłoby inaczej zorganizowane. Przyjmując taką perspektywę, „inność” wpisana jest w aktualną rzeczywistość społeczną. Jedną z bardziej charakterystycznych kategorii postrzeganej „inności” stanowi niepełnosprawność. W owej wielości kategorii „inności” niepełnosprawność jest specyficznym jej rodzajem, do której przyjęcia należy przygotować człowieka, w tym szczególnie młodego. Idea integracji społecznej osób niepełnosprawnych jest obecnie wpisana w działalność przedszkola i szkoły, ale znacznie wcześniej na kontakt z osobami niepełnosprawnymi powinna przygotować rodzina. Jej rola i możliwości oddziaływań w tym zakresie są niezastąpione. Nie ulega wątpliwości, że każdy człowiek ma swój własny, prywatny wizerunek osoby niepełnosprawnej i na jego podstawie buduje nastawienie do niej. Jednak warto zadbać, aby już na gruncie rodziny dziecko zetknęło się z pozytywnymi wzorami zachowań w stosunku do osoby z niepełnosprawnością i w ten sposób ukształtowało swoją postawę w stosunku do niepełnosprawności. Proces postrzegania innych ludzi jest uzależniony od wielu czynników, między innymi od środowiska rodzinnego, w którym dziecko żyje, środowiska szkolnego oraz mediów, które w zasadniczy sposób wpływają na kształtowanie się wizerunku i postaw wobec osób z niepełnosprawnością.

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Samobójstwo

PSYCHOLOGIA

farnicka_samobojstwo.jpg

Samobójstwo. Jeden problem, trzy spojrzenia, red. Marzanna Farnicka, Ernest Magda, B5, oprawa miękka, s. 138, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-130-6, 17,00 zł


Oddając Państwu tę pozycję, mamy nadzieję, że będzie ona wskazówką w rozumieniu procesu samobójstwa oraz przyda się w konstruowaniu programów profilaktycznych, ale przede wszystkim zogniskuje uwagę odbiorcy na tym, ile można uczynić, aktywizując proste mechanizmy interakcji społecznych dla ratowania ludzkiego istnienia. Zaproponowany model analizy zjawiska, jakim jest samobójstwo, może posłużyć do przeprowadzania świadomego działania pracownikom socjalnym, kuratorom sądowym lub asystentom rodziny w ich codziennej praktyce.
W książce wskazano różne czynniki, które mogą mieć wpływ na powstawanie trudności w satysfakcjonującym funkcjonowaniu jednostki, poddawanej przemianom kontekstu zewnętrznego i wewnętrznego. Przedstawiono także wybrane zauważalne transformacje, związane z dynamiką szeroko pojętych warunków społeczno-kulturowo-ekonomicznych, które można nazwać z jednej strony efektem zachodzących procesów, z drugiej zaś należy zauważyć, że ich wystąpienie wywołuje kolejne przekształcenia (np. opisywane tu przemiany społeczne, wynikające z tych zmian, a jednocześnie wtórnie destabilizujące systemy, np. rodzinne).
Jako autorzy i redaktorzy tego tomu uważamy, że w dzisiejszym świecie ważnym elementem życia powinna się stać świadoma profilaktyka wspierająca funkcjonowanie rodziny i jednostki bez względu na kontekst i środowisko jej życia. Naszym celem jest promowanie modelu rozwoju jednostki, w którym naczelną funkcję pełni refleksyjny konstrukt „ja”. Konstrukt ten umożliwia integrację tożsamości w trudnych sytuacjach i w wymagających dynamicznego podejścia czasach.

Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Metody i narzędzia zarządzania wiedzą i innowacją w przedsiębiorstwach produkcyjnych

ZARZĄDZANIE

patalas_metody.jpg

Metody i narzędzia zarządzania wiedzą i innowacją w przedsiębiorstwach produkcyjnych, red. Justyna Patalas-Maliszewska, Sławomir Kłos, B5, oprawa miękka, s. 108, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-157-3, 17,00 zł


Rozważania dotyczące kierunków i tempa wzrostu poziomu innowacyjności polskich przedsiębiorstw są podejmowane na wielu płaszczyznach. Szczególnie istotne w kontekście zdefiniowanych zależności pomiędzy wiedzą a poziomem innowacyjności w polskich przedsiębiorstwach wydaje się zwrócenie uwagi na stosowanie metod i narzędzi wspomagających zarządzanie wiedzą w przedsiębiorstwach. Jako kluczowe innowacje w kontekście podnoszenia poziomu innowacyjności przedsiębiorstwa wymienia się innowacje technologiczne, dlatego problematyka podejmowana w niniejszej publikacji koncentruje się wokół polskich przedsiębiorstw produkcyjnych.
Obecnie przedsiębiorstwa uzyskują przewagę konkurencyjną w wyniku długotrwałego procesu pozyskiwania, gromadzenia i przekształcania wiedzy. W dynamicznym i zmiennym otoczeniu działalność stymulująca aktywność innowacyjną staje się podstawowym czynnikiem rozwoju przedsiębiorstw. Problematyka ta została podjęta w niniejszej monografii w ośmiu rozdziałach zawierających rzetelny przegląd literatury przedmiotu oraz rozdziale poświęconym analizie wyników badań przeprowadzonych w przedmiotowej tematyce w przedsiębiorstwach produkcyjnych województwa lubuskiego. To efekt dyskusji nad kierunkami rozwoju polskich przedsiębiorstw produkcyjnych w gospodarce opartej na wiedzy podjętej przez studentów (członków) i opiekunów koła Naukowego OST-WEST Management działającego w Instytucie Informatyki i Zarządzania Produkcją Uniwersytetu Zielonogórskiego.
W związku ze złożonością podejmowanej problematyki przeprowadzono rozważania dotyczące: zarządzania wiedzą i innowacją w rzeczywistości gospodarczej, m.in. w przedsiębiorstwach produkcyjnych, metod i narzędzi wspomagających zarządzanie wiedzą i innowacją, zagadnień poświęconych kulturze i atmosferze pracy, motywowaniu pracowników oraz współpracy przedsiębiorstw ze sferą badawczo-rozwojową.
Zapoznając się z tekstami poszczególnych rozdziałów, należy mieć świadomość, że pisali je ludzie młodzi, poszukujący odpowiedzi na pytania badawcze dotyczące rozwoju innowacyjnych przedsiębiorstw w aspekcie zarządzania wiedzą, ale niemający dużego doświadczenia.
Oddając niniejszą publikację do rąk czytelników, mamy nadzieję, że spotka się ona z życzliwym przyjęciem zarówno środowisk akademickich, jaki i osób odpowiedzialnych za definiowanie i rozwój działalności innowacyjnej przedsiębiorstw w gospodarce opartej na wiedzy.


Pobierz Spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„Studia Zachodnie”, t. 16

HISTORIA

SZ_16.jpg

„Studia Zachodnie”, t. 16, red. Robert Skobelski, B5, oprawa miękka, s. 288, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-163-4, ISSN 1428-0663, 26,00 zł (nakład wyczerpany)

Spis treści
Artykuły
Krzysztof Benyskiewicz, „Testament” Macieja Byldy z Nowego Kramska. Uzupełnienie do „Księgi ławniczej Nowego Kramska”.
Wiktor Krajniak, Potamokracja lubuska na tle dziejów pogranicza polsko-niemieckiego do XVIII wieku.
Dariusz Łukasiewicz, Kobieta w Królestwie Prus 1806-1871.
Olgierd Kiec, Piła (Schneidemühl) czy Frankfurt nad Odrą? Spór o nową stolicę niemieckiej Marchii Wschodniej (Ostmark) w latach 1919-1939.
Bohdan Halczak, Michal Šmigel’, Obraz Wojska Polskiego i podziemia poakowskiego w latach 1945-1946 w świetle raportów czechosłowackiego wywiadu.
Michał Trojanowski, Udział 2. Oddziału WOP w akcji propagandowej podczas referendum ludowego (w świetle akt Wojsk Ochrony Pogranicza).
Daniel Koteluk, „Orędownicy kolektywizacji” na podstawie księgozbioru biblioteki w osadzie wiejskiej Czerwieńsk w powiecie zielonogórskim w latach 1949-1956.
Przemysław Bartkowiak, Działania aparatu bezpieczeństwa wobec Łucjana Jankowskiego (1901-1958) – harcerza i społecznika z Grodziska Wielkopolskiego.
Sylwester Woźniak, Ojcowie bazylianie i ich posługa w Starym Kurowie jako przykład pracy greckokatolickich duchownych w obrządku łacińskim.
Ryszard Michalak, „Na drugim planie”. Nierzymskokatolickie Kościoły i związki wyznaniowe na obrzeżach głównego nurtu polityki wyznaniowej PRL.
Marika Sobczak, Pamięć jako medium przeszłości – kształtowanie tożsamości w pamiętnikach łemkowskich.
Edward Jakubowski, Fatima Nowak-Małolepsza, Istota współpracy euroregionalnej na przykładzie województwa lubuskiego.

Materiały źródłowe
Irena Sochacka, Piotr Partyka, Przywileje żarskich cechów tkaczy płótna lnianego oraz sukienników nadane przez Baltazara Erdmanna oraz Erdmanna II z dynastii Promnitzów.
Joanna Karczewska, Przywilej księżnej Katarzyny i jej synów dla Kożuchowa z 1419 roku.
Eligiusz Podolan, Uwagi o roli rajców miejskich w zachowaniu dóbr kultury w Kożuchowie.
Krzysztof Kostka, Cmentarz wojenny Armii Radzieckiej w Nowogrodźcu w powiecie bolesławieckim.
Daniel Koteluk, Rok 1956 w osadzie wiejskiej Czerwieńsk w powiecie zielonogórskim.

Recenzje i omówienia
Marceli Tureczek, Zabytki w krajobrazie kulturowym Międzyrzecza i okolic, Międzyrzecz 2012, ss. 253 + aneks (Tomasz Nodzyński).
Romuald M. Łuczyński, Losy rezydencji dolnośląskich w latach 1945-1991, Wrocław 2010, ss. 624 (Maciej Siwicki).
Paweł Skubisz, Wojska Pograniczne ZSRS na odcinku z Polską w świetle materiałów wywiadu II Rzeczypospolitej (1921-1939). Struktura i dyslokacja – działalność wywiadowcza – regulamin służby, Szczecin 2010, ss. 166 (Michał Trojanowski).
Robert Skobelski, Ireneusz Wojewódzki, Z prądem i pod prąd. Historia zielonogórskiej elektrociepłowni, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2011, ss. 472 (Radosław Domke).

Sprawozdania
Konferencja „Trudna historia i jej wymiar europejski w edukacji” (Difficult History and its European Dimension in Education) (Danuta Nowak).
Obraz Żydów ze Środkowego Nadodrza. Konferencja naukowa „Żydzi w dziejach pogranicza polsko-niemieckiego” (Danuta Nowak).


Pobierz Spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Duchowieństwo rzymskokatolickie na Pomorzu Zachodnim, Środkowym i Ziemi Lubuskiej w świetle dokumentów państwowych z lat 1945-1989

HISTORIA

ks.1.jpg

Dariusz Śmierzchalski-Wachocz, Duchowieństwo rzymskokatolickie na Pomorzu Zachodnim, Środkowym i Ziemi Lubuskiej w świetle dokumentów państwowych z lat 1945-1989, t. 1, B5, oprawa twarda, s. 394, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-140-5 (książka dostępna w dystrybucji Autora: dsmierzchalski@wp.pl)


Monografia niniejsza jest próbą zaprezentowania duchowieństwa przede wszystkim na terenie dawnej administratury gorzowskiej, a następnie trzech nowo powstałych diecezji, w świetle dokumentów obediencji państwowej z uwzględnieniem ich tendencyjności. Na tym tle ukazana będzie charakterystyka ówczesnych księży z ich zaletami i wadami, które władza starała się wykorzystać, aby pomniejszyć autorytet kapłana w społeczeństwie, zgodnie z panującymi wówczas założeniami ideologicznymi. W pierwszym tomie pracy autor koncentruje się na aspekcie ludzkim i obywatelskim środowiska kapłańskiego. Praca ukazuje bohaterów i tych, którzy nie sprostali próbie trudnych czasów, porzucając nawet stan kapłański. Celem publikacji jest także przybliżenie – w zarysie – wyników lustracji w metropolii szczecińsko-kamieńskiej zleconej przez śp. abpa Zygmunta Kamińskiego, jednak bez sensacji i rozliczania kogokolwiek. Zostało to już dokonane – w większości przypadków – w zaciszu gabinetów poszczególnych ordynariuszy, a każdy człowiek, także ten reprezentujący stan kapłański – obarczony szczególnym zaufaniem społecznym – ma prawo popełniać błędy i weryfikować swoją postawę, zachowując dobre imię. Poza tym wielu spośród duchownych konfidentów już nie żyje, dlatego autor posługuje się jedynie pseudonimami tajnych współpracowników i innych kontaktów operacyjnych, bez ujawniania nazwisk osób, które się pod nimi kryją. Trzeba też zaznaczyć, że nie wszystkie pseudonimy udało się rozszyfrować, ponieważ prawdopodobnie niektórzy tajni współpracownicy – także spośród osób duchownych – kontynuowali tę współpracę z nowymi służbami po 1989 r., stąd ich personalia nadal podlegają klauzurze „tajemnicy państwowej”.

Fragment Wstępu


Pobierz Spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Żywiołowość otaczającej współczesności a szansa na homeostazę społeczną

PEDAGOGIKA

radziewicz_zywiolowosc.jpg

Andrzej Radziewicz-Winnicki, Żywiołowość otaczającej współczesności a szansa na homeostazę społeczną. studia, szkice i refleksje socjopedagogiczne, s. 238, A5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-152-8, 23,00 zł


Przygotowane do druku kolejne opracowanie zwarte – zapewne ostatnie charakteryzujące się swoistą narracją – w dalszym ciągu jest poświęcone wybranym problemom publicznym towarzyszącym przeobrażeniom kulturowo-społecznym i ekonomicznym dokonującym się na świecie w dobie kryzysu, są one postrzegane przeze mnie z rodzimej, a więc z narodowej perspektywy, jak również w pryzmacie reprezentowanych na co dzień specjalności, tj. pedagogiki społecznej, a zarazem socjologii wychowania/oświaty.
Książka ta staje się ponownym, ale i nowym oglądem na wiele zjawisk w dobie kryzysu, z którymi się stale borykamy. Ufam, że zawarta w tej pracy wiedza pozwoli nakreślić Czytelnikom priorytety rozwoju, rozważyć unijne perspektywy i cele, powrócić do procesów żywiołowych, które zawsze stanowiły – nawet w czasie prosperity – uniwersalną kategorię pojęciową. W przyjętym założeniu może się ona przyczynić do wykorzystania przywołanych treści do modyfikacji prezentowanego przejawu zachowania jednostkowego i zbiorowego w skalach: mikro- i makrospołecznej (Kwaśniewicz, 2000, s. 211).
Książka jest kontynuacją innych moich prac zwartych o wspólnym rodowodzie tematycznym. Parafrazując, mogę chyba zaryzykować skrótową zainicjowaną przed dwudziestu laty tematykę, która dotyczyła zmian normatywno-instytucjonalnych oraz mentalnych, towarzyszących zmianie społecznej, a roli i zadaniom, którym sprostać próbują bliskie mi nauki społeczne. Pozostaje przy tym stały niedosyt i brak ostatecznej odpowiedzi na podstawowe pytanie: Czy mamy obecnie do czynienia z innowacyjnością czy też wyjątkową stagnacją i konserwatyzmem?
[...] Niniejszą książkę można traktować – z jednej strony – jako przygotowane do druku pomocnicze materiały źródłowe do nauczania takich przedmiotów, jak: pedagogika społeczna, socjologia wychowania (edukacji) czy też socjologia transformacji. Podjęcie takiego przedsięwzięcia jest uzasadnione dużą liczbą osób studiujących zróżnicowane specjalności pedagogiczne na studiach dziennych, wieczorowych bądź zaocznych, a także grupą licznych doktorantów (por. Kwieciński, 2012, s. 2), do których kieruję niniejsze opracowanie. Tendencjom stałego (do niedawna) wzrostu liczby słuchaczy na poszczególnych kierunkach studiów pedagogicznych niestety nie towarzyszył dynamiczny wzrost liczby publikacji. Niektóre z nich ukazały się w niskonakładowych opracowaniach zwartych, z reguły w pracach, które nie doczekały się kolejnych wznowień. Natomiast z drugiej strony gromadzenie, kumulowanie czy sygnalizowanie wielu faktów nie jest całkowicie niezależne od poziomu teoretycznego danej dyscypliny/subdyscypliny. Selekcja spośród wszystkich uzyskanych w trakcie prowadzenia eksplikacji bądź spisu zjawisk i zdarzeń może przecież stanowić wiarygodną podstawę do formułowania wielu uogólnień stanowiących podstawę do naszych sprawczych i intencjonalnie podejmowanych oddziaływań (por. Śliwerski, 2011, s. 7-8). Każdy szkic/esej poprzedza komentarz autorski, spełniający rolę przewodnika w obszernym przecież labiryncie informacji natury socjopedagogicznej.

Fragment Przedmowy


Pobierz Spis treści
Pobierz Przedmowa
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Polska między Litwą a Saksonią 1505-1815

HISTORIA

jaworski_polska.jpg

Tomasz Jaworski, Polska między Litwą a Saksonią 1505-1815, s. 456, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-151-1, 49,00 zł (nakład wyczerpany)

Celem badania przeszłości nie może być tylko zaspokojenie ciekawości, jak to często argumentują miłośnicy historii, bo nawet owa ciekawość została już definiowana naukowo. Według niej ciekawość (niem. die Neugier, ang. curiosity) wywodzi się od łacińskiego pojęcia novarum rerum cupidus (‘chciwy nowych rzeczy’) w znaczeniu nowe pożądanie – czyli bodziec (podnieta), a zatem występuje tu pożądanie nowej wiedzy, w szczególności czegoś ukrytego, co warto poznać. Ale poznać w sposób zorganizowany, czyli metodą. Jedną z takich metod, zwaną „apodemiką” (Methodus Apodemica… 1577), zaproponował filozof i lekarz bazylejski Theodor Zwinger (1533-1588), dla którego poznawanie innych obszarów, czyli podróżowanie, staje się heurystyką, czyli sztuką (ars) poznawania i odkrywania wartości. W rzeczywiście książka Zwingera zaproponowała nowoczesną metodę analizy, która znacznie wyprzedziła naukową rewolucję w XVII w. Albowiem po raz pierwszy miasto badano jako miejsce polityczne, jako centrum etycznych, politycznych i obywatelskich wartości, które podlegają konfrontacji z ludzkimi doświadczenia w historii. Metoda „apodemika” zakładała aktywną, a nie bierną – co tu należy podkreślić – obserwację miasta nie tylko jako miejsca życia, ale i fundamentalnego ośrodka politycznego, kształtującego sposoby dochodzenia do wspólnego dobra.
Wychodząc z takich założeń, podejmuję temat Polska między Litwą a Saksonią w latach 1505-1815, by zrozumieć zachodzące wówczas wydarzenia i ich znaczenie w dziejach Europy i Polski. Dlatego nie sposób nie uwzględnić ówczesnych dokonań naukowych, a także późniejszych osiągnięć w tym zakresie. Zacznijmy od tego, że okres wczesnonowożytny w Europie wyznaczają rewolucje: handlowa, eksploratorska, naukowa, przemysłowa i polityczna. Podstawowymi wyznacznikami tych przemian była walka o wolność działania, poszukiwania, wysiłku intelektualnego i przedsiębiorczości. Ponieważ nie wszędzie i w nierównym stopniu zjawiska te wystąpiły, pojawia się pytanie: jakie czynniki ułatwiały, a jakie utrudniały pełną realizację tych przewrotów? Inaczej mówiąc, chodzi o odpowiedź na pytanie: w jakim stopniu wymienione rewolucje objęły badane obszary?

Fragment wstępu


Pobierz Spis treści
Pobierz O Autorze
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

„In Gremium. Studia nad Historią, Kulturą i Polityką”, t. 8

InGremium_8_2014.jpg

„In Gremium. Studia nad Historią, Kulturą i Polityką”, t. 8: „O roku ów..." napoleońska wyprawa na Rosję w 1812 roku i jej konsekwencje, red. Dariusz Dolański, s. 224, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISSN 1899-2722, ISBN 978-83-7842-160-3, 27,00 zł


Cała epoka napoleońska, ze względu na jej wielką dynamikę i przełomowość, a poniekąd także legendę, należy do takich fragmentów historii, które szczególnie mocno tkwią zarówno w węższym, jak i w powszechniejszym obiegu społecznym. Szczególną w niej rolę zaś odgrywa krytyczny rok 1812 – rok wyprawy Wielkiej Armii Napoleona na Rosję, który przyniósł tej epoce zasadniczy zwrot militarny i polityczny. Z perspektywy polskiej – a ściślej mówiąc polskiej orientacji profrancuskiej – zwrot ten miał przynieść pełną odbudowę Rzeczypospolitej poprzez kolejne po kampanii 1809 roku powiększenie terytorialne kadłubowego Księstwa Warszawskiego. Jednak już dla innych narodów Europy – Włochów, Niemców, Hiszpanów, Holendrów, części południowych Słowian, w różnych formach uzależnionych od napoleońskiego imperium – wyprawa na Rosję nie miała takiego wolnościowego charakteru, a jej klęska stała się początkiem zrzucania owej niechcianej zależności. Z każdej jednak perspektywy kampania ta, toczona na ogromną, rzadko spotykaną we wcześniejszej historii skalę, miała charakter przełomowy, współdecydujący o losach Europy, w niektórych przypadkach na całe stulecie.
Z początkiem 2012 roku na zebraniu Zarządu Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego w Zielonej Górze podjęto decyzję o zorganizowaniu konferencji poświęconej 200 rocznicy napoleońskiej wyprawy na Rosję z 1812 roku. Nawiązując do znanego fragmentu Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, przyjęto jej tytuł: „O roku ów...” Obraz napoleońskiej wyprawy na Rosję w historiografii i literaturze. Zamiarem organizatorów było bowiem połączenie wątków historycznych, literackich i publicystycznych, nadanie konferencji charakteru interdyscyplinarnego. Większość referatów przygotowali i wygłosili jednak historycy. Ich treść i układ stały się podstawą niniejszej publikacji. W większości znalazły się w niej teksty nawiązujące do ogólniejszych, powszechnodziejowych i polskich kontekstów wojny 1812 roku.
Autorem artykułu pt. Polskie duchowieństwo rzymskokatolickie wobec cesarza Napoleona i wydarzeń 1812 roku jest dr Przemysław Góralczyk. Autor to znakomity znawca dziejów Księstwa Warszawskiego, szczególnie relacji państwa z Kościołem w tym okresie, napisał nowatorską pracę doktorską pt. Państwo a Kościół katolicki w Księstwie Warszawskim w latach 1807-1815 przechowywaną w Bibliotece Uniwersytetu Zielonogórskiego. Wzmiankowany artykuł jest pokłosiem badań prowadzonych przy pisaniu tej rozprawy.
Profesor Tomasz Jaworski z Instytutu Historii Uniwersytetu Zielonogórskiego w tekście pt. Saksonia u boku Napoleona ukazuje z kolei napoleońskie losy jednego z najważniejszych państw niemieckich, splecione z losami Księstwa Warszawskiego, dla którego wojna z lat 1812-1813 okazała się równie dramatycznym momentem zwrotnym, niezakończonym co prawda likwidacją, jak w przypadku Księstwa, ale poważnym okrojeniem terytorialnym.
Rusycysta prof. Andrzej Ksenicz z Instytutu Neofilologii UZ w artykule pt. Rok 1812 w poezji rosyjskiej pierwszej połowy XIX wieku spogląda na opisywane wydarzenia z perspektywy literackiej i rosyjskiej, która uświadamia nam zupełnie inne doświadczenie tej wojny przez naród rosyjski, a szczególnie jego kulturalne elity.
Dwie ostatnie publikacje poświęcone są regionalnym, śląskim i nadodrzańskim, wątkom epopei z lat 1812-1814. Magister Jarosław Helwig z Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Głogowie w tekście pt. Twierdza Głogów w latach 1812-1814 przedstawia losy twierdzy, która od grudnia 1806 aż do kwietnia 1814 roku była zajmowana przez wojska napoleońskie. Artykuł jest pokłosiem prac nad przygotowaniem obszernej monografii twierdzy głogowskiej we wspomnianym okresie, wydanej przez Autora w 2011 roku.
I wreszcie zbiór zamyka artykuł piszącego te słowa pt. Echa działań wojennych w latach 1812-1814 na Dolnym Śląsku i Środkowym Nadodrzu od XIX do początków XXI wieku, w którym przedstawiono uwarunkowania działań militarnych i dyplomatycznych na opisywanych terenach, będących bezpośrednią konsekwencją wyniku kampanii rosyjskiej, oraz przedstawiono niektóre przykłady prusko-niemieckiej oraz polskiej pamięci historycznej poświęconej tym wydarzeniom.

Tomasz Nodzyński

Pobierz Spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment




„Zielonogórskie Seminaria Językoznawcze” 2013

FILOLOGIA POLSKA

ZSJ_2013.jpg

„Zielonogórskie Seminaria Językoznawcze” 2013: Tożsamość w komunikowaniu, red. Magdalena Steciąg, Marian Bugajski, s. 368, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-142-9, ISSN 2299-4572, 29,00 zł


Zakład Komunikacji Językowej Uniwersytetu Zielonogórskiego ma zaszczyt zaprezentować monografię zbiorową Tożsamość w komunikowaniu. Celem książki jest prześledzenie, w jaki sposób tożsamość przejawia się i wyraża w procesie komunikacji międzyludzkiej.
Problem ten jest obecnie żywo dyskutowany, zwłaszcza w obrębie takich dyscyplin spokrewnionych z językoznawstwem i nauką o komunikowaniu, jak: socjologia, psychologia, antropologia. Z dyskusji tej wyłania się niepokojący obraz współczesnego hominis communicantis, który kreuje przy wykorzystaniu różnych technologii komunikowania tożsamość „wibrującą”, „rozproszoną”, „hybrydyczną”, „fragmentaryczną”, „płynną” itd. Rysuje się w niej portret człowieka „bez korzeni”, który nie wierzy w „wielkie metanarracje”, a życiowe wzorce wybiera w „supermarkecie kultury”.
Jednocześnie w badaniach nad tożsamością podkreśla się wątek lingwistyczny. Język jest traktowany jako pośrednik między subiektywnością a intersubiektywnością, przy czym samoświadomość nie ma pierwszeństwa przed świadomością kolektywną, gdyż obie materializują się w języku. Teksty – wytwory języka – ujmuje się zatem jako przejawy tożsamości, trwały ślad idiolektu hominis communicantis w jego komunikacyjnym otoczeniu.
Jednocześnie z aspektem materialnym uruchamiany jest aspekt dynamiczny tekstu, tzn. nieustający proces wyborów semantycznych, poruszanie się w sieci możliwych znaczeń, z każdym wyborem ustanawiającym nowy układ otoczenia. Wybory te jawią się nie jako przypadkowe, lecz strategiczne. Człowiek czerpie z zasobów języka (dyskursów). Wybierając jedne formy, rezygnuje z alternatywnych i są to decyzje wiążące, nawet jeśli czasem nieuświadomione. Uznając ważność lingwistycznej perspektywy w badaniach nad tożsamością, przedmiotem naszych rozważań uczyniliśmy tożsamość językową w dawnej i współczesnej komunikacji z całością jej skomplikowanych uwarunkowań. Interesują nas zarówno rozstrzygnięcia teoretyczne, ukazujące tożsamość w siatce pojęć pokrewnych, jak i badania empiryczne, przedstawiające zróżnicowane przejawy tożsamości (podmiotowej, grupowej, instytucjonalnej) w zachowaniach komunikacyjnojęzykowych. Naszym celem jest bowiem próba wszechstronnej i wielowątkowej charakterystyki tożsamości w komunikowaniu.


Pobierz Spis treści
Pobierz Wprowadzenie
Pobierz fragment
Pobierz fragment

ICT in Educational Design, Vol 5

PEDAGOGIKA

ict_5.jpg

"ICT in Educational Design. Processes, Materials, Resources", Vol. 5, ed. Eunika Baron-Polańczyk, s. 122, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-153-5, Vol. 5 i Vol. 6: 26,00 zł


The work submitted for reviewing is an excellent example of a new type of publication, based on the standards of world’s best publishing houses. Its structure is presented in a very logical manner, which makes it possible for readers to efficiently navigate through its content which is an amalgam of contributions of individual authors. […] In modern education, ICT is not merely a cognitive tool, but, above all, a cultural phenomenon, fitted into the developing information society. Therefore, the problems of ICT may not be seen through a single dimension, but rather through technological or social prisms. The adoption of an interdisciplinary convention in the analysis featuring in the texts has proved beneficial for the quality of the publication.

From the review by Prof. Bronisław Siemieniecki Publication

"ICT in Education Design” can be seen as a unique project of its kind in Central Europe. It covers comprehensively the issue of 'information-communication technologies in education’, describes the paradigm of ICT in terms of empirical research and practical applications. The monograph addresses problems related to the design of the didactic and educational process, multimedia didactic materials and to ICT infrastructure and resources. New issues reflect the advent of digitization, the new forms and methods in the teaching process, which are the current paradigm. This publication simply creates a space for exchanging scientific knowledge and for international collaboration of researchers, scientists and educators.

From the review by Prof. Božena Šupšáková


Pobierz Table of content
Pobierz Introduction
Pobierz Fragment

ICT in Educational, Vol. 6

PEDAGOGIKA

ict_6.jpg

"ICT in Educational. Design Processes, Materials, Resources", Vol. 6, ed. Eunika Baron-Polańczyk, s. 132, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-154-2, Vol. 5 i Vol. 6: 26,00 zł


The work submitted for reviewing is an excellent example of a new type of publication, based on the standards of world’s best publishing houses. Its structure is presented in a very logical manner, which makes it possible for readers to efficiently navigate through its content which is an amalgam of contributions of individual authors. […] In modern education, ICT is not merely a cognitive tool, but, above all, a cultural phenomenon, fitted into the developing information society. Therefore, the problems of ICT may not be seen through a single dimension, but rather through technological or social prisms. The adoption of an interdisciplinary convention in the analysis featuring in the texts has proved beneficial for the quality of the publication.

From the review by Prof. Bronisław Siemieniecki Publication

"ICT in Education Design” can be seen as a unique project of its kind in Central Europe. It covers comprehensively the issue of 'information-communication technologies in education’, describes the paradigm of ICT in terms of empirical research and practical applications. The monograph addresses problems related to the design of the didactic and educational process, multimedia didactic materials and to ICT infrastructure and resources. New issues reflect the advent of digitization, the new forms and methods in the teaching process, which are the current paradigm. This publication simply creates a space for exchanging scientific knowledge and for international collaboration of researchers, scientists and educators.

From the review by Prof. Božena Šupšáková


Pobierz Table of content
Pobierz Fragment

„Scripta Humana”, t. 2: Historia i historie

FILOLOGIA POLSKA

Scripta_humana__2.jpg

„Scripta Humana”, t. 2: Historia i historie, red. Dorota Kulczycka, Radosław Sztyber, B5, oprawa miękka, s. 200, Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-135-1, ISSN 2353-1681, 18,00 zł


Ta wieloautorska monografia – Historia i historie – jest drugim tomem serii wydawniczej zatytułowanej „Scripta Humana” i gromadzi artykuły przygotowane przez grupę badaczy, podejmujących różne studia nad obecnością historii w literaturze. Pierwsze dwa teksty (Marka Sznajdera i Radosława Sztybera) skupiają się wokół bitwy pod Chocimiem utrwalonej w kilku broszurach wydrukowanych około 1621 roku. Olaf Krysowski ukazuje myśli Zygmunta Krasińskiego o przeszłości Bizancjum i świata łacińskiego – obie, jak się okazuje, były diametralnie różne ze względu na kojarzenie tej pierwszej ze schizmatykami czy barbarzyńcami, a drugiej z katolicyzmem i cywilizacją. Takie przekonanie miało swoje historiozoficzne implikacje – Polska stała się spadkobiercą kultury łacińskiej identyfikowanej z dobrem, natomiast wrogowie polskiego narodu, zwłaszcza Rosja (która odziedziczyła rzekomo tradycję bizantyńską) w tych okolicznościach została uznana jako równoważnik zła. Maria Jazownik podejmuje próbę przekonania, że krakowskie „Życie”, wydawane w latach 1897-1900, nie publikowało wyłącznie materiałów związanych z głośną formułą „sztuka dla sztuki”, ponieważ sporo pism (również poezja) drukowanych w periodyku wyraźnie akcentowało ruch patriotyczny, co może nieco dziwić wobec wcześniejszych rozpoznań. Przegląd Marii Jolanty Olszewskiej przynosi rekonstrukcję obrazu wojny totalnej — w rozumieniu modernistycznym. Jego elementy zostały wydobyte z bogatego wyboru polskiej i obcej literatury powstałej po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Podobne zagadnienia przyciągnęły uwagę Annny Szóstak, która opisuje wojnę totalną w świetle powieściowej trylogii Andrzeja Struga Żółty krzyż. Ewa Tichoniuk-Wawrowicz prezentuje portret Aleksandrosa Panagulisa — greckiego polityka i poety — którego w swoich pracach charakteryzowała jego żona (Oriana Fallaci). Ostatnie studium (Mariki Sobczak) tropi ślady historii niemieckiej (w postaci starego i zapomnianego sadu, pieniędzy, garnków, nazw, etc.), które przetrwały do dzisiaj na Ziemi Lubuskiej i obecnie wpływają na życie jej mieszkańców, zmuszając do namysłu nad przeszłością regionu. Cała książka ukazuje rozmaite zdarzenia historyczne (czasem znaczące zjawiska lub jedynie epizodyczne; najczęściej ojczyste, ale też i greckie) oraz ich cele perswazyjne w twórczości baroku, romantyzmu, Młodej Polski, okresu międzywojennego i współczesności.


Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Intonacja języka polskiego w dyskursie lingwistycznym tekstu audialnego

JĘZYKOZNAWSTWO

skorek_intonacja.jpg

Julian Skorek, Juliusz Skorek, Intonacja języka polskiego w dyskursie lingwistycznym tekstu audialnego (badania eksperymentalne), B5, oprawa twarda, s. 268, Oficyna Wydanicza UZ, Zielona Góra 2014,  ISBN 978-83-7842-150-4 (książka dostępna w dystrybucji Autorów: juliskorek@wp.pl, jskorek@poczta.onet.pl)


Celem niniejszej publikacji jest opis struktury intonacyjnej oraz jej funkcji w kształtowaniu wypowiedzeń – jednostek systemu komunikacyjnego języka polskiego. W określeniu autorów intonacja jest nauką o ruchu ton w czasie i przestrzeni lingwistycznej. Jej podstawową jednostkę stanowi suprem, w skład którego wchodzi: 1) akcent suprematyczny, 2) akcent wyrazowy, 3) akcent logiczny. Właściwości elementów intonacyjnych jako znaków językowych zostały wykryty w sposób empiryczny we wzajemnych relacjach fonologicznych. W wykryciu struktury jednostek intonacyjnych była wykorzystana odpowiednia aparatura pomiarowa, zgromadzona w Pracowni Fonologii Suprematycznej naszego Uniwersytetu oraz opracowana swoista metoda fonologiczna. Dla opisu werbalnego autorzy zastosowali ujednoliconą terminologia, a dla prezentacji wizualnej zaś – tonogramy, tabele i formuły fonologiczne. Każdy tonogram tej rozprawy zawiera zarówno treści ogólne, jak i szczegółowe; wariantowe vs inwariantne, relewantne vs nierelewantne. W ten sposób starano się udowodnić, że intonacja jest nauką lingwistyczną, która ma odrębny przedmiot i metody badań, specyficzne jednostki, elementy, segmenty. W badania empirycznych wykryli główne elementy struktury intonacyjnej: 1) akcent suprematyczny, 2) akcent wyrazowy, 3) akcent logiczny. Relacje fonologiczne akcent suprematyczny vs akcent wyrazowy pozwoliły wykryć fonem suprematyczny. Natomiast relacje akcent suprematyczny vs akcent wyrazowy pozwoliły opisać funkcję semantyczną akcentu logicznego oraz akcentu wyrazowego. W strukturze wypowiedzeń akcent logiczny pełni funkcje rematu, zaś akcent wyrazowo – tematu. Zatem w procesie analizy instrumentalnej i syntezy lingwistycznej zostały wykryte dwa rodzaje znaków językowych: fonem suprematyczny oraz akcent logiczny.
Fonem suprematyczny konstytuuje strukturę intonacyjną wypowiedzenia, akcent logiczny zaś – jego semantykę. Fonem suprematyczny jest realnie istniejącą abstrakcją o charakterze jedności rodzajowej, która powstała w procesie uogólnienia konkretnych znaków: 1) cech relewantnych samogłoskowego fonemu segmentalnego, 2) relewantnych komponentów akcentu suprematycznego. Zarówno akcent suprematyczny, jak i fonem suprematyczny – nie wykazują istotnego zróżnicowania. W ich tworzeniu komponenty intonacyjne wykazują inwariantność oraz fonologiczną relewantność. Pod względem struktury intonacyjnej mają charakter korelatywny. Natomiast różna jest ich funkcja fonologiczna w systemie komunikacyjnym języka. Zatem akcent suprematyczny to znak struktury, bowiem konstytuuję on strukturę jednostki intonacyjnej. Fonem suprematyczny zaś jest znakiem systemu komunikacyjnego. Konstytuuje on wypowiedzenia – jednostki tego systemu.
Na podstawie wyników badań jesteśmy w stanie wskazać konkretne dane, z których wysnute zostało abstrakcyjne pojęcie fonem suprematyczny, a w definicji zaś tego terminu wskazać na jego elementy składowe. W hierarchicznym procesie abstrahowania to: 1) struktura samogłoski w funkcji fonemu segmentalnego, 2) akcent suprematyczny jest zespołem relewantnym komponentów struktury intonacyjnej. Zatem fonem suprematyczny jest zespołem inwariantnych, fonologicznie relewantnych komponentów intonacyjnych, który, pełniąc funkcję fonologiczna w systemie komunikacyjnym języka (na równi z semantemem oraz syntaktemem) jako jeden z trzech podstawowych znaków językowych, konstytuuje wypowiedzenia – jednostki systemu komunikacyjnego języka polskiego.


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz streszczenie angielskie

Poglądy filozoficzne Paula K. Feyerabenda, cz. 1: Program metodologiczny

FILOZOFIA

kilian.jpg

Krzysztof J. Kilian, Poglądy filozoficzne Paula K. Feyerabenda, cz. 1: Program metodologiczny, s. 384, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-026-2, 36,00 zł


Książka ta, o czym już wspominałem, dotyczy programu metodologicznego Feyerabenda. Odróżnianie dwóch podstawowych okresów jego twórczości: umiarkowanego (wczesnego) i anarchistycznego, odnaleźć można w znakomitej większości opracowań. Powszechnie uznaje się też, że filozof z Berkeley w umiarkowanym okresie swojej twórczości głosił epistemologiczny realizm. Filozof ten zresztą w taki sposób przedstawiał swoją filozofię. Trzeba zatem mieć powody, aby tę interpretację podważyć. Kilkakrotnie też dawał do zrozumienia, że zamierza stworzyć pozytywną metodologię nauk empirycznych, jednak swoich poglądów nigdzie systematycznie nie przedstawił. Szeroko znane są związki amerykańskiego filozofa z krytycznym racjonalizmem. Związków tych filozof raz się wypierał, a kiedy indziej przyznawał się do nich.
Przekonany jestem i próbuję to uzasadnić w niniejszej pracy, że realizm epistemologiczny, próba zbudowania pozytywnego programu metodologicznego i popperyzm – to trzy charakterystyczne elementy umiarkowanego okresu jego twórczości. Ponieważ Feyerabend nigdzie nie przedstawił swoich poglądów w sposób systematyczny, własne analizy przedstawiam w kontekście dwu diametralnie odmiennych ujęć jego filozofii: Kazimierza Jodkowskiego – który nadał właśnie taką interpretację okresowi umiarkowanemu, i Erica Oberheima – który takie podejście do filozofii Feyerabenda krytykuje. Podstawę moich analiz stanowią również ujęcia Johna Prestona i Imrego Lakatosa oraz refleksje samego Feyerabenda, na które składają się jego autobiograficzne uwagi, komentarze do wcześniejszych pism oraz elementy korespondencji.
Wybór ten nie jest przypadkowy. Wskazane ujęcia stanowią bowiem punkt wyjścia dla przedstawienia innych poglądów na filozofię Feyerabenda. Lakatos już w roku 1970 oddzielał obydwa okresy jego twórczości. Rozróżnienie to – bardzo ogólne i powstałe zapewne pod wpływem wypowiedzi amerykańskiego filozofa z Consolations for the Specialist, w której swój popperyzm określił on jako Feyerabend – było skutkiem tego, że sam namawiał Feyerabenda, aby ten ostatni spisał swoje anarchistyczne poglądy.


[Fragment Wstępu]


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment

„Dyskursy Młodych Andragogów", t. 15

PEDAGOGIKA

DMA_15.jpg

„Dyskursy Młodych Andragogów", t. 15, red. Małgorzata Olejarz, s. 356, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-129-0, ISSN 2084-2740, 29,00 zł


„Dyskursy Młodych Andragogów" są punktowanym czasopismem naukowym (4 pkt.), funkcjonującym wcześniej, od 2001 roku, jako seria wydawnicza. Czasopismo wydawane jest corocznie przez Uniwersytet Zielonogórski - Wydział Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu. "DMA" to rocznik skierowany do badaczy z różnych środowisk naukowych, w tym w szczególności do młodych autorów, prowadzących studia i badania nad aktywnością edukacyjną i kontekstami uczenia się człowieka dorosłego. Chcemy by „Dyskursy Młodych Andragogów" były miejscem, gdzie „młodość spotyka się z doświadczeniem" i gdzie stwarza się okazje i możliwości wspólnego uczenia się – dzielenia poglądami, wynikami badań i opiniami, wzajemnego inspirowania, podejmowania odważnych dyskursów, jak i polemik, czy też wyrażania różniących się między sobą stanowisk. Chcemy, by nasze czasopismo stwarzało, poprzez publikowane w nim teksty, okazję do wzajemnego poznawania się oraz nawiązywania międzypokoleniowego i międzyśrodowiskowego dialogu naukowego. Do tego dialogu zapraszamy wszystkich badaczy zainteresowanych problematyką szeroko rozumianej edukacji dorosłych, w tym w szczególności przedstawicieli środowiska młodych pracowników nauki.

Redakcja

http://www.dma.wpsnz.uz.zgora.pl/


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment

Antropologia dla pedagogów z wybranymi zagadnieniami z chronobiologii i ergonomii

PRDAGOGIKA

antropologia_tatar.jpg

Andrzej Malinowski, Józef Tatarczuk, Ryszard Asienkiewicz, Antropologia dla pedagogów z wybranymi zagadnieniami z chronobiologii i ergonomii, s. 256, A4, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-087-3, 43,00 zł


Nasza propozycja jest pierwszą podręcznikową próbą wprowadzenia takiej antropologii do pedagogiki. Nie jest to próba w pełni satysfakcjonująca. Dobór treści jest zróżnicowany. Główne akcenty położono na problemy zróżnicowania biologicznego człowieka – rasę, konstytucję, płeć, wiek. Wnikliwej, być może, należało przedstawić problemy antropogenezy, zróżnicowanie etniczne ludności świata, osiągnięcia antropologii w zakresie paleodemografii, paleoekologii człowieka czy paleopatologii, a zwłaszcza genetyki populacyjnej i molekularnej czy endokrynologii. Czy autorzy mogliby podołać takiemu przedsięwzięciu? Zdajemy sobie sprawę z tego, że zakresem reprezentowanych wiadomości nie usatysfakcjonujemy w pełni odbiorców, ale być może zachęcimy ich do bardziej specjalistycznych studiów wiedzy antropologicznej.
Nasz podręcznik stanowi wstęp do antropologii, jest niewątpliwie lokalną próbą ujęcia zagadnień, które jak antropomotoryka czy biomechanika wyrastają w znacznej mierze z antropologii.


[Fragment Przedmowy]



Pobierz spis treści
Pobierz Przedmowa
Pobierz fragment

Praca socjalna z rodziną

PEDAGOGIKA

lipowicz_praca.jpg

Elżbieta Lipowicz, Praca socjalna z rodziną. Diagnoza, projektowanie, zmiana, s. 162, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-098-9, 17,00 zł


W książce tej tradycyjny sposób myślenia o pracy socjalnej został poszerzony o bardziej nowoczesne teorie na temat funkcjonowania rodziny. Podstawę prezentowanych tu poglądów wyznacza teoria o systemach rodzinnych oraz popularna obecnie koncepcja empowerment, które szerzej omówiłam w pierwszym rozdziale opracowania. W kolejnych rozdziałach zostały poddane szczegółowej analizie zagadnienia związane z diagnostyką, projektowaniem i ewaluacją pracy socjalnej na rzecz rodziny. W każdym z nich starałam się przedstawić nie tylko znane i stosowane w Polsce rozwiązania, ale także te mniej popularne lub nieznane u nas koncepcje, a sprawdzone i z powodzeniem stosowane w innych krajach. Ostatni rozdział w całości poświęcony został metodzie mediacji i możliwościom jej zastosowania na gruncie pracy socjalnej z rodziną. Mimo bogatej literatury na temat mediacji i jej ogromnej popularności – metoda ta jest rzadko opisywana z perspektywy celów i zadań realizowanych w ramach pracy socjalnej. W nielicznych dostępnych tekstach najczęściej wspomina się o niej przy okazji omawiania rozlicznych ról zawodowych pełnionych przez pracowników socjalnych. Tymczasem praca z rodziną oparta na metodzie mediacji to przykład rozwiązania, które łączy w sobie większość aktualnych postulatów dotyczących skutecznej pracy socjalnej.
Zaproponowany układ zagadnień nie jest i nie może być wyczerpujący z uwagi na złożoność materii, jaką jest rodzina. Wyrażam jednak nadzieję, że książka może być źródłem inspiracji dla studentów pracy socjalnej, poszukujących opracowań z zakresu metodyki pracy socjalnej i innych podobnie ukierunkowanych przedmiotów.


[Fragmenty Wstępu]



Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment

Oficer, urzędnik, dworzanin

HISTORIA

konopnicka_oficer.jpg

Małgorzata Konopnicka, Oficer, urzędnik, dworzanin. Kariery szlachty śląskiej w państwie pruskim (1740-1806), s. 408, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-108-5, 39,00 zł (nakład wyczerpany)


W poszukiwaniu cech charakterystycznych dla śląskiego stanu szlacheckiego po 1740 r. można dojść do wniosku, że podstawowym wyznacznikiem tej warstwy społecznej w połowie XVIII w. był rodzaj preferowanej przez nią aktywności publicznej1. Przejście prowincji śląskiej pod panowanie Hohenzollernów i odebranie jej praw politycznych zburzyło jej łączność z dawnym systemem, podważyło wartość i znaczenie więzi stanowej realizowanej na płaszczyźnie dotychczasowych instytucji. W poszukiwaniu nowych identyfikatorów szlachta śląska jeszcze w czasach habsburskich, kiedy powoli ograniczano już jej wolność polityczną, coraz mocniej utożsamiała się z grupami socjalnymi i zawodowymi. Zastosowanie do charakterystyki stanu klasycznej dychotomii „szlachta habsburska a szlachta pruska” traciło sens w obliczu braku nowych społeczno-gospodarczych standardów funkcjonowania tej warstwy po 1740 r. i może uzasadnić próbę definicji stanu opartą na grupach, które cechował jednakowy styl życia oraz wspólne wartości i cele.
Abstrahując od zasadności powyższej argumentacji, należy zaznaczyć, że analiza rodzaju i stopnia gotowości do podejmowania zadań publicznych w opisywaniu społeczeństw nie jest ideą nową. Operują nią badający mobilność społeczną, stanowi też jedną z najczęściej branych pod uwagę cech analizy prozopograficznej oraz towarzyszy badaniom genealogicznym.
Brak wyraźnych kwantyfikatorów uczynił z osiemnastowiecznej szlachty śląskiej obszar badawczy należący do kategorii terra incognita. Odbierając szlachcie śląskiej prawo do samostanowienia politycznego, Fryderyk II pozbawił historyków wdzięcznego pola obserwacji badawczej, co wzmogło „nieatrakcyjność” tematu, który w obliczu przeżytku ujęć podkreślających niesprawiedliwość ustroju feudalnego stał się zupełnie zaniedbany. Podjęcie prób naprawienia absencji tej warstwy społecznej w historii Śląska można umieścić wśród – wyraźnie werbalizowanych w ostatnim czasie – postulatów dotyczących deficytów badań śląskoznawczych. O ile bowiem reprezentantów stanu wyższego można jeszcze odnaleźć w późnopiastowskim, czeskim oraz habsburskim okresie historii Śląska, o tyle już ich obecność w czasach fryderycjańskich jest niezauważalna, mimo istnienia wartych wskazania opracowań historyków niemieckich, czeskich lub ostatnich inicjatyw polskich badaczy dotyczących omawianego okresu.

[Fragmenty Wstępu]


Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Krwiolecznictwo i krwiodawstwo w medycynie polskiej XIX i XX wieku (1830-1951)

HISTORIA MEDYCYNY

paliga.jpg

Renata Paliga, Krwiolecznictwo i krwiodawstwo w medycynie polskiej XIX i XX wieku (1830-1951). Od powstania listopadowego do utworzenia Instytutu Hematologii, s. 296, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-102-3 (książka dostępna w dystrybucji Autorki: renata.paliga@wp.pl)


W rozprawie wykorzystano źródła archiwalne zdeponowane w Zbiorach Specjalnych Głównej Biblioteki Lekarskiej (m.in. teczki personalne lekarzy), Bibliotece Jagiellońskiej, Bibliotece Narodowej w Warszawie, polskim Archiwum Cyfrowym, a także relacje świadków, zasoby wizualne, jak i źródła drukowane – oryginalne publikacje polskie i obce dotyczące krwiolecznictwa i krwiodawstwa, akty prawne, ponadto pamiętniki oraz wspomnienia pielęgniarek i lekarzy, relacje osób związanych z krwiodawstwem i krwiolecznictwem w Polsce zebrane w formie pisemnej bądź nagrane przez autorkę. W sposób krytyczny i ostrożny odniesiono się zaś do informacji zamieszczanych w Internecie, poszukując w nim głównie zdjęć. W celach poznawczych wykorzystano również ważniejsze w literaturze polskiej i obcej podręczniki dotyczące krwiolecznictwa i krwiodawstwa badanego okresu.
Syntezę uzupełniają rysunki i fotografie urządzeń do przetoczenia krwi. Są one odzwierciedleniem rozwoju techniki medycznej w XIX i XX wieku oraz wizualnym dowodem ewolucji metody transfuzji i infuzji.
W książce starano się ujednolicić zapis imion i nazwisk opisywanych osób. Jednakże specyfika dawnych publikacji nie zawsze na to pozwalała. Niekiedy sami zainteresowani inaczej podpisywali się pod swoimi dokonaniami naukowymi, artykułami, książkami (np. posługiwali się wyłącznie drugim imieniem), a inaczej byli określani przez osoby trzecie (np. w relacjach prasowych). Odmienne sposoby zapisu obserwujemy również w obcojęzycznych publikacjach zagranicznych (np. Władysław Belina-Świątkowski / Ladislaus von Belina-Swiontkowski, czy też Öhlecker / Oehlecker / Oechleckier). Taka różnorodność jest naturalna i nie ma powodu, by jej nie akceptować.
Autorka zdaje sobie sprawę, iż z powodu obszerności podjętego tematu, mimo długotrwałych poszukiwań materiałów do pracy, wiele wydarzeń mogło zostać niedostrzeżonych. Ma jednak nadzieję, że przedstawione opracowanie polskich dokonań w dziedzinie transfuzji krwi i infuzji płynów stanie się podstawą do dalszych, dokładniejszych badań tego tematu dla kolejnych badaczy.

[Fragmenty Wstepu]



Pobierz spis treści
Pobierz Wstęp
Pobierz fragment
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Facetten von Autorschaft

GERMANISTYKA

facetten.jpg

Marta Ratajczak, Facetten von Autorschaft. Hans-Christian Kirsch zwischen Phantastik und Biographik, s. 225, B5, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-119-1, 35,00 zł


Der Autor Hans-Christian Kirsch, der unter seinem Pseudonym Frederik Hetmann bekannter ist als unter seinem bürgerlichen Namen und der jahrzehntelang zu den anerkannten Jugendliteraturautoren zählte, zeichnet sich zunächst durch seine breitgefächerte schriftstellerische Tätigkeit aus, denn außer literarischen Texten verschiedener Gattungen wie Märchen, phantastische Literatur, zeitkritisch-realistische Texte, Biographien hat er auch theoretische Schriften zur Märchenkunde und zur Theorie der phantastischen Literatur verfasst. Dies macht das Vorhaben einer Einordnung des Autors in das Handlungs- und Symbolsystem Kinder- und Jugendliteratur (KJL) kompliziert, denn die Zahl der von ihm produzierten Texte ist so umfangreich, dass eine Untersuchung den Rahmen der Arbeit sprengen würde. Zudem stellt sich die Frage, ob die Menge der Texte letztlich nicht Folgen für ihre künstlerische Qualität hat. Immerhin sind von Kirsch etwa zweihundert Bücher erschienen. Davon sind 130 eigene Texte, hinzu kommen rund 60 Übersetzungen, die ihre Wurzeln in verschiedenen Kulturen der Welt haben. Trotz möglicher Einschränkungen gehört Hans-Christian Kirsch gleichwohl zu jenen Autoren, die im Handlungs- und Symbolsystem KJL „ein ganz eigenes Profil“ besaßen, was allein durch die zweimalige Verleihung des Deutschen Jugendbuchpreises unterstrichen wird.2 Schon im Jahr 1965 wurde Kirsch für seine „Amerika-Saga“ (1964) ausgezeichnet. 1973 wiederholte er diesen Erfolg, denn für seine erste Biographie „’Ich habe sieben Leben.’ Die Geschichte des Ernesto Guevara, genannt Che“ (1972) erhielt er erneut den für den Bereich Jugendliteratur wichtigsten Preis.


Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Dziecko podkarpackie

PEDAGOGIKA

Wandycz_Dziecko_podkarp.jpg

Artur Wandycz, Dziecko podkarpackie. Standardy rozwojowe wysokości i masy ciała, s. 330, A4, oprawa twarda, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-109-2, 39,00 zł


Rozwój fizyczny dzieci i młodzieży jest stale monitorowany i oceniany przez antropologów. Zbierane w różnych populacjach wyniki pozwalają wysnuwać wnioski odnośnie do rozwoju populacji, a także dokonywać porównań i ocen zmian międzypokoleniowych. Zmiany międzypokoleniowe cech budowy fizycznej ciała dokonują się w czasie pod wpływem różnorodnych czynników natury środowiskowej, społecznej, kulturowej, a nawet genetycznej.
Duże tempo zmian społecznych i środowiskowych niesie ze sobą zarówno pozytywne, jak i negatywne skutki dla populacji człowieka. Rozwój osobniczy jest stosunkowo czułym wskaźnikiem stanu, statusu i rozwarstwienia społeczno-ekonomicznego społeczeństwa, więc pomiary cech i wskaźników budowy ciała są wysoce pożądanym elementem zarówno oceny, jak i szeroko rozumianej profilaktyki zdrowotnej.
Otrzymane w przeprowadzonych badaniach wyniki posłużą w niniejszym opracowaniu do realizacji następujących zamierzeń:
– przedstawienia ontogenetycznej zmienności wysokości i masy ciała,
– przedstawienia wielkości wybranych wskaźników rozwoju somatycznego,
– prześledzenia wpływu wybranych zmiennych społecznych na poziom cech somatycznych,
– ustalenia różnic dymorficznych w obrębie cech somatycznych,
– określenia intensywności różnic wielkości zmian sekularnych wysokości i masy ciała,
– przedstawienia wielkości cech urodzeniowych dzieci podkarpackich,
– dokonania oceny rozwoju fizycznego (siatki centylowe) i przedstawienia propozycji norm modelu wybranych cech somatycznych dla dzieci i młodzieży ziemi podkarpackiej.
Z tak postawionych celów szczegółowych wyłania się główny cel monografii, którym jest ocena i analiza rozwoju fizycznego dzieci i młodzieży województwa podkarpackiego uwzględniająca cechy środowiskowe i społeczne – szczególnie w odniesieniu do wysokości i masy ciała.


Pobierz Wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment
Pobierz fragment

Polityka wyznaniowa państwa polskiego wobec mniejszości religijnych w latach 1945-1989

POLITOLOGIA

michalak_polityka.jpg

Ryszard Michalak, Polityka wyznaniowa państwa polskiego wobec mniejszości religijnych w latach 1945-1989, s. 450, B5, oprawa miękka, Oficyna Wydawnicza UZ, Zielona Góra 2014, ISBN 978-83-7842-124-5, 39,00 zł (nakład wyczerpany)


Polityka wyznaniowa państwa to zespół działań o charakterze koncepcyjnym, programowym i wykonawczym, podejmowanych przez jednorodny podmiot władzy administracyjnej lub złożony podmiot władzy (np. partyjno-państwowej) względem podmiotów reprezentujących i kreujących życie religijne (związki wyznaniowe i ludzie). Polityka wyznaniowa państwa, w każdym ze wskazanych warunków, stanowi sektor wewnętrzny polityki publicznej rozumianej jako „proces, przez który rząd/władza publiczna przekłada swoje wizje polityczne na strategie, plany i programy, aby osiągnąć zakładane efekty” [...]. Polityka wyznaniowa jest również elementem działań państwa postrzeganego jako „wielka przestrzeń decyzyjna”, w ramach której „symultanicznie rozstrzygane są kwestie o fundamentalnym znaczeniu dla jednostek, grup pośrednich oraz funkcjonowania samego państwa” [...].
Celem niniejszej pracy jest określenie istoty (w tym modelu i charakteru) polityki wyznaniowej państwa, realizowanej w Polsce wobec mniejszości religijnych w latach 1945-1989. Problemy i pytania badawcze dotyczą:
– strategicznych założeń decydentów (jakie były priorytety polityki wyznaniowej?),
– mechanizmów (jak kształtowały się: procesy formułowania celów, kwestie decyzyjności i kompetencji ośrodków władzy, systemowa pozycja podmiotów władzy w relacjach wzajemnych i do przedmiotów polityki oraz systemowa pozycja przedmiotów w relacji wzajemnej i do podmiotów władzy?),
– metod (jakie środki – bodźce negatywne i pozytywne, system „nagród i kar” – stosowane były w procesie konstruowania i realizacji polityki wyznaniowej?), – uwarunkowań (jakie było znaczenie innych czynników w konstruowaniu i realizacji polityki wyznaniowej, tj.: determinantów ideologicznych, struktury wyznaniowej ogółu ludności państwa, sprzężeń polityki wyznaniowej i polityki narodowościowej, rozmieszczenia terytorialnego związków wyznaniowych i wiernych, zależność od polityki zagranicznej i geopolitycznego umiejscowienia państwa polskiego, historycznych tradycji religijnych oraz cech doktrynalnych i teologicznych poszczególnych związków wyznaniowych?),
– cech polityki wyznaniowej w odniesieniu do kryterium akceptacji/kontestacji przedmiotu (w jakich przypadkach stosowane były i czym uzasadniane: polityka reglamentacyjna, polityka likwidacyjna, kompromis pragmatyczny, kompromis oportunistyczny?),
– konkretnych rozwiązań (jakie szczegółowe koncepcje, plany i przedsięwzięcia złożyły się na politykę wyznaniową wobec mniejszości religijnych?).

[Fragment Wstępu]


Pobierz wstęp
Pobierz spis treści
Pobierz fragment

   Uniwersytet Zielonogórski (C) 2009 .:. D&C by: JARY